Uitspraken

Minke zoekt iets. Minke kan het niet vinden. Minke snapt dat als je bijvoorbeeld buiten iets laat slingeren, dat dan de kans bestaat dat iemand anders het meeneemt. Dus zegt zij: "Misschien heeft iemand het mee-menomen. Dat zou ook nog kunnen."

Minke danst graag. Minke danst graag in de keuken onder de woorden "Dit is het dansplein."
Minke is aan het dansen. Ik moet meedansen. Dan moet ik juist niet meedansen want "dit is haar lievelingsliedje."
En dan moet ik vooral kijken want "mij kan iets beter."
Dan valt ze op haar billen. Maar gelukkig was dat de "teboeling".

Minke en ik zijn aan het eten. Minke mag de kaars uitblazen als we klaar zijn met eten. Minke blaast en ik blus de pit tussen mijn vingers. Minke mag dat niet. Haar reactie: "Mag alleen mama?" "Ja, zeg ik, en papa. Nou ja, ook opa's en oma's. Alle grote mensen". Dan corrigeer ik mezelf en zeg: "eigenlijk alle oude mensen". Minke: "mij wil oud zijn". Ik vertel iets over wel werken en niet buiten spelen. Over koken, strijken en afwassen. "Waarom wil jij dan oud zijn", vraag ik. "Mij op crossfietsen", is het antwoord.

Sint(s)

Vrijdag deed Sint Maarten de intrede in het leven van Minke. Nadat ik haar van school had gehaald wilde ze niets liever dan op pad te gaan. Ivo was vroeg dus we gingen op pad. Ik denk dat we wat aan de vroege kant waren, maar dat mocht de pret niet drukken. Filmpjes zijn niet goed gelukt vanwege het gebrek aan licht. Minke's zelfverzonnen variant van Sintermaarten Mikmak bleek een succes (Sintermaarten woowaa, mijn moeder is een woowaa, mijn vader is een woowaa, geef me een peperwoowaa) en ze haalde best wat snoepgoed op. Ze was er sneller klaar mee dan ik had verwacht. Ik drong nog wat aan, maar ze was zeker van haar zaak en wilde naar huis.
Zaterdag was het de beurt aan een andere Sint. We fietsten naar het station waar we Claudia en gezin troffen die met ons mee gingen om de intocht van de Sint in de Eemhaven te bekijken. Stella was aanzienlijk meer onder de indruk van het hele gebeuren dan Minke. Hugo sliep gewoon lekker door.
We scoorden nog wat pepernootjes uit de hand van een echte Zwarte Piet en Minke droeg kortstondig haar zelf gemaakte mijter (foto volgt). En na afloop - toch wel erg moe!
's Avonds mocht Minke haar schoen zetten. We mochten van Sophie's konijn wat hooi hebben voor Amerigo. Ivo had gelukkig ook nog winterpenen gekocht. We zongen heel wat en vanmorgen had Minke maar liefst twee cadeaus: douchegel van Woezel & Pip en een cd met Sinterklaasliedjes (die al de hele morgen opstaat).





Nu gaan we pepernoten bakken!

Eerste keer

Vanavond mag Minke voor het eerst Sint Maarten lopen.
Ik herinner mij mijn eigen Sint Maartens goed. Doorregend, ja zelfs doorsneeuwd liep ik met een van mijn ouders het hele dorp rond (Wormer). Tassen vol snoep, taaitaai en gezonde mandarijnen bracht ik thuis.
Hoe zal het Minke vergaan? De kans op regen is klein, de kans op sneeuw nihil. Stiekum baal ik ervan...
Ik ga Minke ophalen van het kinderdagverblijf en daarna gaan we maar op pad. We houden het maar bij onze eigen straat. Ik bericht jullie nader over de buit en het aantal liedjes dat ik zong in plaats van mijn kleine zangeres.

Sorry hoor...

Minke zei te pas en te onpas "hètat?" als ze wilde weten wat iets is. Dat is, jammergenoeg, ontwikkeld. Nu zegt ze "wat heet dat?". Daarmee bedoelt ze niet alleen 'hoe heet dat' maar ook 'wat is dat' en 'wat doe je'. Zo ook vanavond. Minke speelde met de iPad, Ivo kookte, ik deed iets maar weet al niet meer wat. Toen klonk "wat heet dat". Dus zei ik dat papa aan het koken was en dat we daarna zouden gaan eten. Waarop miss Wildeman antwoordde: "dat weet mij to-hoch...".

