Ik heb veel zwangerschapskleding. Deels door mijzelf aangeschaft, deels van Renate gekregen, die sommige kledingstukken ook weer had gekregen. Zo gaat dat met zwangerschapskleding.
Afgelopen zondag heb ik alles meegenomen naar Marloes, die eruit kon nemen wat ze wilde lenen. De kledingstukken die ik verkoopbaar achtte heb ik gisteren en vandaag allemaal op Marktplaats gezet.
Vertel je het aan je zwangere vriendinnen?
http://www.marktplaats.nl/verkopers/11542850.html
dinsdag 25 maart 2014
donderdag 13 maart 2014
zondag 9 maart 2014
maandag 3 maart 2014
Handen, voeten, neus
Op 1 december heb ik foto's van Lena laten maken. Ik plaats er hier een paar. En wat is ze alweer gegroeid in drie maanden tijd!
.jpg)
zondag 16 februari 2014
Feest
Kleine meisjes worden groot, en dus mocht Minke voor het eerst in haar leven een partijtje geven. Een K3-feestje. Ik probeerde nog prinsessen, maar nee, het moest echt K3 zijn.
Dus kocht ik een K3-tafelkleed, K3-bordjes, K3-slingers en K3-bekers. De stelregel van tegenwoordig is zoveel kindjes uitnodigen als je oud wordt. Vijf dus. Eén kon niet maar Minke vond 'vier ook wel genoeg'. Mooi.
Gisteren was het zover. Vier meisjes in K3-jurk verschenen bij ons in huis en het gillen kon beginnen. Eerst verstopten de gasten hun cadeautjes en daarna mocht Minke ze zoeken. Ze kreeg Playmobil, een schets-/kleurboek, een K3-spel en kralen. Daarna mochten de meiden hun plakje cake versieren en werd er limonade gedronken.
Een meisje moest huilen en wilde dat ik haar moeder belde, wat ik niet deed overigens. Ik nam haar lekker even mee naar boven waar zij mocht kleuren: ik had K3-kleurplaten uitgeprint van te voren. De andere zangeressen kwamen ook boven en opeens lag de hele band te kleuren op de grond.
Ik maakte het koekhappen gereed in de keuken en toen om drie uur de grimeuze kwam, werd er snel nog even gekoekhapt. De meiden keken toe hoe elke meisje geschminkt werd. Daarna speelde Ivo een K3-versie van ezeltje prik (een microfoon op Josje plakken). Er werd nog met ballonen gespeeld, stoelendans gedaan en aan de eierrace zijn we niet eens toegekomen.
Dus kocht ik een K3-tafelkleed, K3-bordjes, K3-slingers en K3-bekers. De stelregel van tegenwoordig is zoveel kindjes uitnodigen als je oud wordt. Vijf dus. Eén kon niet maar Minke vond 'vier ook wel genoeg'. Mooi.
Gisteren was het zover. Vier meisjes in K3-jurk verschenen bij ons in huis en het gillen kon beginnen. Eerst verstopten de gasten hun cadeautjes en daarna mocht Minke ze zoeken. Ze kreeg Playmobil, een schets-/kleurboek, een K3-spel en kralen. Daarna mochten de meiden hun plakje cake versieren en werd er limonade gedronken.
Een meisje moest huilen en wilde dat ik haar moeder belde, wat ik niet deed overigens. Ik nam haar lekker even mee naar boven waar zij mocht kleuren: ik had K3-kleurplaten uitgeprint van te voren. De andere zangeressen kwamen ook boven en opeens lag de hele band te kleuren op de grond.
De meiden kregen een klein zakje met een koek en wat speeltjes mee naar huis en de rust keerde weder. Julie bleef nog lekker spelen, eten en ging met Minke in bad. Ik vond het geslaagd.
Volgend jaar wil Minke een bloemenfeestje.
zondag 9 februari 2014
zaterdag 8 februari 2014
Perikelen van de kolvende werkende moeder
Afgelopen week ben ik weer aan het werk gegaan. Betaald werk, bedoel ik dan. Omdat ik op de valreep besloot toch een dag ouderschapsverlof op te nemen, hoef ik tot half november slechts twee dagen per week te werken, namelijk dinsdag en woensdag. Ik vind dat zelf heel luxe en geniet er nu al van.
