Afrikaantjes

Ik stel voor om opa en oma in Zuid Afrika even te bellen. Eerder deze week zei Minke al eens "nee, dat kan tos niet!?" toen ik vertelde dat opa en oma helemaal in Afrika waren. Nu vertelde ik erbij dat het bij hen zomer is, lekker warm. Springend danste zij door de keuken, luid roepend "daar wil it oot naar toe".
Nu maar afwachten wat Minke van Winterberg gaat vinden, als Ivo haar meeneemt voor een eerste wintersportervaring...

Opa en oma maakten het trouwens goed, in de hittegolf, pizza etend op het strand. Morgen vertrekken ze naar hun eigen huis, in Greyton. Verschil moet er zijn. Morgen ga ik de auto krabben en naar mijn werk. Hartstikke veel te doen. Iedereen zijn meug.

Nadenken

Ik moet nadenken.
Mijn meisje wordt al heel snel 3 jaar.
Ik denk aan de zwangerschap, die zwaar voelde nu 3 jaar geleden. Ik denk aan de start van de bevalling, die spannend en leuk was. Aan de bevalling die spannend en niet zo leuk was. Ik denk aan onze blijdschap, die wij al 3 jaar voelen voor het blondje meisje dat bij ons is.
Ik moet nadenken over een taart. Ik heb Minke een taart beloofd. Een paarse. Per dag verschilt de keuze voor de steunkleuren: van blauw en roze, naar wit en rood.
Ik moet nadenken over een traktatie. Hou ik mijn traditie vast en verpak ik klein lekkers of leuks in fleurige servetten? Of knutsel ik er op los om de creatiefste moeder van het kinderdagverbijf te zijn?
Ik moet nadenken over de kleren die ik aan wil tijdens de traditionele fotoshoot op/nabij Minke's verjaardag. Kan je van een traditie spreken als iets pas de derde keer plaatsvindt?
Ik moet nadenken over het cadeau dat wij dit vrolijke en fantasievolle mensje schenken.
Ik moet nadenken over wat ik op de traditionele kaart van Ivo en mijzelf aan Minke zal gaan schrijven. Kaarten die zij hopelijk over vele jaren nog heeft en koestert.
Ik heb nog vier weken.

Taal - nog best lastig

Mama, mij moet wat iets hebben.
Wat heb je nodig dan?
Mij moet mij rugzak nodig hebben voor de blaadjes.

Ze zijn er al niet.

Jij bent de baby en mij bent de mama.

Waar is de schep-op lepel?

En geleerd op de peuterspeelzaal: Sip sap see, iedereen helpt mee (Minke ging spontaan ZELF opruimen nadat we "keukentje" hadden gespeeld!!)

IT vs MIJ

Ik zat vanmorgen met Minke in de auto richting Huizen. Het viel mij op dat ze een paar keer 'it' zei in plaats van het voor haar karakteristieke 'mij'. Ojee, dacht ik. Mijn leuke meisje met haar leuke taal wordt groot. Maar toen ik nog beter oplette, hoorde ik dat het aantal malen MIJ aanzienlijk groter was dan IT.
Ze zat achterin, ik zag voor mij de waanzinnige mooie maan. Na een tijdje ziet Minke 'm ook. De maan verdwijnt achter een wolk. 'De maan speelt verstoppertje met mij', zegt Minke. 'Dan ga IT tellen, dan gaat hij zich verstoppen'.
Minke kan trouwens goed tot tien tellen. Soms slaat ze de vier over. Ik hoorde haar zelfs tot dertien tellen onlangs!

Maak me los

De eerste 55 boeken staan op Marktplaats!

Fantasie

Minke wil winkeltje spelen. Nou ja, vooral kassaatje. Zij roept: "Jij bent de kassa". Ik neem plaats achter het voetenbankje en zij geeft al haar boodschappen af.
Dan is zij de kassa. Ik struin door de woonkamer, op zoek naar koopjes. "Heeft u ook witte wijn?" roep ik bekakt. "Ja, ook paarse" klinkt het antwoord terwijl Minke wijst naar de muur naast de boekenkast. "Komt ie uit Chili?" is mijn wedervraag. "Nee, uit de muur" hoor ik Minke zeggen.
Als ik de kassa weer ben vraagt Minke of iets gratis is (want mijn spel na-apen kan zij als de beste). Ik bel met de bedrijfsleider, maar nee hoor, die bloemkool is echt niet gratis. Zo gaan we langs de maïskolf, de verschillende broden, de sinaasappel en de rest van haar mandje. En ja hoor, als Minke even later de kassa is, wordt er veelvuldig met de bedrijfsleider gebeld. Haar bedrijfsleider is trouwens minder toeschietelijk dan de mijne...
Heerlijk om te zien hoe zij haar fantasie aan het ontwikkelen is.