Voor te

Minke heeft van alles "voor te...". Zo heeft zij een speentje voor te huilen en een knuffel voor te slapen. Zondag waren we op de Hoge Veluwe waar we het Museonder bezochten, in de speeltuin speelden en op witte fietsen fietsten.
Dinsdag stapte Minke op haar fiets om rondjes om de tafel te gaan fietsen. Ze zei het volgende: Mij gaat naar de mesumum met de grote Woezel en de speentje voor te huilen. Helder.

Carrière

Ik heb vanmorgen onder de douche besloten dat ik professioneel doucher word. Daarmee combineer ik wat ik leuk vind met wat ik goed kan: lang douchen.
Ik zie een gat in de markt, niet alleen in de douchebranche maar ook in de shampoo- en douchegelbranch. Ik voorzie grote sponsorcontracten van shampoomerken en badkamergigangten. Ik voorzie reclamecampagnes, interviews en een jetset-lifestyle.
Morgen ga ik patent aanvragen op deze briljante functie en daarna ga ik onderuit op de bank zitten tot de aanbiedingen met bosjes binnen stromen.
Ik dank mijn ouders en Ivo voor de ondersteuning die zij mij hebben gegeven bij het ontwikkelen van dit ongekende talent!

November

De maand voorafgaand aan de feestmaand heb ik vorig jaar, op initiatief van een oud vriendin, zonder te snoepen doorgebracht. Het gaat niet zozeer om het niet snoepen alswel om ergens van af te zien waar je van houdt, een verwennerij. Dat zou dus ook roken, drinken of roddelen kunnen zijn. Een maand om sterk in je schoenen te staan. Het idee is niet heel nobel ofzo, dus ik denk niet voortdurend aan arme kindertjes in Afrika. Noch is het een soort vrijbrief om dan in december volledig los te gaan. Niks van dat alles. Gewoon eenmaal per jaar iets opgeven wat anders zo gemakkelijk is.
Met andere woorden... Ik ga zo nog snel even een koekje pakken!

Ta-? en wederkerigheid

De voltooide tijd zit er redelijk goed in bij Minke. Maar hoort ze het wel goed? Steevast zegt zij:
- ik heb um tà-vonden!
- waar is ie nou tà-bleven?
- komt een grote vrachtwagen aantà-reden!

Ook gehoord:
- Papa moet zich hier verstoppen!
(waarna wij allemaal verstoppertje speelden waarbij Minke bij haar beurt wel steeds even aangaf waar zij zich dan ging verstoppen).
- Mij zie mum ('m)!

Nog niet helemaal goed:
- Hier Timo, deze is voor jij!
- Mama heeft mij even tà-helpt!

Bijna jarig

Morgen bestaat dit blog vier jaar. Zo af en toe lees ik terug wat ik hier allemaal getypt hebt en kijk ik met weemoed naar de vele foto's. Veel is er gebeurd. Er is verhuisd, geboren en gestorven, van baan veranderd, op vakanties geweest, getrouwd, gehuild en gelachen. Kortom, een scala aan emoties heeft de revue gepasseerd.
De titel van dit blog is nog altijd Simone's wereld. Soms lijkt het meer op Minke's wereld, maar ja het kind is dan ook belangrijk onderdeel van mijn bestaan. Wat een feest om moeder te zijn, moeder van een dochter als Minke. Zij had vanmorgen haar eerste dansles. Zij heeft zichtbaar genoten, waar ik dan weer van geniet. Net als haar moeder meldt zij zich aan om het voor te doen, danste het verhaal dat de juf voorlas gewoon zelf al even mee en rolde als een volleerd acrobaat de hele zaal door. Daarna dronken wij koffie/appelsap bij Corazon en overlegden nogmaals met de juwelier over mijn armband. Nu gaat-ie 'm bijna maken hoor. Echt! En als ik hem dan heb, zal ik er hier zeker een foto van plaatsen.

Maar nu proost ik graag. Op vier jaar geschiedenis. Op vier nieuwe avontuurlijke jaren!

Uitwaaien

Gesprekje aan de lunch
S: na het eten gaan we even lekker naar buiten
M: naar de heide?
S: als jij dat wil, dan is dat goed. Je mag kiezen: Bos of hei.
M: HEIDE!
paar minuten later
I: we gaan naar het bos
M (dikke tranen): Nee, naar de heide.
S: ja, dat vind ik ook, jij had al mogen kiezen.
M: papa ook mee naar de heide?
S: dat denk ik wel.
M: nee, papa naar de bos. Met de kleine auto!

