Spelen: nog best lastig

Al jaren was ik niet meer bezig met vakanties, in de zin dat ik rekening diende te houden met "kindervakanties". Maar nu Minke naar de peuterspeelzaal gaat, was daar plots de voorjaarsvakantie. Eigenlijk best handig, want nu hadden we weer samen de hele maandag en donderdag voor ons tweetjes. Maandag vertrokken we voor een bezoekje naar Chantal en Stijn. De kinderen overhandigden cadeautjes aan elkaar en speelden redelijk onwennig ver weg van elkaar. Toen de boterham op was en we huiswaarts wilden gaan, was het opeens feest en werd er samen gespeeld. Zul je altijd zien.


Donderdag kwam Rauza spelen. Dat is Minke's beste vriendin van het kinderdagverblijf. Minke had zich er best op verheugd, maar het was niet een daverend succes. De enige die zich echt heel goed vermaakte was het tien maanden oude zusje van Rauza. De meisjes hadden nogal moeite met het samen spelen, samen delen devies waar elk kind uit de 21 eeuw mee wordt doodgegooid. Toen de prinsessenjurken eenmaal aan waren en K3 door de huiskamer schalde en Rauza dus naar huis moest, werd het feest. Zul je altijd zien.
Hier een foto van de dikke vriendinnen op het kinderdagverblijf:


Dit weekend doken we nogmaals in de kleine kinderen: zondag vierden nicht Stella en neef Hugo hun vierde en tweede verjaardag. Mijn zuster bakte mooie en heerlijke taart, de kinderen speelden, Minke vertoonde haar vaardigheden op de nieuwe step van Stella (was is dat kind van ons toch vreselijk linkshandig en -benig!).
Nu is het kind weer braaf (hoop ik) op de peuterspeelzaal. Ik betaal rekeningen, tik blogjes en selecteer foto's van de fotoshoot voor aan de muur, op het bureau en het nachtkastje. Deze bijvoorbeeld:

Kort verslag

Hier nog even een korte samenvatting van de derde verjaardag van Minke.
's Avonds laat stond ik nog te ploeteren op de taart van Minke, Ivo hing ladingen slingers op en blies balonnen vol met lucht. De volgende ochtend riep Minke, zoals bijna dagelijks, vanuit haar bed "waar moet mij naar toe-hoe"? Wij slopen naar haar kamer en zongen haar toe. Blij verrast bekeek ze de slingers en liep, met haar nieuwe schoenen aan onder haar pyjama, naar beneden, waar zij de cadeautjes uitpakte. Van ons kreeg zij een houten treinbaan met ladingen treintjes, boompjes en huisjes. Ook nog het vervolg op de Gruffalo. Er waren kaarten en zelfs nog een cadeau van Fatma, onze schoonmaakster.
We staken Minke in de kleren en gingen zitten wachten op de visite. Die kwam als eerste in de vorm van Bart en Bas. Daarna volgende nog opa en oma, Daniël en Renate (met kids), Ernst en Josephine (met kids) en op de valreep Anne, Jan Cees en Julie. Minke kreeg een poppenservies, lego, een prinsessenjurk mèt balletsloffen, een treinbaan mèt prinses èn toren (soort Duplo), een dvd van Knofje, een prentenboek over een jongen en zijn fiets en mooie tekeningen van Thijs. Ik mag wel zeggen dat de prinsessenjurk (later nog eentje van Martine) het grootste succes was. We zijn nu ruim een week verder, en ik heb Minke nauwelijks iets anders zien dragen.




Zondag lieten wij ons wederom fotograferen. We hebben inmiddels één van de foto's ontvangen en dat maakt mij heel benieuwd naar de rest. Ik vind het foto's maken op of rond Minke's verjaardag een heel leuke traditie!


En oja, ik heb ook twee filmpjes geupload.

En dat is drie!

Hier volgt z.s.m. een verslag van Minke's derde verjaardag.
Zij ligt al te pitten, ik zou ook wel willen slapen - wat een inspanningen zeg! Zie voorgaande blog over baksels.
Morgen doen we nog de traditionele fotoshoot. Ik moet nodig wat manden bij Ikea kopen om alle nieuwe cadeaus weer in de kast op te kunnen bergen. Maar dat komt een andere keer. Nu ga ik op mijn gat zitten. Welverdiend, al zeg ik het zelf.