Werken was eigenlijk weer best prima, al heb ik nog niet heel veel gedaan. Dinsdag bestond uit het zoeken naar en kletsen met collega's. De reorganisatie binnen het sociaal domein van de gemeente Huizen heeft tijdens mijn verlofmaanden definitief vorm gekregen. De meeste collega's zijn verhuisd, alleen ik zit zo ongeveer nog achter mijn eigen computer! Behalve kletsen moest ik ook het nodige regelen. Zo waren er nieuwe inlogcodes voor de computer, deed mijn toegangskey het niet meer op belangrijke deuren, is de mappenstructuur van het netwerk veranderd en zie ik mijn eigen documenten nergens meer terug, en uiteraard ging ik ook kolven. Dat had wat meer voeten in aarde dan verwacht.
Tot voorkort werd de nogal muffe douche- en omkleedruimte als kolfruimte gebruikt. Daar had ik me ten tijde van mijn fysiotherapieperiode wel eens omgekleed, maar de wielrenkleren die daar hangen uit te zweten in combinatie met vochtige douchelucht is verre van fris. Ik zag het dan ook niet zo zitten om daar, op een plastic tuinstoel te moeten kolven. Dus wat schetst mijn verbazing dat er een nieuwe kolfruimte is gerealiseerd: het invalidentoilet!
Heel officieel mag dat eigenlijk niet, maar ik ben niet de moeilijkste en heb het geluk dat ik vrij makkelijk kolf. Er was een klein kamerscherm neergezet dat ik om het toilet heen kon zetten zodat ik daar niet steeds naar zit te kijken. Verder stond er een tafeltje en een goede stoel uit een vergaderkamer. Maar eh... waar was het stopcontact? Ik heb namelijk een elektrische kolf! Oja... Ik zei dat ik bij de bodes zelf wel even een verlengsnoer ging regelen. Zo gezegd, zo gedaan. Maar toen ging de deur niet meer helemaal dicht, dus ook niet op slot. Ik zag geen andere oplossing, dus ik trek de deur zo dicht mogelijk en draai de stoel met de rugleuning naar de deur. Ik moest wel even de stekker van de kolf op een bijzondere manier in het verlengsnoer duwen, anders maakte hij niet goed contact en viel de kolf steeds uit.
Bij de tweede kolfsessie had ik inmiddels een ander verlengsnoer, waar de stekker wel goed in ging. En toen opeens, ging ik de deur VOL open. Daar stond de schoonmaker, recht voor mijn ontblote borst die ik aan het kolven was. Ik zeg, ongekend fel, dat hij de deur dicht moet doen. Waarop hij heel laconiek lijkt te antwoorden 'ja, zo'. Mijn reactie? NEE NU! Toen drong tot me door dat het een elektrische deur is, die met een knop opengaat en pas na enige tijd uit zichzelf dicht. Mijn hart bonste in mijn keel.
Na afloop van het kolven ben ik direct naar hoofd facilitaire zaken gegaan en gezegd dat er echt een stopcontact moet komen. Ter overbrugging is het verlengsnoer met ductape vastgezet op de vloer van de hal en het snoer is nu zo neergelegd dat de deur wel op slot kan. Woensdag was het stopcontact al bijna klaar.
Dinsdag ga ik maar eens echt aan het werk!
Werken was eigenlijk weer best prima, al heb ik nog niet heel veel gedaan. Dinsdag bestond uit het zoeken naar en kletsen met collega's. De reorganisatie binnen het sociaal domein van de gemeente Huizen heeft tijdens mijn verlofmaanden definitief vorm gekregen. De meeste collega's zijn verhuisd, alleen ik zit zo ongeveer nog achter mijn eigen computer! Behalve kletsen moest ik ook het nodige regelen. Zo waren er nieuwe inlogcodes voor de computer, deed mijn toegangskey het niet meer op belangrijke deuren, is de mappenstructuur van het netwerk veranderd en zie ik mijn eigen documenten nergens meer terug, en uiteraard ging ik ook kolven. Dat had wat meer voeten in aarde dan verwacht.
Tot voorkort werd de nogal muffe douche- en omkleedruimte als kolfruimte gebruikt. Daar had ik me ten tijde van mijn fysiotherapieperiode wel eens omgekleed, maar de wielrenkleren die daar hangen uit te zweten in combinatie met vochtige douchelucht is verre van fris. Ik zag het dan ook niet zo zitten om daar, op een plastic tuinstoel te moeten kolven. Dus wat schetst mijn verbazing dat er een nieuwe kolfruimte is gerealiseerd: het invalidentoilet!
Heel officieel mag dat eigenlijk niet, maar ik ben niet de moeilijkste en heb het geluk dat ik vrij makkelijk kolf. Er was een klein kamerscherm neergezet dat ik om het toilet heen kon zetten zodat ik daar niet steeds naar zit te kijken. Verder stond er een tafeltje en een goede stoel uit een vergaderkamer. Maar eh... waar was het stopcontact? Ik heb namelijk een elektrische kolf! Oja... Ik zei dat ik bij de bodes zelf wel even een verlengsnoer ging regelen. Zo gezegd, zo gedaan. Maar toen ging de deur niet meer helemaal dicht, dus ook niet op slot. Ik zag geen andere oplossing, dus ik trek de deur zo dicht mogelijk en draai de stoel met de rugleuning naar de deur. Ik moest wel even de stekker van de kolf op een bijzondere manier in het verlengsnoer duwen, anders maakte hij niet goed contact en viel de kolf steeds uit.
Bij de tweede kolfsessie had ik inmiddels een ander verlengsnoer, waar de stekker wel goed in ging. En toen opeens, ging ik de deur VOL open. Daar stond de schoonmaker, recht voor mijn ontblote borst die ik aan het kolven was. Ik zeg, ongekend fel, dat hij de deur dicht moet doen. Waarop hij heel laconiek lijkt te antwoorden 'ja, zo'. Mijn reactie? NEE NU! Toen drong tot me door dat het een elektrische deur is, die met een knop opengaat en pas na enige tijd uit zichzelf dicht. Mijn hart bonste in mijn keel.
Na afloop van het kolven ben ik direct naar hoofd facilitaire zaken gegaan en gezegd dat er echt een stopcontact moet komen. Ter overbrugging is het verlengsnoer met ductape vastgezet op de vloer van de hal en het snoer is nu zo neergelegd dat de deur wel op slot kan. Woensdag was het stopcontact al bijna klaar.
Dinsdag ga ik maar eens echt aan het werk!
Toch wel anders. Toch?
5 mei 2009. Minke is 11 weken 6 dagen.
8 februari 2013. Lena is 12 weken 2 dagen.
en dit ben ik:
vrijdag 7 februari 2014
donderdag 23 januari 2014
Status knie en status baby
De operatie viel tegen, laat ik daar maar mee beginnen.
Ik nam dus een taxi naar het gloednieuwe ziekenhuis en meldde met op afdeling A1. Daar werd ik na verloop van tijd naar de ruimte gebracht waar ik werd klaargemaakt voor de operatie. De chirurg kwam nog even langs en zette wat lijnen op mijn been met een Eddingstift. Dat rook lekker! Daarna werd er een infuus geprikt (nare dingen altijd, in de dunne aders van je hand) en werd ik aan de hartbewaking gelegd. In de operatiezaal kreeg ik een slaapmiddel in mijn infuus. Hierdoor krijg ik altijd een bittere smaak in mijn mond, dat was me al eerder eens opgevallen. Tijdens de operatie ontwaakte ik uit het roesje, dat was me niet eerder overgekomen. Ik hoorde Van Olden, mijn arts, praten tegen zijn assistent. Dat het muurvast zat en dat hij die ene schroef niet los kreeg. Ik vroeg hem of ik daar mee kon leven, waarop hij bevestigend antwoordde. Ik zag niets hoor, by the way, de deken was hoog opgespannen. Daarna hoorde ik de boor en vervolgens Van Olden vragen om de beitel en hamer. En toen hoorde ik beitelen. Toen heb ik aan de dame die over mijn infuus en hartbewaking ging gezegd dat ik het eigenlijk niet zo leuk vond. Ze heeft me weer in slaap gebracht. Ik werd pas weer wakker op zaal, wat in het nieuwe ziekenhuis geen zaal mag heten. Wat een luxe ruimte zeg, welk een vooruitgang.
Het been was van onder tot boven ingepakt met rekverband, maar het bloedde er wel doorheen. Daarop kwam er een arts in opleiding mij zeggen dat er even een extra verband moest worden aangelegd en dat ik morfinetabletten kreeg tegen de pijn, die mochten worden genomen in combinatie met het geven van borstvoeding. Pas zaterdag (!) las ik in de bijsluiter dat dat dus niet mocht! Er werden twee matjes onder mijn kuit gelegd en een hoger verband aangebracht. Ik at wat, dronk wat, sliep wat. Ivo, Minke en Lena kwamen mij om 16.00 uur ophalen.
Ivo had telefonisch contact met de chirurg en hij vertelde hem dat de operatie was tegengevallen en dat mijn knie er slecht aan toe is. Ivo begon over de standcorrectie, maar Van Olden zei dat ik dan net zo goed een prothese kon nemen. Maandag 3 februari heb ik een controle afspraak en wil ik de toekomst van mijn knie met hem bespreken.
Ik ben thuis naar bovengestrompeld en ben tot zondag ongeveer mijn bed niet uitgeweest. Vrijdag kreeg ik hulp en gezelschap van Evelien en van Irnsje. Ik ging douchen met de hoes om mijn been die ik gelukkig nog had bewaard. De pijn zakte de dagen erna. Zaterdag pakte ik het been uit (niet fijn) en zondag ging ik met Ivo en Minke mee op pad. Uiteraard viel dat toch nog wel tegen. Maandag was mijn schoonmoeder bij mij thuis, want hoewel ik kan lopen, durfde ik nog niet met Lena de trap op en af, en Minke uit school halen behoorde geenszins tot de mogelijkheden. Dinsdag was ik wel alleen thuis met Lena. Ivo had haar in de reiswieg van de kinderwagen gelegd, die we in de woonkamer hadden neergezet. Ook haalden we luiers en andere verschoningsspulletjes naar de woonkamer, zodat ik met Lena niet de trap op of af hoefde. Gisteren was Ivo thuis.
Vandaag had Lena een afspraak bij het consultatiebureau. Ik regelde mantelzorg (wederom) want ik verwachtte wel dat ik kon autorijden, maar dan moest ik wel dichtbij kunnen parkeren. Mocht dat niet het geval zijn, dan zou mijn vriendin Sabine de auto parkeren en met mij mee naar het consultatiebureau. Ik kon wel dichtbij parkeren, maar voor de gezelligheid ging ze toch mee. Lena meet nu zo'n 58 cm (vandaar dat ik dinsdag maat 50/56 uit de kast haalde en 62/68 ering legde) en weegt 5.3 kg! Ze doet het dus goed op de borstvoeding. Ze hield zich bijzonder kranig bij de vaccinaties en de koorts die sommige kinderen soms krijgen heeft ze tot nu toe niet. Ze ligt nu vredig in het wipstoeltje naast me en slaat ietwat ongecontroleerd tegen twee speelgoedjes aan die vlak voor haar gezichtje hangen. Wat is het een moppie.
We gaan zo op pad om Minke uit school te halen en naar balletles te brengen. Een uitje met mijn meiden - wat heerlijk toch! Hopelijk houdt mijn been zich een beetje gedeisd.
Ik nam dus een taxi naar het gloednieuwe ziekenhuis en meldde met op afdeling A1. Daar werd ik na verloop van tijd naar de ruimte gebracht waar ik werd klaargemaakt voor de operatie. De chirurg kwam nog even langs en zette wat lijnen op mijn been met een Eddingstift. Dat rook lekker! Daarna werd er een infuus geprikt (nare dingen altijd, in de dunne aders van je hand) en werd ik aan de hartbewaking gelegd. In de operatiezaal kreeg ik een slaapmiddel in mijn infuus. Hierdoor krijg ik altijd een bittere smaak in mijn mond, dat was me al eerder eens opgevallen. Tijdens de operatie ontwaakte ik uit het roesje, dat was me niet eerder overgekomen. Ik hoorde Van Olden, mijn arts, praten tegen zijn assistent. Dat het muurvast zat en dat hij die ene schroef niet los kreeg. Ik vroeg hem of ik daar mee kon leven, waarop hij bevestigend antwoordde. Ik zag niets hoor, by the way, de deken was hoog opgespannen. Daarna hoorde ik de boor en vervolgens Van Olden vragen om de beitel en hamer. En toen hoorde ik beitelen. Toen heb ik aan de dame die over mijn infuus en hartbewaking ging gezegd dat ik het eigenlijk niet zo leuk vond. Ze heeft me weer in slaap gebracht. Ik werd pas weer wakker op zaal, wat in het nieuwe ziekenhuis geen zaal mag heten. Wat een luxe ruimte zeg, welk een vooruitgang.
Het been was van onder tot boven ingepakt met rekverband, maar het bloedde er wel doorheen. Daarop kwam er een arts in opleiding mij zeggen dat er even een extra verband moest worden aangelegd en dat ik morfinetabletten kreeg tegen de pijn, die mochten worden genomen in combinatie met het geven van borstvoeding. Pas zaterdag (!) las ik in de bijsluiter dat dat dus niet mocht! Er werden twee matjes onder mijn kuit gelegd en een hoger verband aangebracht. Ik at wat, dronk wat, sliep wat. Ivo, Minke en Lena kwamen mij om 16.00 uur ophalen.
Ik ben thuis naar bovengestrompeld en ben tot zondag ongeveer mijn bed niet uitgeweest. Vrijdag kreeg ik hulp en gezelschap van Evelien en van Irnsje. Ik ging douchen met de hoes om mijn been die ik gelukkig nog had bewaard. De pijn zakte de dagen erna. Zaterdag pakte ik het been uit (niet fijn) en zondag ging ik met Ivo en Minke mee op pad. Uiteraard viel dat toch nog wel tegen. Maandag was mijn schoonmoeder bij mij thuis, want hoewel ik kan lopen, durfde ik nog niet met Lena de trap op en af, en Minke uit school halen behoorde geenszins tot de mogelijkheden. Dinsdag was ik wel alleen thuis met Lena. Ivo had haar in de reiswieg van de kinderwagen gelegd, die we in de woonkamer hadden neergezet. Ook haalden we luiers en andere verschoningsspulletjes naar de woonkamer, zodat ik met Lena niet de trap op of af hoefde. Gisteren was Ivo thuis.
Vandaag had Lena een afspraak bij het consultatiebureau. Ik regelde mantelzorg (wederom) want ik verwachtte wel dat ik kon autorijden, maar dan moest ik wel dichtbij kunnen parkeren. Mocht dat niet het geval zijn, dan zou mijn vriendin Sabine de auto parkeren en met mij mee naar het consultatiebureau. Ik kon wel dichtbij parkeren, maar voor de gezelligheid ging ze toch mee. Lena meet nu zo'n 58 cm (vandaar dat ik dinsdag maat 50/56 uit de kast haalde en 62/68 ering legde) en weegt 5.3 kg! Ze doet het dus goed op de borstvoeding. Ze hield zich bijzonder kranig bij de vaccinaties en de koorts die sommige kinderen soms krijgen heeft ze tot nu toe niet. Ze ligt nu vredig in het wipstoeltje naast me en slaat ietwat ongecontroleerd tegen twee speelgoedjes aan die vlak voor haar gezichtje hangen. Wat is het een moppie.
We gaan zo op pad om Minke uit school te halen en naar balletles te brengen. Een uitje met mijn meiden - wat heerlijk toch! Hopelijk houdt mijn been zich een beetje gedeisd.
woensdag 15 januari 2014
Been
Morgen word ik al om 8 uur geopereerd aan mijn been: schroeven en plaat eruit. De taxi rijdt om 7 uur voor, want ik moet me om 07.15 uur melden.
Ivo brengt Minke naar school en is thuis met Lena en om mij 's middags weer op te halen. Ik heb er wel zin in eigenlijk - de twee schroeven die nu uitsteken zitten niet lekker en ik voel echt iets dwars zitten ter hoogte van de knieschijf.
Ik heb met de chirurg gesproken over het rechtzetten van het been, een zogenaamde standcorrectie. Zo'n operatie voert hij niet zelf uit maar een orthopedisch chirurg. Ik heb op internet wat onderzoek gedaan - in feite wordt je been weer 'gebroken' en een wig geplaatst, waarna de boel weer wordt vastgezet met plaat en schroeven. En dan dus weer revalideren.
Ik wil eigenlijk de komende maanden wat gesprekken voeren, bijvoorbeeld met zo'n chirurg, met een fysiotherapeut en misschien met iemand die zo'n ingreep heeft ondergaan. De operatie wordt uitgevoerd bij mensen met artrose in de knie. Bij mij zou het ook een preventieve werking kunnen hebben: wellicht dat de ingreep ervoor zorgt dat er (minder) slijtage van het kraakbeen optreedt, waardoor ik een knieprothese niet nodig zal hebben in de toekomst, of in ieder geval minder snel.
Nu ja, eerst maar eens morgen afwachten!
Ivo brengt Minke naar school en is thuis met Lena en om mij 's middags weer op te halen. Ik heb er wel zin in eigenlijk - de twee schroeven die nu uitsteken zitten niet lekker en ik voel echt iets dwars zitten ter hoogte van de knieschijf.
Ik heb met de chirurg gesproken over het rechtzetten van het been, een zogenaamde standcorrectie. Zo'n operatie voert hij niet zelf uit maar een orthopedisch chirurg. Ik heb op internet wat onderzoek gedaan - in feite wordt je been weer 'gebroken' en een wig geplaatst, waarna de boel weer wordt vastgezet met plaat en schroeven. En dan dus weer revalideren.
Ik wil eigenlijk de komende maanden wat gesprekken voeren, bijvoorbeeld met zo'n chirurg, met een fysiotherapeut en misschien met iemand die zo'n ingreep heeft ondergaan. De operatie wordt uitgevoerd bij mensen met artrose in de knie. Bij mij zou het ook een preventieve werking kunnen hebben: wellicht dat de ingreep ervoor zorgt dat er (minder) slijtage van het kraakbeen optreedt, waardoor ik een knieprothese niet nodig zal hebben in de toekomst, of in ieder geval minder snel.
Nu ja, eerst maar eens morgen afwachten!
maandag 6 januari 2014
Nieuwe ronde
Welkom 2014
Ik ben benieuwd wat dit jaar gaat brengen. Minke is nu echt een scholier, wil graag met vriendinnen afspreken (maar dat is soms nog best lastig en spannend), leert veel en ik lees net een mail van de juf dat er binnenkort een Cito toets wordt afgenomen: taal en rekenen. Ik heb nog niet echt een oordeel wat ik daar nou van moet vinden. Hopelijk gaat het erg spelenderwijs, zonder al te veel druk.
Lena zal dit jaar heel veel leren, maar dan niet op school maar gewoon thuis. Ik merk nu al dat zij dagelijks wat langer wakker in de box kan liggen en dan zich wel lijkt te vermaken. Ik ben vandaag begonnen om haar bij de eerste tekenen van vermoeidheid in haar ledikant te leggen. Nu ligt ze echter in de reisbak van de kinderwagen te slapen. 's Middags doet ze altijd een lange middagdut en die is begonnen vlak voordat we Minke gingen halen. Ik wandelde, want dan komen wij lekker buiten en dan beweeg ik ook goed. Helaas hadden we op de terugweg een fikse bui te pakken.
Ivo krijgt hopelijk wat meer rust op zijn werk dit jaar. Hij heeft eigenlijk al sinds augustus twee banen en dat is nogal pittig. Verder zal hij waarschijnlijk zich verder ontwikkelen op zijn nieuwe elektrische gitaar.
En ik? Ik ga weer werken, moet weer kolven en Leentje bij het kinderdagverblijf inleveren. Ik heb al twee wendagen gepland. Maar ik zie dat allemaal nog niet zo zitten. Ik moet echt een voorraadje melk gaan aanleggen, maar ik kan me er maar niet toe zetten. Nu ligt ze dus nog te slapen en zou ik best één borst kunnen kolven, maar ik heb kolfontwijkend gedrag: ik zoek op internet naar ideeën voor Minke's aanstaande eerste kinderfeestje. Ze wil een K3 feestje.. Het wordt waarschijnlijk iets met cakejes versieren, stoelendans op K3 muziek en iets knutselen (een fotolijstje of een houten bakje versieren of een ketting/armband rijgen).
In mei gaan we een midweek naar Terschelling en hoe we de zomervakantie invullen? Misschien wel zoals vorig jaar, dus met een gehuurde tent. En zou er misschien een weekendje alleen voor mij en Ivo inzitten?
Dit jaar word ik ook weer geopereerd: de schroeven (7) en plaat (1) worden over anderhalve week uit mijn been gehaald. Deze week heb ik nog een telefonische afspraak met de chirurg staan omdat ik hem graag wil vragen of hij in staat is het been wat rechter te maken. Het 'knikt' namelijk ter hoogte van de knie naar binnen en ik vind dat zo'n droevig gezicht. Ik denk eigenlijk dat het niet kan, dat rechtzetten, maar dat wil ik dan graag van de arts horen, zodat ik me er misschien wat meer bij kan neerleggen.
Dit jaar geen echte voornemens. Hopelijk ben ik op 1 januari 2015 weer terug op mijn oorspronkelijke gewicht en postuur. Geen haast.
Maar nu moet ik kolven.
Ik ben benieuwd wat dit jaar gaat brengen. Minke is nu echt een scholier, wil graag met vriendinnen afspreken (maar dat is soms nog best lastig en spannend), leert veel en ik lees net een mail van de juf dat er binnenkort een Cito toets wordt afgenomen: taal en rekenen. Ik heb nog niet echt een oordeel wat ik daar nou van moet vinden. Hopelijk gaat het erg spelenderwijs, zonder al te veel druk.
Lena zal dit jaar heel veel leren, maar dan niet op school maar gewoon thuis. Ik merk nu al dat zij dagelijks wat langer wakker in de box kan liggen en dan zich wel lijkt te vermaken. Ik ben vandaag begonnen om haar bij de eerste tekenen van vermoeidheid in haar ledikant te leggen. Nu ligt ze echter in de reisbak van de kinderwagen te slapen. 's Middags doet ze altijd een lange middagdut en die is begonnen vlak voordat we Minke gingen halen. Ik wandelde, want dan komen wij lekker buiten en dan beweeg ik ook goed. Helaas hadden we op de terugweg een fikse bui te pakken.
Ivo krijgt hopelijk wat meer rust op zijn werk dit jaar. Hij heeft eigenlijk al sinds augustus twee banen en dat is nogal pittig. Verder zal hij waarschijnlijk zich verder ontwikkelen op zijn nieuwe elektrische gitaar.
En ik? Ik ga weer werken, moet weer kolven en Leentje bij het kinderdagverblijf inleveren. Ik heb al twee wendagen gepland. Maar ik zie dat allemaal nog niet zo zitten. Ik moet echt een voorraadje melk gaan aanleggen, maar ik kan me er maar niet toe zetten. Nu ligt ze dus nog te slapen en zou ik best één borst kunnen kolven, maar ik heb kolfontwijkend gedrag: ik zoek op internet naar ideeën voor Minke's aanstaande eerste kinderfeestje. Ze wil een K3 feestje.. Het wordt waarschijnlijk iets met cakejes versieren, stoelendans op K3 muziek en iets knutselen (een fotolijstje of een houten bakje versieren of een ketting/armband rijgen).
In mei gaan we een midweek naar Terschelling en hoe we de zomervakantie invullen? Misschien wel zoals vorig jaar, dus met een gehuurde tent. En zou er misschien een weekendje alleen voor mij en Ivo inzitten?
Dit jaar word ik ook weer geopereerd: de schroeven (7) en plaat (1) worden over anderhalve week uit mijn been gehaald. Deze week heb ik nog een telefonische afspraak met de chirurg staan omdat ik hem graag wil vragen of hij in staat is het been wat rechter te maken. Het 'knikt' namelijk ter hoogte van de knie naar binnen en ik vind dat zo'n droevig gezicht. Ik denk eigenlijk dat het niet kan, dat rechtzetten, maar dat wil ik dan graag van de arts horen, zodat ik me er misschien wat meer bij kan neerleggen.
Dit jaar geen echte voornemens. Hopelijk ben ik op 1 januari 2015 weer terug op mijn oorspronkelijke gewicht en postuur. Geen haast.
Maar nu moet ik kolven.
maandag 30 december 2013
donderdag 26 december 2013
woensdag 25 december 2013
Sfeerimpressie
Dinsdag gingen Lena en ik naar een zeer mooie boerderij van een mede-cursist van de babymassage. Lena plaste even over me heen, maar dat mocht de pret niet drukken. Na afloop leerde de massagejuf mij even hoe ik Lena in een wikkeldraagdoek kon tillen. Zij hield Lena even vast toen ik me aankleedde (Lena in haar blootje op mijn blote benen tijdens de massage).
Die middag maakte ik stoofperen in port en rode wijn, met een kaneelstokje, laurierblad, kruidnagels, bruine basterdsuiker en de schil van een citroen en een sinaasappel. Ook maakte ik, alcoholvrije, appelmoes. Beiden lukten goed. Minke was op de BSO en Ivo aan het werk.
Daniël, Renate, Thijs en Amber kwamen eten. Het was druk en gezellig. De twee kleine grote kinderen gingen niet slapen, maar speelden lief in de woonkamer.
Lena was bij het naar bed gaan om tien uur nogal aan het rommelen, dus eerst was ik een uur bezig, en daarna Ivo. Minke sliep uit tot bij acht uur.
Deze morgen gingen we dan ein-de-lijk pakjes uitpakken toen Lena en ik gebadderd en gedoucht hadden. Minke kon eigenlijk niet zo lang wachten.
Zij kreeg een grote doos Lego Friends, Ivo een pot bodycreme van Rituals (en ik ook ééntje). Verder kreeg hij een ei dat liedjes speelt als je eieren zacht of juist hard zijn. Ik kreeg een CD van een zangeres die Lena (!!) heet en twee koffiekopjes en vier schoteltjes van ons servies. Ivo en Minke kregen nog een spel dat je aan de iPad kan klikken en zo bordspelletjes kan spelen. Lena kreeg een leuk speelgoedje.
Nu we allemaal gedoucht zijn, het Lego Friends pakket in elkaar gezet is en de lunch achter de kiezen is gaan we op pad, naar het Top2000 café in Hilversum. Hopelijk is het er net zo rustig als vorig jaar.
Die middag maakte ik stoofperen in port en rode wijn, met een kaneelstokje, laurierblad, kruidnagels, bruine basterdsuiker en de schil van een citroen en een sinaasappel. Ook maakte ik, alcoholvrije, appelmoes. Beiden lukten goed. Minke was op de BSO en Ivo aan het werk.
Daniël, Renate, Thijs en Amber kwamen eten. Het was druk en gezellig. De twee kleine grote kinderen gingen niet slapen, maar speelden lief in de woonkamer.
Lena was bij het naar bed gaan om tien uur nogal aan het rommelen, dus eerst was ik een uur bezig, en daarna Ivo. Minke sliep uit tot bij acht uur.
Deze morgen gingen we dan ein-de-lijk pakjes uitpakken toen Lena en ik gebadderd en gedoucht hadden. Minke kon eigenlijk niet zo lang wachten.
Zij kreeg een grote doos Lego Friends, Ivo een pot bodycreme van Rituals (en ik ook ééntje). Verder kreeg hij een ei dat liedjes speelt als je eieren zacht of juist hard zijn. Ik kreeg een CD van een zangeres die Lena (!!) heet en twee koffiekopjes en vier schoteltjes van ons servies. Ivo en Minke kregen nog een spel dat je aan de iPad kan klikken en zo bordspelletjes kan spelen. Lena kreeg een leuk speelgoedje.
dinsdag 24 december 2013
Box
Toen we de meubels voor de kinderkamer kochten voor Minke's geboorte (via Marktplaats) kochten we ook de box erbij. En die is groot, veel groter dan standaard. De box is namelijk 93 bij 93 cm. Er zat destijds een kleed bij. Toen dat nu uit de garage van Gea en Fred tevoorschijn kwam, vond ik het nogal smoezelig. Ik waste het, maar het bleef smoezelig. Dus ging ik op zoek naar een nieuw boxkleed. NIET TE KRIJGEN in de juiste maat. Ik heb gezocht en gezocht. Zelfs nog met de fabrikant van de box gebeld, maar ook zij konden me niet helpen.
Toen heb ik een kleed laten maken en zaterdag kwam het binnen. Vandaag heeft Lena er voor het eerst even op gelegen. Heel lang hield ze het nog niet uit, maar lang genoeg om een paar foto's te nemen van haar én van het kleed (voor de maakster).
Toen heb ik een kleed laten maken en zaterdag kwam het binnen. Vandaag heeft Lena er voor het eerst even op gelegen. Heel lang hield ze het nog niet uit, maar lang genoeg om een paar foto's te nemen van haar én van het kleed (voor de maakster).
Abonneren op:
Posts (Atom)