Luikje

In september 2008 verhuisden we naar ons huidige huis. Met open haard. Dat hadden we in Hilversum ook en een nieuwbouwhuis dat toch een open haard had, dat leek ons wel wat.
Toen we hier pas woonden liet ik de schoorsteen vegen. Daarna hebben we maximaal drie keer een vuurtje gestookt. Altijd zag de kamer blauw - geen echt succes dus.
Ivo en Minke waren gisteren nog even op de valreep in dierentuin, waar Afrikaans feest bleek te zijn. Met vuurkorven. Ivo raakte geïnspireerd en kocht een zak hout. Ik zei dat hij toch echt eens heel goed met zijn hoofd in de haard moest gaan hangen om er achter te komen of het luikje wel open stond.
Gevolg: er luikje bleek dus al die tijd dicht te hebben gestaan... Gisteren hadden we dan na drie jaar een echt goed vuur zonder dat de ramen open moesten om de walmen uit het huis te jagen. Beter laat dan nooit, toch?

Uitspraak

Minke heeft kennelijk in de gaten dat werkwoorden op -en eindigen. En die is ze uit gaan spreken. Op een overdreven wijze.
Dus hoor ik:
- mij gaat evem Simmie voorlezem (of evennnn voorlezennnn)
- Simmie is buitem spelem
- Mama, waar bennie nou geblevem?
- Simmie aaiem
- Mamasé kijkem

Ze doet ook aan overcorrectie, want het is ook opeens Nijntjèn.
Zojuist gehoord: Dit is de mooiste papa iPad. Papa soed kocht voor mij!

Minke luistert graag naar liedjes/versje van Annie M.G. Schmidt. Dus terwijl ik dit zit te tikken in de werkkamer, zingen vrolijke kinderstemmetjes 'Dikkertje Dap' beneden in de woonkamer. Minke regelt dat allemaal zelft (ja, nooit 'zelf doen' altijd 'zelft doen'): ze opent de cd-speler, poetst de cd op haar mouw een beetje op, legt de cd in het laatje en drukt op play. Ze zet ook al zelft koffie (zwarte koffie vind mij niet lekker?) en geeft de katten eten. Nog even en ze kan op kamers.

Hier nog wat foto's die Minke afgelopen week maakte in de keuken. Ze moet nog een klein beetje oefenen met het stilhouden van het toestel tijdens het afdrukken.
Lassen mama! (met keukenschort en decolleté):


Mij fiets:




Mij Hello Kitty bal oot!:

Men neme ...

... perenchutney.

Zoek de verschillen

Dezelfde boom, hetzelfde kind. Toch heel anders!



Vandaag met Minke gewandeld op de Blaricumse hei - eerst even schapen aaien, dan met oma rennen over heuveltjes. En passant nog even met een stok tekeningen gemaakt op het zandpad. Fijne ochtend die we afsloten met matige friet en zeer matige live muziek bij Nijhof:


(Is het jullie opgevallen, de door moeders zelf geknipte pony? "Hallo mama tapper!")

Leeuw

Omdat we maar niet genoeg kunnen krijgen van Mira en Abe, waren Minke en ik vandaag van half 12 tot 3 op het verjaardagsfeestje van Abe. Hij was onlangs 3 jaar geworden en Mira had zijn feestje georganiseerd in de speeltuinvereniging in Baarn. We troffen het met het geweldige weer. Er was eten in overvloed. Wijn en bier ook trouwens.
Wij hadden een verantwoord cadeau voor Abe, waarop hij zei 'hé, een nieuw boek'. Daarna werd het, met alle andere cadeaus, snel aan de kant geschoven.
Minke heeft een waanzinnige dag gehad, maar mijn kleine leeuwtje was toch best moe hoor, na afloop.






Thuis hebben we heerlijk samen gelanterfant tot het eten klaar was. Daarna is zij linea recta haar bed ingeschoven. Ik ga wat filmpjes uploaden (ja ja, ook die van de vakantie), de krant lezen en niks doen. Oja, Ivo zit in Antwerpen.

Gehoord:
Deze toet is voor jij!
Deze vuist op deze vuist, en zo klimt mij naar boven.
Dit issuh mij lievelings.
In de glolia, hattepiep hoela.

Fijn!