Oja, schaatsen kan ze ook.

Simone kookt (kip)

Grote kip - tussen vel en vlees: sinaasappelrasp/tijm - gevuld met sjalotten/oesterzwammen/wittebrood/bleekselderij/sinaasappelrasp/tijm/knoflook/kippendijen - zout/peper
Geserveerd met huisgemaakte friet en sperzibonen.
Minke zei de kip lekker te vinden. Ze at echter slechts de frieten en haar toetje.

Niks van dat alles

Hier geen jaaroverzichten, terugblikken of lijsten met goede voornemens. Goede voornemens zitten in mijn hoofd, net als hoogte- en dieptepunten van 2011. Niet te lang blijven hangen, blik op de toekomst om te zorgen dat er op 1 januari 2013 weer andere hoogtepunten (en waarschijnlijk ook dieptepunten) zullen zijn.
Wel: lekker gegeten en gedronken gisteravond.


Open haard aan, Youp in beeld, en om middernacht Minke gewekt die mee mocht genieten van het onwaarschijnlijk mooie vuurwerk boven ons aller Vathorst.
En toen vanmorgen voor het eerst in drie maanden mijn postzegeltuin ingegaan om te snoeien, vegen en fotograferen. Een postzegeltuin die trouwens danig in de war is:



Op een b(l)oeiend 2012!

Highlight

Eerste kerstdag 2011. Bij de familie in Overdinkel.
Ja ja, veel kinderfoto's. Even doorbijten. Doe maar of je ze lief vindt (en dat zijn ze meestal ook).
Conclusie: relaxte dag.

3 uitspraken

Soms schrijf ik ze snel op, voor ik ze weer vergeet.

• Is papa al niet klaar? (ja, hij is klaar met douchen)


• Mij voelt iets wat (ze voelt harde stukjes in mijn haar van de gel)


• Nu is hij weer gerepetareerd (de arm van haar vader die als slagboom fungeert bij een spelletje, met de baco die zij van haar opa bij haar geboorte kreeg)

Strijd

Minke en ik hadden strijd vandaag. Het startte zo goed, relaxed thuis in bed met de tv aan. Nadat ik mijn record langdouchen had geëvenaard vertrokken we naar Monkey Town om een gat te slaan in deze druilerige dag.
(Ik vroeg Mira per sms of zij en Abe meegingen naar Money Town. Daar had zij wel oren naar: één keer toegang betalen en dan Money zoveel je wilt, fantaseerden wij).
Terugblikkend was Minke al wat stuurs bij MT. Abe mocht niet op haar trampoline en binnen no time hadden we twee huilende peuters. Ik dronk koffie en zei dat ze lief moesten gaan spelen.
Het vertrek ging matig soepel, tot ik een mandarijn pelde waar ik volgens Minke alleen een beginnetje in had moeten maken. Boos. Huilen. Niet in de auto willen. Uiteraard viel madam voor het verlaten van Bussum in slaap.
Toen thuis: ik ging snel boven naar het toilet. Minke hoefde niet maar ik zat zelf nog te plassen toen zij in huilen uitbarstte achter de bank waar zij in haar broek had geplast. Alles uit, lekker pyjama aan. So far so good. Nou ja, eigenlijk moest ze echt even slapen maar bij het woord bed stampvoette ze ongeveer door de vloer (wat reden voor mij genoeg had moeten zijn om mijn wil door te zetten).
We hingen daarna heerlijk op de bank, lazen een nieuw boek, liggend onder een dekentje. Tv aan, Hello Kitty, Zandkasteel. Dat mag per slot van rekening op regenachtige dagen voor de kerst. Toen brak het moment aan dat ik ging koken. Ivo zou later zijn vanwege een werkafspraak. Minke speelde op de papa-iPad. Al om kwart voor zes was het eten klaar. Zij naar beneden. Zij niet aan tafel. Zij zelf water in een beker. Zij natte hand/mouw door kraan. Zij huilen. Zij nog steeds niet aan tafel. Ik ga eten. Zij onder tafel. Ik vind het eten erg lekker en probeer te genieten. Zij loopt door keuken, aldoor huilend. Ik maan haar zeer diverse malen om te komen zitten, maakt niet uit op welke stoel. Dat wil mij niet. Op schoot mag niet van mij. Huil. Huil. Snot. Tranen. Nou, eet dan maar terwijl je rond loopt. Nee, dat moet onder tafel. De wortel valt. De wortel wordt niet opgepakt. Ik probeer rustig te eten, maar erg goed wil dat niet lukken. Minke begint onder de tafel tegen mijn been te slaan. Ik waarschuw haar. Zij doet het weer en verdwijnt naar de gang. Ik smijt met de deur, maar het lucht niet op. Ze mag terugkomen. Ze eet niks, alleen yoghurt met glitters. Ik doe gezellig, ze mag zelf strooien. Ze wil nog een portie. Daar komt niks van in. Een flesje melk? Ben je besodemieterd! Ik ga de keuken opruimen en jou naar bed brengen. Dat wil mij niet, maar spelen. Nou hup, ga maar naar boven, dan ruim ik op. Ik ruim op. Minke gooit koekvormpjes van haar keukentje de trap af. De maat is vol. Luid krijsend en trappelend breng ik haar naar boven. Ik schakel snel om en maak grapjes tijdens tandenpoetsen, zelfs gezellig voorlezen. Niet lang boos blijven op je kind, werkt voor geen meter. Om iets voor haf zeven sluit ik haar deur. Op dat moment komt Ivo thuis. Strak van de spanning barst ik in tranen uit.
Zo blij dat ik geen peutertweeling heb!