Simone bakt (verjaardagstaart)

Vrijdag nam ik vrij om te bakken.
Ik bakte twee zogenaamde biscuitkapsels (een van 24 cm doorsnede en een van 18 cm doorsnede). Ik sneed ze doormidden en vulde ze met slagroom (verdikt) en frambozenjam. Ik streek ze af met de rest van de slagroom, en bedekte ze respectievelijk met paarse (zelfgekleurd) en roze marsepein. Daarna hielp Ivo mij met versieren (rood en groen werden ook nog toegevoegd).
Het was een heel werk, voornamelijk het uitrollen van de marsepein om de taarten te bekleden. Hard werken hoor, banketbakker...


Diezelfde middag bakte ik ook cupcakes. Heel veel cupcakes kan ik wel zeggen (48 kleintjes, 20 grote). Allen in paarse papiertjes, want mijn meisje houdt van paars. Ik zou ze versieren. Maar toen de taart 's avonds om 22.00 uur klaar was, bleven de cakejes kaal. Nou ja, kaal. Er zat heerlijk verse citroenrasp in hoor.

Simone kookt (fruitcobbler)

Donderdag kwam Irns bij ons eten. We grapten over zomerse barbecues met ijstaart toe. Het werd verse pasta (zelf opgewarmd) met heerlijke saus (zelf opgewarmd) en rijk gevulde salade (zelf gevuld). Desert was Jamie Olivers fruitcobbler, bestaande uit pruimen (2), kaki, aardbeien, frambozen, blauwe bessen, peer en 1/2 appel (ales vers), suiker en balsamico azijn, afgetobt met korstdeeglaag. Ik maakte 'm al eens eerder.

Winter

Minke en Ivo zijn op wintersport in een plaatsje nabij Winterberg. Vrijdag haalde ik haar al met de slee op vanaf het kinderdagverblijf. Ik nam volgens haar de verkeerde route (over het ene in plaats van over het andere fietspad) en dat mondde uit in een huildrama, gevolgd door het volledig teruglopen van eerst Minke en daarna mijzelf, om uiteindelijk via het enige juiste fietspad onze weg te vervolgen. Zucht. Wilskracht, noemde een passeerde moeder het. Ja. Leuk voor later.
Na dit drama hebben zowel Minke als ik heerlijk gesleed van het heuveltje aan het einde van het park, zoals wij dat vorig jaar ook deden.
Na het eten vertrokken de Wildemannen en zat ik thuis bij de warme kachel en genoot van de rust in huis.
Vanmiddag komen ze terug. Ik ga nu dus nog even in het zonnetje in de woonkamer lezen in de stilte, en maak me op voor veel wasgoed en vooral weer veel genieten van mijn wintersporters.

En dat allemaal in één weekend ...

We hebben in onze slaapkamer een vaste kast met schuifdeuren. Die knapte ik al eens op, zodat ze meer naar mijn smaak waren. Zie hier en hier. De stickers heb ik al weer enige tijd geleden verwijderd in een zoektocht naar meer rust in huis. Maanden geleden begaf één van de omlijstingen van de schuifdeur in onze slaapkamer het. Het duurde voordat we een mannetje lieten komen nadat we het zelf niet gerepareerd kregen. Hij keek en vertrok. Dus toen duurde het weer voor we nog een mannetje lieten komen. Resultaat: niet reperabel, vervangen door nieuwe deuren. We kozen voor heel simpel wit, dus niet met fancy handgreepjes of motiefjes. Al duur zat en eigenlijk ook gewoon de mooiste keus. Zaterdag werden ze gemonteerd


's Middags nodigde tante Louise ons uit voor haar verjaardagfeestje, dat zij vierde op de Pannenkoekenboot in Amsterdam. Terwijl de boot een tochtje over het IJ maakte werd er ongelimiteerd pannenkoeken gegeten en door de kindertjes (Bente, Boris, Minke) in het ballenbad gespeeld. Ik dronk pils. Ik drink nooit pils. Toch smaakte het prima.




En dan was er nog de zondag - we reden naar Rotterdam om nicht Stella en neef Hugo (Huso) te bezoeken. "Dat was wel eventjes gezellig", concludeerde Minke. En dat ben ik met haar eens.



En dan nog om af te ronden: ik heb redelijk was spulletjes in huis om voor Minke's verjaardag stevig uit te pakken met baksels:

Laatste dan..

Vorige week kocht ik zeven van deze borrelglaasjes met paars voetje. Waarom zeven? Ik ben toch die neuroot die van alles altijd zes heeft? Ja, dat ben ik inderdaad. Maar er is er eentje bij die een barstje leek te hebben en er bleek nog een zevende glaasje te zijn. Het barstje bleek in goed daglicht geen barstje te zijn maar een gietfoutje. Nu heb ik er dus een om te laten vallen.
Gekocht bij de Kringloopwinkel. Voor 20 cent per stuk. Ik vind ze leuk. Ivo trouwens ook.

Van mijn hand

Zie hier het kleine stukje dat ik schreef over het feestje op 7 januari bij het kinderdagverblijf.

Praatgraag

Minke is consequent in sommige verhaspelingen:
- Deze wil it meer niet.
- Wil jij die meer niet?

Minke is consequent wijsneuserig:
We rijden de A27 vanuit Huizen op. Moeten wij zo? Ja, wij moeten zo. Mogen wij hier heel hard? Ja, wij mogen hier heel hard. Nee, dat mag niet van de burgemeester. Nou, toevallig kèn ik de burgemeester, en het mag van de burgemeester. Nee, het mag niet van de burgemeester.

Minke probeert de iPad aan te doen. Het lukt niet. Waarop Ivo het volgende uit haar mond hoort komen: Hij wilt niet wat mij wil.

Minke noemt plakband steevast klitteband.

Simone kookt (lasagna)

Uien/wortels/selderij/knoflook - gehakt - verse Italiaanse kruiden - gepelde tomaten - lasagnavellen - bechamelsaus - parmazaan. Eerst 30 minuten sudderen, dan 45 minuten in de oven.
Resultaat: lekker maar nogal aan de zachte kant. Conclusie: minder vocht toevoegen of langer laten inkoken.
Minke lust dit graag. Bord schoon op.

Roze

We wilden al geruime tijd de woonkamer meer kleur geven. In september 2008 hebben wij, toen wij hier onze intrek namen, alles gewit. Alleen in de drie slaapkamers hebben we ook een andere kleur verf gebruikt (twee maal antraciet, één maal roze). Nou ja, ook het muurtje tegenover de toiletdeur is geverfd, blauw/lavendel.
Ivo en ik hadden ons oog laten vallen op de muur rondom de open haard, het rookkanaal dus. En die is nu fuchsia roze. En dat is best roze kan ik je verzekeren. Over een dag of drie komt laag numero twee erop. En dan bezinnen we ons op een kleur (verf of wellicht behang) voor de muur die tegenover de boekenkast is gelegen. We denken zacht of oud roze. To be continued ...



(na de tweede schilderbeurt wordt het tape verwijderd hoor, no worries)

Simone kookt (uientaart)

Gepelde sjalotten - gesmolten boter en witte basterdsuiker - flink wat verse tijm - afgedekt met bladerdeeg. In de oven. Omkeren. Resultaat: lekker maar erg zoet. Conclusie: op zoek naar een ander uientaartrecept.
Minke wilde de taart niet eten. Maar Minke moet altijd één hap proeven. Dat deed zij. En at vervolgens alles op.

In de gaten

Hou het blog in de gaten!
Een dezer dagen volgt een reeks aan berichten. Maar voor nu: nieuwe filmpjes, speciaal om opa en oma in Zuid Afrika up to date te houden.

Afrikaantjes

Ik stel voor om opa en oma in Zuid Afrika even te bellen. Eerder deze week zei Minke al eens "nee, dat kan tos niet!?" toen ik vertelde dat opa en oma helemaal in Afrika waren. Nu vertelde ik erbij dat het bij hen zomer is, lekker warm. Springend danste zij door de keuken, luid roepend "daar wil it oot naar toe".
Nu maar afwachten wat Minke van Winterberg gaat vinden, als Ivo haar meeneemt voor een eerste wintersportervaring...

Opa en oma maakten het trouwens goed, in de hittegolf, pizza etend op het strand. Morgen vertrekken ze naar hun eigen huis, in Greyton. Verschil moet er zijn. Morgen ga ik de auto krabben en naar mijn werk. Hartstikke veel te doen. Iedereen zijn meug.

Nadenken

Ik moet nadenken.
Mijn meisje wordt al heel snel 3 jaar.
Ik denk aan de zwangerschap, die zwaar voelde nu 3 jaar geleden. Ik denk aan de start van de bevalling, die spannend en leuk was. Aan de bevalling die spannend en niet zo leuk was. Ik denk aan onze blijdschap, die wij al 3 jaar voelen voor het blondje meisje dat bij ons is.
Ik moet nadenken over een taart. Ik heb Minke een taart beloofd. Een paarse. Per dag verschilt de keuze voor de steunkleuren: van blauw en roze, naar wit en rood.
Ik moet nadenken over een traktatie. Hou ik mijn traditie vast en verpak ik klein lekkers of leuks in fleurige servetten? Of knutsel ik er op los om de creatiefste moeder van het kinderdagverbijf te zijn?
Ik moet nadenken over de kleren die ik aan wil tijdens de traditionele fotoshoot op/nabij Minke's verjaardag. Kan je van een traditie spreken als iets pas de derde keer plaatsvindt?
Ik moet nadenken over het cadeau dat wij dit vrolijke en fantasievolle mensje schenken.
Ik moet nadenken over wat ik op de traditionele kaart van Ivo en mijzelf aan Minke zal gaan schrijven. Kaarten die zij hopelijk over vele jaren nog heeft en koestert.
Ik heb nog vier weken.

Taal - nog best lastig

Mama, mij moet wat iets hebben.
Wat heb je nodig dan?
Mij moet mij rugzak nodig hebben voor de blaadjes.

Ze zijn er al niet.

Jij bent de baby en mij bent de mama.

Waar is de schep-op lepel?

En geleerd op de peuterspeelzaal: Sip sap see, iedereen helpt mee (Minke ging spontaan ZELF opruimen nadat we "keukentje" hadden gespeeld!!)

IT vs MIJ

Ik zat vanmorgen met Minke in de auto richting Huizen. Het viel mij op dat ze een paar keer 'it' zei in plaats van het voor haar karakteristieke 'mij'. Ojee, dacht ik. Mijn leuke meisje met haar leuke taal wordt groot. Maar toen ik nog beter oplette, hoorde ik dat het aantal malen MIJ aanzienlijk groter was dan IT.
Ze zat achterin, ik zag voor mij de waanzinnige mooie maan. Na een tijdje ziet Minke 'm ook. De maan verdwijnt achter een wolk. 'De maan speelt verstoppertje met mij', zegt Minke. 'Dan ga IT tellen, dan gaat hij zich verstoppen'.
Minke kan trouwens goed tot tien tellen. Soms slaat ze de vier over. Ik hoorde haar zelfs tot dertien tellen onlangs!

Maak me los

De eerste 55 boeken staan op Marktplaats!

Fantasie

Minke wil winkeltje spelen. Nou ja, vooral kassaatje. Zij roept: "Jij bent de kassa". Ik neem plaats achter het voetenbankje en zij geeft al haar boodschappen af.
Dan is zij de kassa. Ik struin door de woonkamer, op zoek naar koopjes. "Heeft u ook witte wijn?" roep ik bekakt. "Ja, ook paarse" klinkt het antwoord terwijl Minke wijst naar de muur naast de boekenkast. "Komt ie uit Chili?" is mijn wedervraag. "Nee, uit de muur" hoor ik Minke zeggen.
Als ik de kassa weer ben vraagt Minke of iets gratis is (want mijn spel na-apen kan zij als de beste). Ik bel met de bedrijfsleider, maar nee hoor, die bloemkool is echt niet gratis. Zo gaan we langs de maïskolf, de verschillende broden, de sinaasappel en de rest van haar mandje. En ja hoor, als Minke even later de kassa is, wordt er veelvuldig met de bedrijfsleider gebeld. Haar bedrijfsleider is trouwens minder toeschietelijk dan de mijne...
Heerlijk om te zien hoe zij haar fantasie aan het ontwikkelen is.

Oja, schaatsen kan ze ook.