Omdat Minke en ik niet meer zwemmen op maandagochtend missen we Mira en Abe eigenlijk best. De lestijd van Minke vind ik onhandig (half 11) en ik vond het in toenemende mate zo'n gedoe, dat zwemmen. Aangezien ik Minke heb opgegeven voor Danskriebels (vanaf 27 oktober) heb ik Ivo gevraagd of hij de zwemlessen op zich nemen wil. En dat wil hij wel.
Om het gemis van Mira en Abe wat minder te maken gingen we vandaag in Bussum naar Monkey Town, iets wat beide aapjes erg leuk vinden. Moeders kletsen, kinderen spelen en zweten.



Daarna haalden we de gerepareerde computer van Ivo's ouders op en wipten nog even binnen bij Praxis - ik ben al een tijdje bezig om mijn huis wat rustiger en neutraler in te richten en nu was ik dus op zoek naar witte bloempotjes. Als ik had gewild, zou ik ook nieuwe kerstversiering aangeschaft kunnen hebben - FIJN!


Nagekomen bericht: ook fijn dat bij de Albert Heijn in Hoogland buiten ook al een soort guirlandes hangen van kunstkersttakken!

Patiënt(en)

De tijd is gevlogen. Ik weet niet meer wat ik allemaal gedaan heb. Foto's neem ik ook steeds minder. Wordt het leven te gewoontjes?
Ik kreeg mailtjes en sms-jes; of ik nog wel leef. Ja hoor, no worries.
Ik werk, ik ga naar de kapper, ik spreek af met vriendinnen, ik lees (David Sedaris), ik speel Wordfeud (op de papa Ivo iPad), ik geniet van Minke.

Minke was vanaf zaterdag een paar dagen bij mijn ouders logeren. 'Mij opa Flank is lief', riep zij toen ik vertelde dat hij haar ophalen kwam. In de auto zei ze gelukkig ook nog 'mij papa Ivo is lief en mij mama Simone oot'. Minke kletst, en denkt en legt verbanden. Wat ze echter niet deed bij opa en oma was poepen. Dus zondag had ze er last van, maandag deed het pijn en dinsdag was het echt niet leuk meer. We zijn haar gaan halen. Woensdag nam Ivo haar mee naar de huisarts waar zij een poedertje kreeg voorgeschreven. Meer dan ooit is de zinsnede 'daar krijg je zachte poepies van' te horen in ons gezin. Nog een volle week moet zij haar drankje drinken. Dat doet ze braaf. Daarna nemen we wederom contact op met de huisarts want ik begrijp dat we het daarna moeten afbouwen.
Gisteren was ik de hele dag in Zwolle op een themadag van de MO-zaak (een indicatie-orgaan waarmee de gemeente Huizen samenwerkt) over de doelgroepen die vanaf 2013 vanuit de AWBZ naar de gemeentelijke Wmo komen. Mijn collega Monique en ik namen deel aan vier workshop om 'de mensen achter de cijfers' te leren kennen. We leerden dus over autisten, psychiatrische patiënten, de psychogeriatrische patiënt en de verstandelijk beperkte klant. De psychiatrische klant en de psychogeriatrische klant (de demente bejaarde) werden 'gespeeld' door actrices. In eerste instantie dacht ik dat het lacherig zou worden, maar dat was geenszins het geval. Du moment zij in hun rol kropen (en ik had me natuurlijk weer aangemeld als gesprekspartner van de zwaar depressie klant (omdat niemand anders zich meldde)) waren ze het echt waardoor het niet raar was om met ze in gesprek te gaan.
Op de terugweg (ik bracht Monique terug naar Huizen en haalde Minke op bij haar opa en oma) vloog er plotseling een gigantisch stuk plexiglas (zeker 1m2) van de weg tegen de auto aan. Ik schrok maar alles ging goed, op flinke schade aan de voorzijde van de auto na. Ivo is vandaag bij de garage geweest en maandag kunnen we 'm al komen brengen.

Hieronder plaats ik was losse foto's, waarvan er een aantal door Minke zelf is gemaakt. Geniet.


Minke doet graag aan rollenspellen. De halve dag hoor ik 'mij is de mama Simone / mij is de haai'. Hier zegt zij: 'mij is de puzzel', tot grote hilariteit van haar moeder:




Minke begint te snappen dat het heerlijk is om in bed te liggen, ook als je niet moet/hoeft te slapen:


Minke's pony is een tijdje geleden geknipt. Met skinny jeans en coltrui (rood/oranje) vond ik haar zo weggelopen uit de jaren 70 van de vorige eeuw. Op mijn vraag of ze even wilde poseren kreeg ik dit voorgeschoteld:


Het was ook nog dierendag, dus niet alleen nog luiers op de valreep gekocht, ook ware verwennerij voor mijn schatjes:



Minke heeft mijn kattenliefde ook in haar genen: Fimmie is lief!

