Kraamweek met grote zus

Bij thuiskomst (15.00 uur op vrijdag 15 november) arriveerde ook de kraamverzorgende, Harriët. We hebben het super getroffen met haar: wat een fijn mens om erbij te hebben.
Minke was gelijk ook op haar gemakt en wilde niets liever dan Lena in bad doen. En zaterdag was het zover. Ivo heeft er een filmpje van gemaakt, dat zal ik binnenkort plaatsen.
Minke vindt het sowieso mooi, haar zusje. Het is 'mijn zusje' voor en na. Zaterdag was ze heel betrokken: wegen, in bad, aankleden. Zondag had ze geen zin. Ook goed. Minke vindt het héérlijk om met Lena in haar armen te zitten. Maar ja, wie niet?! Zo'n hummeltje dat zich opkrult op je warme borst.
Minke maakte tekeningen op school, deelde uit (en afgelopen week ook op ballet) en gisteren had ze zelfs voor Lena een pietenmuts gemaakt op de BSO.
Omdat ik nog wel wist hoe je een baby moet verschonen konden we veel tijd besteden aan de borstvoeding. Donderdag en vrijdag had ik nog niet voldoende en was het kind wel hongerig. Dat was dus aanpoten. Daarna kwam de stuwing: de fase dat mijn borsten ruim groter zijn dan het hoofd van mijn drinkende kind! Harriët en ik hebben veel overlegd en uitgezocht hoe Lena werkt als het gaat om voedingen.
Ondertussen schoot ze door het wasgoed, het huishouden, bracht ze me brood en fruit, controleerde mijn pols, temperatuur, hechtingen en stand van mijn baarmoeder. Ze was erbij toen de GGD dame kwam om de gehoortest en hielprik uit te voeren. Ze besprak alle data met de verloskundige die in totaal drie keer is langsgekomen.
Donderdag was ze voor het laatst. Dat was jammer, maar ook wel heerlijk om 'alleen' thuis te zijn.

Minke en wijzelf moeten soms nog een beetje onze weg vinden als het gaat om het verdelen en krijgen van aandacht. Donderdag brachten Gea en Fred Minke naar balletles en hier thuis speelde Gea nog zeker driekwartier met haar. Dat was belangrijk en deed mij inzien dat ik ook echt tijd voor Minke moet vrijmaken als Lena ligt te slapen. Vanavond gaat Minke in bad en komt Lena er even bij. Ik ben benieuwd hoe dat gaat!

 

Donderdagmiddag hoefde Minke niet naar school, maar ging met Ivo lunchen en kwam toen naar het ziekenhuis.

 

Foto gemaakt door Minke

 

Eerste keer in bad, Minke staat klaar met de kam.

 

 

Sinterklaasliedjes zingen bij de openhaard.

 

Heerlijke Harriët

 

Helpen bij de gehoortest.

Sleutelbeen

Over het gebroken sleutelbeen:
Omdat Lena's hartslag daalde riep mijn eigen verloskundige de verloskundige van het ziekenhuis erbij voor assistentie. Die plaatste een sticker op Lena's hoofd om de hartslag voortdurend in de gaten te houden. En die was niet stabiel. Daarop werd er nog wat bloed afgenomen van haar hoofdje (met een lange naald werd een krasje op haar hoofd gemaakt). Conclusie was dat ze snel komen moest. Dus vacuümpomp en persen maar. Maar dat persen was lastig, want voor het kunnen afnemen van het bloed van Lena's hoofd had ik een infuus gekregen dat voor 10 minuten de weeën stopte. En die kwamen niet heel sterk terug, laat staan dat ik persdrang had.
Toen werd haar hoofd geboren, en zat mevrouwtje klem. De gynaecoloog (die inmiddels ook gearriveerd was) heeft toen een beetje meegeduwd op mijn volgende niet echt sterke wee. In dit proces zal het sleutelbeen gebroken zijn.
Nu, toen dus was vastgesteld wat er met haar was, is er op vrijdag nog een kinderfysiotherapeut langs gekomen. Hij heeft ons wat tips gegeven, over hoe haar op te pakken en hij leerde ons dat je met een veiligheidsspeld door haar mouwtje de arm redelijk kan fixeren door de stof van kleding op haar borst. De arm mag geen woeste bewegingen maken. Ze kreeg paracetamol (zetpilletjes) en toen ging het eigenlijk prima.
Thuis hebben we haar nog maar één keer paracetamol gegeven: we hebben niet het idee dat ze er nog last van heeft. De hand en arm zijn sterk en hangen er niet bij. Het botje groeit binnen twee weken aan. Vanuit de fysiotherapiepraktijk hier in Vathorst is de kinderfysiotherapeut nog gekomen en zij komt volgende week nog één keer. De week erop ga ik met Lena op controle bij de kinderarts. Ze mag nog even niet op haar buik liggen, maar als ze op mijn borst ligt dan is ze sterk zat om haar bovenlijfje op te duwen.
Ik denk dat ze er geen belemmeringen van zal ondervinden. Wel stoer hoor - met kleerscheuren geboren worden!

 

(Let op mijn duim, die ik naar iemand (wie??) opsteek!)

 

De kinderarts onderzocht Lena direct en diende haar zuurstof toe. De Agpar score ging van laag naar hoog.

Lena

Na meer dan een maand naar Kwaaltjes te hebben gestaard willen jullie vast eens iets anders lezen.
Ja, Lena is er. En wat is het fijn.
De aanloop was nog even lastig - ik sliep erg slecht de laatste maanden en dat kwam zo'n twee weken voor de bevalling tot een dieptepunt. Ik kreeg twee slaappillen uit het ziekenhuis en een week later overnachtte ik een nacht in het ziekenhuis. Daar bespraken we dat ik een kleine week later, als ik iets meer dan 38 weken zwanger was, zou komen om de bevalling in gang te laten zetten. Dat zou maandag 11 november zijn geweest. Maar wat wil het lot? De nacht na het ziekenhuisslaapje waren de kwalen waardoor ik niet slapen kon eigenlijk weg. Toen begon ik dus te tobben of ik het wel of niet op gang zou laten brengen. En ik koos voor niet, want ik wilde wel heel graag een zo natuurlijk mogelijke bevalling. Daar had ik me (hadden Ivo en ik ons) op voorbereid en dat leek me fijner dan misschien wel een aantal dagen in het ziekenhuis doorbrengen voor het zogenaamde primen. Maar ik hoopte natuurlijk ook dat ik niet tot 40 weken of misschien nog wel langer met die enorme buik zou lopen.
Maandag bezocht ik nog de neuroloog (niks mis met mij), liep Minke nog Sint Maarten, dinsdag was een relatief rustige dag, woensdag vroeg ik Minke na het eten een babydans te doen (denk aan regendans, maar dan anders) en dat laatste bleek een goede keus. Om kwart voor acht braken mijn vliezen, liep ik volledig leeg terwijl ik nog tv zat te kijken. Om half tien ging ik douchen en had ik flink wat kramp, om tien uur had ik weeën en belde ik de verloskundige omdat ik wilde dat ze naar de kleur van het door mij opgevangen vruchtwater kwam kijken. Zij kwam, de weeën waren heftig en ik bleek 3 tot 4 cm ontsluiting te hebben. Om kwart voor 12 ongeveer arriveerden we in het ziekenhuis en om 01.59 op donderdag 14 november 2014 is Lena geboren. Het ging niet helemaal van een leien dakje maar conclusie is dat ze er is!
Van de afdeling Verloskunde verhuisden we om 5 uur naar de afdeling Kraamzorg en Lena kreunde aan één stuk door. Zelfs bij de voedingen. Het duurde tot in de namiddag van donderdag na veel onderzoekjes tot de oorzaak werd gevonden: een gebroken sleutelbeen links. Ik heb vele kinderartsen, gynaecologen, verpleegkundigen in mijn kamer voorbij zien komen. Allemaal even vriendelijk en behulpzaam. Toen de oorzaak van haar ongemak was gevonden kreeg Lena paracetamol en je merkte direct dat ze daar van opknapte.
We sliepen nog een nachtje en uiteindelijk (dat duurde best lang...) vertrokken we om half 3 naar huis met onze nieuwbakken dochter!

Het volgde blogje zal gaan over Minke en Lena.
Ik zal iets vertellen over het sleutelbeentje en de kraamweek.
Ik zal foto's invoegen. Maar nu ga ik me klaarmaken voor de nacht. Ik ben benieuwd wat deze nacht ons brengen zal.

Kwaaltjes

Afgelopen dinsdag en woensdag strompelde ik nogal, door pijn 'onder de gordel'. Ik ben niet onbekend met dit kwaaltje, maar zo'n pijn had ik nog nooit gehad.
Donderdag had ik een afspraak bij de verloskundige, die vroeg of ik last van mijn bekken had toen ze me zag lopen. Ik barstte in tranen uit en ze verwees me direct door naar de huisarts. Gelukkig had zij binnen tien minuten een gaatje voor me. Ik blijk een getromboseerde aambei te hebben. Helse pijn verklaard. Maar wat te doen?
De huisarts nam contact op met het de dienstdoende chirurg die vertelde dat beleid is het niet meer te opereren, aangezien de kans op recidief erg groot is. Met andere woorden: je blijft aan de gang. Advies? Wisselbaden, Lidocaïnezalf (werkt verdovend), Paracetamol, Lactulose en Metamucil (laxeermiddelen).
Huilend belde ik Ivo, want ik zat er helemaal doorheen. En om Minke op te halen voor de lunch, dan weer weg te brengen en 's middags mee te nemen naar ballet: ik zag het niet meer zitten.
Ivo zorgde dat hij om 12.00 uur Minke ophaalde en werkte de rest van de middag thuis.
Het wisselbaden was niet zo fijn: in een laagje heet water zitten is op zich niet vervelend, maar hijs dan maar eens zo'n walrussenlijf (met matige knie) het bad uit... Dan een koude washand of coldpack. En dat drie minuten elk en dan drie keer.
Vrijdag werkte ik dus niet, ik heb mijn laatste werkdag gehad zonder dat ik er erg in had.
Bij de tweede keer koud van mijn eerste rondje wisselbaden van vrijdag draaide de wereld voor mijn ogen. Toen ik me weer wat beter voelde, heb ik het rondje afgemaakt met de douchekop, gewoon in de douche. De rest van de dag heb ik zo ongeveer verslapen.
Vanmorgen ging ik maar niet mee naar de stad en ik moet zeggen dat ik na het douchen ook weer zo gaar was dat ik daarna zo weer mijn bed in rolde.
Nu ja, alles voor een leuk doel. Toch??

Druk weekend

Donderdag vertrok Ivo samen met Daniël naar Frankrijk voor een fietsweekend. Minke en ik bleven achter maar niet eenzaam hoor. Die middag had Minke balletles - ouders mogen niet bij de les zijn en dat vindt Minke altijd even lastig, dat afscheid nemen. Maar het lukte me haar in de handen van de juf te krijgen en dus zat ik vervolgens in een kleedkamer met andere ouders drie kwartier te wachten. De laatste paar minuutjes mochten we even kijken, en wat een genot! Minke staat haar best te doen, dat zie je aan alles. Als je na afloopt vraagt of het leuk was zegt ze 'stom', maar uit latere verhalen blijkt daar niks van.
Die avond aten we bij De Hebberd, want je dacht toch niet dat ik na zo'n drukke dag ('s ochtends moest Minke ook nog bij de logopedist zijn) nog ga staan koken?
Vrijdag bracht ik Minke naar school en ging toen door naar de stoffeerder om een staal van het rolgordijn voor de babykamer te lenen, zodat ik goede verf kon uitkiezen bij de bouwmarkt (het werd Galapagos-groen). Toen ik thuis kwam was mijn moeder net gearriveerd en gingen we aan de slag. Het afplakken was nog het meeste werk. Ik verfde het kozijn (zoals ik ook in onze slaapkamer en Minke's nieuwe kamer had gedaan) en mijn moeder witte alle muren, inclusief de roze balken. 's Avonds aten we bij Nikki's, voorheen Bij Ons, voorheen de Boengerd. Het viel wat tegen, helaas.
Minke was 's middags door Gea uit school gehaald en zou twee nachten in Huizen blijven logeren.
Zaterdag begonnen we na het ontbijt met het nogmaals verven van het kozijn en de eerste laag groen op de voorheen roze banen. Daarna zijn we alle kleren van Minke gaan uitzoeken. Het zat in kratten en in veel losse plastic tassen. We sorteerden alles op maat en deden weg wat echt niet meer leuk of te smoezelig was. De kleinste kleren (56) liggen in de kast, maat 62-68 ligt in een klein krat onderin de kast. De andere maten hebben we per twee maten in plastic kratten gedaan, stickers op het krat en die staan nu weer in de opslag bij Gea en Fred.
De hydrofielen, badcapejes, beddengoed: alles ligt in de commode. Bij de Prenatal kochten we nog mandjes voor luiers, sokken en flesjes/zalfjes.
's Middags verfde mijn moeder de groene banen nogmaals en 's avonds hingen we de gordijnen op. Nu alleen nog het rolgordijn, het ledikant én de baby!
Zondag kwam Fred Minke weer terug brengen en al om half vier was Ivo ook weer thuis!

Kort maar fijn

We gingen kamperen in Frankrijk, eigenlijk tot vandaag. Maar door het slechte weer in de tweede week zijn we eerder (woensdag) thuisgekomen.
We reden eerst naar een mooie chambre d'hotes onder Orléans, waar we onze reis onderbraken in een ruime vierpersoonskamer. Nadat Minke 100 keer 'welterusten papa en mama' had gezegd vielen we alledrie om tien uur in slaap.
Na het ontbijt (Minke had al vriendschap gesloten met de twee franse dochters van de eigenaren) vertrokken we naar ons einddoel: camping Domaine Le Mialaret bij Neuvic. We hadden daar een tent gehuurd. Het kamperen beviel ons goed op deze manier: een kant-en-klare tent, echte bedden, keukenblokje, goed geoutilleerd, veel ruimte erom heen. 's Ochtends met je slippers door het natte gras naar de (zeer luxe) doucheruimtes, 's nachts plassen op een emmer in de voortent, en veel buiten zijn.
Onze eerste week was het mooi weer. We zwommen bij een meer en in het zwembad op de camping. Minke vond een vriendinnetje in het buurmeisje (Isabelle van 6), ging eind van de middag op het springkussen en ging één ochtendje naar de circusklas. Ik vond de camping in die eerste week wel erg druk, er waren (bijna) alleen maar Nederlanders en erg veel vertier en daardoor ook geluid.
Vanaf zaterdag werd het weer minder. Die dag zijn we nog een heel eind gaan rijden om naar Clermont-Ferrand te gaan. Zondag was een echte naargeetsige hangdag op de camping. Maandag ware we vooral bezig om na te denken over wat  ze de rest van de vakantie een zouden gaan doen. Die middag reden we nog naar het beeldschone Salers, via een beeldschone weg langs de Dordogne. En dinsdag reden we dan toch maar, met één overnachting in Senlis boven Parijs, naar huis.
Hoewel ons verblijf op de camping maar kort was, kon ik toch concluderen dat we vaker gaan kamperen. Niet in een stacaravan, maar met zo'n tent. Volgend jaar is de baby in de zomer wel groot genoeg denk ik, om dat aan te kunnen.

Onze tent, met veel ruimte erin en er om heen. Echt een aanrader, via Juliette Tentvakanties.

 

In het zwembad op de camping heeft Minke zich uitstekend weten te vermaken.

 

Bij Bort-les-Orgues 

 

In de kathedraal van Clermont-Ferrand (in haar nieuwe kleren)

 

Op een koude zondag in de brasserie op de camping, in een nieuwe winterjurk. Keu werd schietstok genoemd.

De Dordogne

 

De bij avond verlichte kathedraal van Senlis.

100

Als mijn grootvader nog had geleefd, was hij vandaag 100 jaar geworden. Helaas stierf hij, in 1999.
Mijn grootmoeder stierf in 2010. Maar wie laten zij achter?
Naast mijn vader, Frank, nog twee kinderen: Simone en Jaap. De generatie daaronder bestaat uit Joost (van Simone), Claudia (mijn zus) en ikzelf. En daaronder? Stella en Hugo (van Claudia), Minke (van mij) en Fabian (van Joost). En aanhang natuurlijk: Sonja (mijn moeder), Freek (bij Claudia), Wendy (bij Joost) en Ivo (bij mij).
Dus toen Wendy, Joost en Fabian onlangs verhuisden werd het plan opgepakt om samen te komen, op de 100e verjaardag van opa. We aten wat opa lekker vond: gemberkoek, witte boterhammetjes met ei, gebakken mosseltjes, sprot, gerookte makreel, haringsalade. Dat we er vruchtensap bij dronken in plaats van karnemelk of een half litertje Grolsch, dat heeft ie vast niet gezien!

 

Wendy (op de rug), Simone sr, Frank, Sonja, Ivo

 

Jaap

Stella, Minke, Fabian

 

Joost

Bijna op vakantie

Hoewel Ivo een e-reader heeft met de nodige voorraad, nemen we volgende week ook 'echte' boeken mee!

Kaboutertjes

Gisteren gingen Minke en ik samen met Esther, Jade en Merlijn op kaboutertocht in Baarn. Staatsbosbeheer heeft, in het redelijk gecultiveerd bosje bij het station van Baarn, een wandeling uitgezet. Bij restaurant de Generaal kun je een knapzak, kabouterpuntmuts en opdrachtenboekje aanschaffen. Houten kabouters langs het pad wijzen de weg. Elke kabouter heeft een nummer en een opdracht. Het was precies een goed rondje voor de meisjes (en hun moeders). Na afloop aten we een pannenkoek en tosti bij het restaurant.

 

Even kleuren voordat we op pad gaan.

 

Opdracht: teken een kabouter(huis)

 

Kabouter 7: open je knapzak

Filmpjes

Eindelijk eindelijk eindelijk heb ik drie nieuwe filmpjes geupload, zie link hiernaast.
Let op: het filmpje van het schommelen heeft in het begin wat kuren maar vanaf 0.41 doet ie het.

Damesvertrek

De afgelopen 6 dagen logeerde Minke bij haar opa en oma in Overdinkel (daar volgen vast foto's van) en Ivo en ik waren druk. Want onze dochter mocht een nieuwe kamer, een grote kamer, een jonge-meiden-kamer. Hiervoor offerden we, probleemloos, de logeer- en werkkamer op.
En niet alleen pakten we die kamer ook, ook andere delen van het huis konden wel een kwast gebruiken. Zo witte ik 3 muren in onze eigen slaapkamer, witte Ivo het plafond van de bovenhal en het gehele trappenhuis (de trap zelf laten we binnenkort doen, die heeft Ivo al helemaal kaal gehaald enige tijd geleden). Ivo besloot (bijna) al zijn boeken weg te doen, en dus kregen we heel veel ruimte in de boekenkast. Van mijn boeken moest hij afblijven, laat ik dat er even expliciet vermelden.
We zijn naar het grofvuil en de kringloopwinkel geweest, snel nog even een nieuwe stofzuiger gekocht en gisteravond uit eten geweest en naar de film geweest.

In Minke's kamer haalde Ivo op professionele wijze het glasvezelbehang van één muur, we maakten een wand met magneetverf (eerst vier lagen magneetverf, toen nog 3 lagen roze verf), we hebben de kaalgemaakte wand behangen (daar ben ik héél trots op en blij mee), twee muren werden zanderig bruin en onderwijl heb ik in twee kamers nog grijze kozijnen in de verf gezet. En gisteren ook nog even wat ramen gezeemd.
Nu, bekijk het maar zelf.

 

En onze nieuwe tafel:

 

 

 

 

Ziekjes

Na de barbecue bij Anne en Jan Cees in Rhenen sloeg bij Minke de verkoudheid toe. 's Nachts blafte ze haar bed ongeveer uit, en hoestdrank nemen, ho maar. Tegen beter weten in ging ik een keer 's nachts naar haar kamer, bekertje hoestdrank in de aanslag. Diep in slaap was ze. Ik kreeg haar voorzichtig wakker en zei "drink even wat hoestdrank liefje, je hoest zo ontzettend". Met een kreet draaide zij zich om en slaperig als ze was protesteerde ze "Je moet het me alleen geven als ìk het wìl!!". Dus taaide ik maar weer af.
Daarna was ik aan de beurt. Vrijdagmiddag, op mijn werk, voelde ik plots een keelpijn opkomen. Zo een waarvan je weet dat het wel fout moet gaan.
Zaterdag liet ik Minke en Ivo alleen naar de markt gaan, terwijl ik het huis poetste. De badkamerspray maakte mijn keel niet heel blij. Zondag kwamen Marloes en Etienne op bezoek, met trouwboek. Na de lunch bleven we nog wat hangen in het park, daarna verdween ik voor de rest van de dag mijn bed in. Maandag - Minke's eerste officiele zomervakantiedag en moeder lag ziek in bed. Gelukkig kon ze in de ochtend en begin van de middag bij Gea en Fred terecht en kon ik slapen. 's Middags kwam Ivo op mijn verzoek om vier uur al thuis en sliep ik verder.
Dinsdag ging Minke naar de BSO en sliep ik wat af. Het hoesten werd minder, het snot en de hoofdpijn hielden aan. 's Avonds was ik het zat en besloot woensdag te gaan werken. Dat ging redelijk, ik had dan ook veel te doen want vanaf vandaag heb ik anderhalve week vrij (om te klussen). Ivo had die nacht ook nogal liggen hoesten en had keelpijn, maar hij lijkt sterker dan ik. Ja ja, zwangere vrouwen hebben lagere weerstand. Ik kan er dus echt niks aan doen!
Ik zit nog aan de paracetamol en mijn hoofd is suf, maar ach. Vanmiddag ga ik met Minke naar de bioscoop in Hilversum. Daar is het vast lekker koel èn donker en dat zal me vast goed doen!

Dames

Zoals de meeste van jullie waarschijnlijk al vernomen hebben, krijgen we in november nog een dochter.
Vorige week had ik een echo, waarbij bleek dat ons nieuwe kindje netjes dicht was op haar rug, haar organen het leken te doen, haar omvang en lengte op orde was en dat het dus weer een meid is.
Ivo blij, ik moest even aan het idee wennen.
Minke wilde alleen de eerste week van het nieuws dat zij een broertje of zusje kreeg dat het een broertje zou worden én de laatste week voor we het te horen zouden krijgen. Dus toen het toch een zusje bleek was ik maar een klein beetje verbaasd haar erg blij te zien. "Waarom wilde je dan opeens vorige week een broertje", vroeg ik haar. "Ik wilde dat alleen voor jou", was haar zoete antwoord. Ik had namelijk niet onder stoelen of banken gestoken dat ik wel een zoon wilde.
Eigenlijk is een dochter wel handig: we hebben nog best meisjesachtige gordijnen voor de babykamer over, we hoeven veel minder spulletjes en kleertjes aan te schaffen nu blijkt dat we een dochter krijgen.
Wel vind ik het nog steeds wel onwerkelijk dat Minke over een paar maanden niet meer ons enige kind is. Ik kan me voorstellen dat zij dat ook gaat vinden!
Nu is het aftellen naar de zomervakantie. Minke heeft haar laatste schoolweek. Als ze dan één week vrij geweest is, vertrekt ze naar Overdinkel om te logeren. Ivo en ik zullen dan de logeerkamer ombouwen tot Minke's nieuwe kamer. We hebben voor één muur behang gekocht, en de gordijnen zijn in bestelling. Twee muren worden heel zacht beige en één muur krijgt een 'knalkleur' van magneetverf. Kasten kopen we zeer hoogstwaarschijnlijk bij Ikea. Inmiddels is ook onze nieuwe bureautafel klaar en ook deze wordt in de klusweek gebracht. Dan zal ons huis er dus best anders gaan uitzien. Leuk!

Op de fiets

Terwijl de Duplo van klas 1E alias 'de Rupsengroep' in mijn bad ligt te weken met een flinke scheut allesreiniger, terwijl Ivo beneden een stukje Tour kijkt, zit ik in wat nu nog de werk- en logeerkamer is een blogje te tikken. Naast mij een half logeerbed: Ivo heeft het binnen een dag via Marktplaats weten te verkopen en het wordt morgen opgehaald.
Vandaag haalde hij het behang op dat we bestelden voor als dit Minke's kamer wordt. De gordijnen zijn ook besteld en de verf voor twee van de vier muren is ook binnen. De derde muur wordt 'knal' met magneetverf, zodat Minke naar hartelust tekeningen en posters van boybands op haar muur kan hangen zonder dat ik boos wordt over plakbandjes her en der.
Maar eigenlijk ging ik een blogje schrijven over zondag. Zaterdag werden we door de ouders van Minke's vriendin Julie uitgenodigd voor een barbecue. We vertelden dat we op zondag misschien wel met de fiets en de fietsboot een tocht gingen maken. De vader van Julie wilde graag mee, met Julie én fietskar. Zo gezegd, zo gedaan.
Minke vond het opeens toch wel heel spannend om naast Julie plaats te nemen maar na een kleine kilometer (naar Soest) hoorde ik al geklets uit de kar komen. Ik had mijn fietstassen vol proviant (voornamelijk water en sap) maar dus niet Minke's 18 kg achterop. Welk een luxe. Ivo ging op zijn spiksplinternieuwe Batavus Bub ook mij, natuurlijk.
Bij Soest stapten we op de fietsboot van de Eemlijn en vaarden naar Eemdijk. Een flink stuk en erg leuk om sommige bekende plekken eens vanaf het water te zien. Bij Eemdijk stapten wij uit, de boot ging verder richting Huizen. Op de dijk aan het Gooimeer picknickten we redelijk langdurig en daarna reden we via Spakenburg weer naar Vathorst. Al met al waren we van tien tot drie onderweg. De meisjes hadden reuze veel plezier samen en wij hebben gekletst (als we naast elkaar fietsten) of lekker rustig om ons heen gekeken (als je alleen fietste). Prima actieve zondag dus!

 (het gemaal waar we op 1 oktober 2010 onze trouwfoto's lieten maken!)

Taal

Minke heeft een goed idee over taal, al zeg ik het zelf.
Dus als de ene partij voorrang heeft, dan heeft de andere partij natuurlijk achterrang. Logisch.
En een ouderwetse lange stenen schoorsteen? Ja, da's een rookpijp.
En die witte uil in een tekenfilm, mama hoe heet dat? Een sneeuwuil lieverdje. Nee hoor, dat noem ik altijd een ijsuil. Tuurlijk. Altijd.

Zondag

Ivo is inmiddels alweer héél lang veertig en we hebben best veel gedaan. Vandaag echter niet: wat een weer. Waar we gisteren nog in de stad waren (markt, kapper, feest in de Krommestraat) bleven we vandaag thuis. Nou ja, ik wel.
Ivo en Minke (die steeds nogal vroeg wakker is) gingen al om acht uur op pad om te gaan paardrijden. Ik sliep tot negen uur, werd met hoofdpijn wakker en sprong onder de douche. Daarna poetste ik het huis, waarna ik zo ongeveer weer onder de douche kon: wat een plakkerig weer.
Na de lunch was het een typische regenachtige zondagmiddag met een kleuter. Ik streek nogal veel was weg, Ivo en Minke speelde winkeltje. Totdat het haar verveelde en ze, na een ruzie, toch maar ging Wii-en.
Helemaal aan het eind van de middag klaarde het toch meer op, en zijn de twee Wildemannen nog even naar buiten geweest. Echt "zondagmiddag spitter spatter spetter / omdat ik niks bedenken kan / verveel ik me te pletter" dus.