Kletsmajoor

We zitten aan de keukentafel. Minke speelt met de vaste telefoon.
Mij gaat even een berichtje sturen, naar opa Flank.

We rijden naar huis, het is donker. Minke is moe, maar slaapt nog niet. Ze ziet de maan.
Mij snapt er helemaal niks van, zegt zij.
Waar niet van, vraag ik.
Van de maan, is haar antwoord.

We komen van dansles. We zijn op zoek naar een tentje om samen koffie te drinken. We rijden langs Ikea, waar Minke wel eens een ijsje heeft gegeten.
Mij wil een ijsje, hoor ik haar zeggen.
Ik mompel iets over nu niet en dat het geen ijsjesweer is.
Het is wel ijsjesweer, is haar repliek.
Van oma Sea krijg ik altijd wel ijsjes.

Ivo speelt gitaar. Hij vraagt Minke of hij een kerstliedje zal spelen.
Nee, dat mag niet van oma Sonna.

Ik lees de roddel en achterklap op mijn favoriete site (people.com) en klink op foto's van luxe dames.
Is dat jouw vriendin? Nee. Is dat jouw collega?

Minke kijkt filmpjes boven op de laptop. Ivo zegt dat hij 'm naar beneden zal dragen, zodat ze in de keuken kan kijken waar ik ga koken.
Papa is de allerliefste van het hele jaar. Liever dan de beer.
Eerder die dag had Minke hem gezegd dat zijn ontzettend aftandse wandelschoenen mooier waren dan papa's racefiets.

Ik heb een dvd van Maja de Bij gekocht, wat een nostalgie. Minke kijkt het eerste van twee filmpjes, ademloos kan ik wel zeggen. Als het afgelopen is wil ze niet het tweede filmpje kijken. Ik vertel dat Maja de Bij al op tv was toen papa en ik jong waren.
Op deze tv? vraagt Minke

Verder:
Paars is allermooiste! En blauw ook.
Een, twee, dlie, VIJF!
Mag mij die kalender? (vijf maal per dag, duidend op de adventskalender (met chocolaatjes))
Mij kan het heeelemaal zelft!

Verschillende stadia

Twee foto's genomen met mijn telefoon in de auto voor de eerste behandeling. Geheel zonder make-up:



Foto genomen zo'n week na de eerste behandeling (alweer genomen met telefoon):


Foto genomen een aantal dagen na de tweede behandeling. De kleur is nog donker, de korstjes duidelijk zichtbaar:


Foto gisteren genomen, nu zijn ze in orde!


En vandaag:

Korstjes

Ja hoor, de korstjes beginnen eraf te vallen.
Ik krijg veel opmerkingen van mensen die zeggen dat ze mijn wenkbrauwen zo mooi vinden. Trots. Glim. Blij.
Foto's volgen snel.
Money well spent!

Wenkbrauwen

Voor de start van dit blog, ik woonde wel al in Hilversum, liet ik in Nijkerkerveen bij een schoonheidsspecialiste mijn wenkbrauwen doen. Wat dat inhoudt, mijn wenkbrauwen laten doen? Ik liet ze door middel van permanente make-up mooier maken, want ik had nog maar nauwelijks eigen haartjes. Na een jaar moest ik het laten bijwerken, want zo permanent is het nou ook weer niet. Het pigment wordt minder diep onder de huid aangebracht dan bij een tatoeage. Na die keer heb ik het niet meer laten bijwerken want ik had besloten dat ik de vorm en uitwerking toch niet zo mooi vond. Ik wilde het dus zoveel mogelijk laten vervagen alvorens ik het opnieuw ging laten doen. Een week of 6 geleden ging het dan gebeuren. Ik had inmiddels besloten dat ik het bij Irma Hulscher in Almere zou laten doen omdat ik resultaten gezien had die me bevielen. Ik ben een keer alleen gaan praten. Ik wilde graag laten beoordelen of mijn wenkbrauwen al genoeg vervaagd waren om over te gaan tot een nieuwe behandeling. En dat was het geval.
Dus 6 weken geleden ging ik, beetje angstig want de eerste keer had het me erg veel pijn gedaan. Dat viel deze keer reuze mee. We zijn voornamelijk bezig geweest met het bepalen van de vorm. De wenkbrauw was daarna in betrekkelijk korte tijd gezet. Ik ging naar huis met gigantische wenkbrauwen. Wie niet bekend is met het fenomeen zou denken dat ik een grootse vergissing had begaan, maar na een dag of vier vallen de korstje van de wenkbrauwen af en mag er weer met water gewassen worden. Het resultaat vond ikzelf erg mooi en ik keek wanneer het maar kon even naar mijn evenbeeld. Vandaag had ik een verrvolgafspraak om de puntjes op de i te zetten. Ik vond dat de linker wenkbrauw aan het uiteinde nog wel iets aangezet kon worden en in het algemeen iets voller kon worden aangezet. Deze keer waren we na een half uur klaar. Ook nu oogt het geheel nogal stevig. Dat komt vooral ook omdat het rondom de boog nogal rood is. Over een aantal dagen zal ik foto's plaatsen van voor en na.
Ik ben tevreden over het resultaat. Pas over een jaar moet ik het weer bij laten werken. Tot die tijd geen gepruts met wenkbrauwpotlood! Lang leve de permanente make-up!

Nagekomen

Ten eerste: foto geplaatst bij het bericht over het etentje bij Jan Willem (met pootje van driepoot hangend in een wijnfles krijg je prima foto's met de zelfontspanner).
Ten tweede: op 2 december waren Minke en ik van de partij op het Sinterklaasfeest van mijn werk. De echtgenoot van een collega (die fotograaf bleek te zijn) maakte wat plaatjes van mijn plaatje. Zie hier.

Showgirl in de dop

Koken, eten, kletsen, drinken

Gisteren was het tijd voor het etentje met mijn oudcollega's van Axion. Deze keer was Jan Willem de gastheer. We besloten samen te koken.
Het werd een leuke avond. Het is lang geleden dat Jan Willem en ik samenwerkten, maar we pakten feilloos de draad weer op. We waren in het verpleeghuis een goed team, maar in de keuken ging het ook prima.
We aten caprese en meloen/ham vooraf, gevolgd door spaghetti bolognese. Daarbij hadden we halve paprika's gevuld met kerstomaatjes/basilicum/knoflook. Het dessert was een soort fruitcrumble: een grote schaal met divers vers fruit, gekookt en gemengd met balsamicoazijn, afgedekt met een laagje van kruimeldeeg. Ik mag best zeggen dat de maaltijd bijzonder goed gelukt was en dat Jan Willem heerlijke wijn had gekocht.
Ik was laat thuis en ging nog veel later naar bed. Ivo nam Minke op sleeptouw deze morgen en toen zij om 12.00 uur thuiskwamen om te lunchen, schoof ik aan voor het ontbijt.

Neef en nicht

Voor de grap zou je hier eens moeten kijken!

Koken

Op mijn verzoek laat Ivo mij wat vaker koken. Ik kookte eigenlijk nooit meer en uiteraard geniet ik van de kookkunsten van Ivo en het gemak van het aanschuiven, maar ik blijk er toch ook wel voldoening uit te halen om zelf in de keuken te staan. Jullie hebben hier al meerdere keren kunnen lezen dat ik graag jam maak of taart bak van appels uit eigen tuin. Maar nu voor iets stevigers: een tijdje terug maakte ik zelf kippensoep, die wat aan de laffe kant was. Volgende keer ga ik voor kip met een wat meer uitgesproken smaak, ik zal een goede poelier zoeken. Vorige week zette ik het soepthema voort en maakte snert. Ik haalde een stuk varkensbeen bij de slager en ging aan de slag. De volgende dag serveerde ik het met roggebrood met katenspek. Prima maaltje. Minke nam geen hap. Dat stelde me teleur maar de erwtensoep smaakte mij er niet minder om.
Deze avond stond een vliegensvlugge lichte kippensoep met mihoen op het menu. Werkelijk in een handomdraai op tafel en door de verse koriander heerlijk oosters van smaak.
Komende week eten we de vriezer leeg. Gelet op de komende dure decembermaand en het feit dat de vriezer ontzettend vol zit, helemaal niet zo'n slecht idee.
Daarna ga ik weer koken. Ik bezin me op een uientaart. Kan iemand zich aanmelden voor het snijden van de uien? Ik huil dan werkelijk alle tranen uit mijn lijf...