Gewoontjes

Niet veel te melden, vanuit mijn wereld. Het werk gaat gestaag voort. Vorige week had ik in het kader van een opdracht met een van de beleidsmedewerkers een huisbezoek bij een moeder met haar inwonende dochter met een geestelijke beperking. Ondanks alles dat zwaar was, was er een heel hechte en liefdevolle band tussen deze twee vrouwen. Ik vond het mooi om dat waar te nemen.
Zaterdag gingen we naar alweer de vijfde verjaardag van Bente. 's Ochtends had Minke nog ijverig zitten kleuren voor opa en oma. Dees voor oma Sea. Dees voor opa Fredtet. Even in envielop. Oot dees even in envielop. De verjaardag was gezellig, het feestvarken goed verwend. Vooral veel roze!
Zondag voelde ik me niet al te best. Toch ging ik met Ivo en Minke mee naar het bos om een stuk hard te lopen. Ik was niet fit maar het eerste deel ging best lekker. En wat een weer! Toen we thuis kwamen ben ik echter mijn bed ingedoken om er pas vlak voor het eten weer uit te komen. Ook 's avonds lag ik er vroeg in. Vanmorgen ging het weer beter. In de ochtend hebben Minke en ik nog redelijk rustig aan gedaan. Toen na de lunch de winkels open waren, zijn we op pad gegaan. Een van Minke's schoenen moest naar de schoenmaker. Verder wilde ik dit jaar niet te laat zijn met het kopen van winterschoenen. We slaagden bij de derde winkel waar we binnen gingen. Minke hield nog een tijdje vol dat ze niet mooi waren, toch ging ze overstag en werd de aankoop een feit. Toen nog even naar Lenny in Soest die voor mij een bh had achtergelegd. De mijne had namelijk op miraculeuse wijze een beugel verloren en ik wilde precies dezelfde weer hebben.
Minke ligt nu al lekker in bed. Het is nog vroeg: lang leve het overgeslagen middagslaapje. Ivo is naar gitaarles. Ik ga ook lekker even niets doen. De rest van de week is weer vol genoeg!

Terug(val)

Terug van weggeweest en zo weer het normale leven ingerold. Ivo is maandag gaan werken maar werd vervolgens echt ziek (zondag was hij al erg verkouden). Hij bleef dat de rest van de week. Minke sliep van dinsdag op woensdag bij opa en oma, zodat Ivo zijn papa-dag in bed door kon brengen.
Ik viel ook gewoon de drukte weer in. Een nieuwe collega is gestart; de andere heeft op het laatste moment toch nog een goed voorstel gekregen van haar huidige werkgever dus zij haakte helaas af. Ik ben gevraagd om in een projectgroep over ervaringsdeskundigen deel te nemen (GGZ groep komt in 2013 naar de gemeente over uit de AWBZ). Een ander stel collega's verdiept zich in een loketfunctie in het ziekenhuis - ik vraag me soms af wanneer we onze gewone workload moeten afhandelen!
Minke is goed gemutst en gezellig. Ze heeft juf Anita op het kinderdagverblijf plat geknuffeld (en da's nog best lastig, want ze is 8 maanden zwanger).
Vandaag waren we op visite bij Bart, Lenny en Bas. Wat een knaapje is dat geworden zeg, kleine ondeugd!
Toen we thuis kwamen ging Minke creatief aan de slag met de dikke stapel reclamefolders.


Timo en Sim genieten trouwens erg van onze terugkeer en hebben vooral erg genoten van de vele dagen dat Ivo in bed lag - ze waren niet van hem weg te slaan!

Op z'n Amerikaans

Vandaag sprak Ivo met Daniël aan de telefoon. Ik hoorde hem het volgende zeggen: "ja, een beetje op z'n Amerikaans: high lights, foto's maken, lekker eten en weer door". Ik vond het een pakkende samenvatting van onze (héérlijke) vakantie in Toscane.
Voor dit blog vroeg ik Minke en Ivo wat zij het leukste vonden aan de vakantie.
Minke - de draaimolen (Lucca, Florence):



Ivo - jou en mij eigen kookkunsten:



En ik? Ik heb van veel genoten. Maar hier de drie hoogtepunten: Sienna en mijn liefje en mijn Bruintje Beer: