Plagen

Lastig hoor, taal.
Zo heeft Minke het over openpakken in plaats van uitpakken.
En soms ook over overvangen in plaats van overgooien.
Ze blijft consequent in haar verhaspeling en blijft zeggen "ik wil meer niet". Ook: "ik heb wat iets meer nodig".
En nee, ze kan de combinatie 'sp' echt niet uitspreken. Dus we hebben een peeltuin, we gaan pelen, met water petter je. En als je dan als uiterst creatieve moeder een verzonnen liedje over appels, peren en pruimen zingt en je peuter vraagt je om "nos een teer dat liedje van dat fluit te zingen" en je dan over een blokfluit zingt, wordt ze boos. "Nee, over dat FLUIT!".
En toen ik stond te twijfelen voor de kledingkast vanmorgen en toen maar opperde naakt naar mijn werk te gaan, kon dat natuurlijk niet. "Neehee, dat tan tos niet!". Waarom niet? "Dat mas niet van de baas." Duidelijk.

Baby(f)luisteraar

We hadden een zoon te leen, voor anderhalve dag. En dat  beviel reuze goed. Wat lastig was, is dat we onze leenzoon niet altijd even goed konden inschatten, omdat we hem niet zo door en door kennen als onze eigen dochter. Dus waarom trok hij zich opeens helemaal terug, keerde hij in zichzelf? Was het omdat Ivo het hem verbood om in het treintje te gaan, dat toch echt meer een achtbaan dan een treintje was? Kwam het omdat hij behalve een halve boterham bij het ontbijt nog niks gegeten had die dag? Kwam het omdat hij zijn moeder miste? Of omdat hij moe was? Ivo is als geen ander in staat om onze dochter 'te lezen'. Hij weet bij elke scheet die ze laat hoe haar leven er voor staat. Beter dan ik weet hij haar in te schatten, ziet hij aan haar ogen hoe laat het is, aan haar doen en laat hoe de vlag erbij hangt. Toen zij nog een baby was kon hij een half uur zachtjes op haar rug troffelen tot die boer kwam, omdat hij binnen no time door had dat onze Minke moest boeren wilde ze weer in haar hum komen. Ik had daar geen geduld voor, ik zag het trouwens niet. Ivo snapt dat als Minke vier keer binnen een kwartier zegt dat ze moet plassen, dat ze dan eigenlijk moet poepen. Hij weet dat ze niet eten wil omdat ze al anderhalve dag niet gepoept heeft. Ik heb thuis mijn eigen peuter(f)luisteraar.
En nu hadden we er een te leen. Wat een joch, en wat een stel. Ik heb het over Abe, die bij ons pannenkoeken kwam eten, slapen en mee ging naar, zoals Minke het noemt, Plopsiland. Abe was afwachtender dan Minke, die voor niks bang is. Abe kuierde wat dromerig rond, maar genoot met volle teugen van het klimmen buiten. Hij vond alles dat mechanisch was eng, en geeft het joch eens ongelijk.

En hij bleek moe. Helemaal af vielen beide kinderen in een diepe slaap op de terugweg. En toen was Abe terug van weggeweest. Werd er buiten gerend, gesprongen en geteld. Werden cavia's bewonderd, en babypoppen gevoerd. Werd er gehonkbald. En toen zijn moeder hem kwam halen ging hij weer heerlijk mee naar zijn vertrouwde omgeving.

Laarsenfetisj

Minke houdt van laarsen. Van Romy's laarsen. Van mijn laarsen. Zelf heeft ze alleen regenlaarsen.Ik heb gezegd dat ze vast in het najaar/winter laarsen krijgt, maar tot die tijd hoop ik voor ons op sandalen en slippers. Zij doet het tot die tijd met mijn laarsen.

Schoonfamilie

Eén maal per jaar komt de gehele familie van (mijn schoonnmoeder) Gea in Winterswijk bij elkaar. Je kunt naar eigen inzicht geen, één of twee nachten blijven slapen. Wij kozen tot op heden voor de eerste optie. Ik was al een paar jaar niet mee, altijd wel een goed/slap excuus. Dit jaar vierde Ivo's tante Giny haar 65e verjaardag en dat wilde ik wel meemaken. Dus reden we naar Winterswijk en speelden buiten.
Het leukste vind ik het nu laten zien van de voortgang van neef en nicht Boris en Minke. Zie hier, 8 mei 2010, 14 mei 2011 en 12 mei 2012:

Openhartig

Ik vind het heerlijk om Minke als dochter te hebben en geniet van het moederschap. Maar het is ook niet altijd makkelijk. Grote strijd, kleine strijd. Elke dag is er wel wat. Niet op het bed springen. Wel even komen tandenpoetsen. Blijven zitten tijdens het eten. Nee je mag géén lippenstift. En toch gaan we even op pad nu. Het zijn allemaal momentjes die me dubbele gevoelens geven. Enerzijds vind ik het ontzettend zwaar, haat ik die strijd en wil ik niet boos moeten zijn of als onaardig overkomen. Maar zodra zo'n strijd(je) dan voorbij is, dan haal ik adem. Dat specifieke strijdmomentje heb ik weer achter de rug. Weer één minder voor de boeg. Ik ben eerlijk als ik zeg dat het voor mij een zeer grote factor is in mijn twijfel voor een broertje of zusje voor Minke.
Vlak na ons huwelijk leken veel mensen de verwachting te hebben dat er nu wel een tweede kindje zou komen. En zoals kennelijk gebruikelijk is in onze cultuur, wordt het mij en ons (met regelmaat) gevraagd: En? Wanneer komt de tweede? Tuurlijk, ik heb de vraag heus ook wel gesteld. Maar probeer me in te houden als deze nu op mijn lippen ligt. Ik vind het eigenlijk een nogal impertinente vraag.
Wij weten het nog niet. We zijn allebei heel erg gek op Minke. Minke is nu drie en in vele opzichten hebben wij alweer een boel van onze vrijheid terug. Waarom dan weer aan zo'n babytje beginnen? We hebben het goed met z'n drietjes - we hebben plezier en voelen elkaar goed aan. Waarom die balans verstoren?
Nou, omdat het zo mooi is om nog een keer zwanger te mogen zijn. Of omdat ik het Minke gun om een grote zus te zijn. Of dat ik het iemand anders gun dat Minke zijn/haar grote zus is. Omdat een baby zo vertederend is.
Maar voor nu? Nee. Nu nog niet. Dus vraag maar niet. Of als je het vraagt, wees dan niet verbaasd als ik al mijn twijfels op tafel gooi!

Uitspraken:
Minke kleedde zich vanmorgen helemaal zelf aan: schoon hemd, longsleeve, jurk, legging, sokken (die helemaal tot haar knie over de legging gingen): Ik doe dit aan voor oma. Dat vindt zij vast heel fijn!
Minke komt thuis van het kinderdagverblijf met een moederdagcadeau: Mag ik het openpakken?
Minke is kennelijk onder de indruk van laarzen. Die van mij, de rode van Stella en ook die van Romy (vriendin op kinderdagverblijf). Gisteren voor zij wegging: Mag ik dan die laarzen van Romy aan, met die streepjes zo hier (wijst op de neusen van haar schoenen). Dat moet je dan maar even aan Romy vragen, zei ik. Ja, dan ga ìk dat regelen!
Minke poept de laatste dagen alleen maar kleine keuteltjes. Ik zeg dat we een geitje aan tafel hebben zitten. Nee, een Mega Mindy geit!

Meisjesweekend

Ivo en Daniël waren mountainbiken in de modder van Zuid Limburg afgelopen weekend. Dat betekende dat Minke en ik een meisjesweekend hadden. En wat doe je dan? Dan maak je je het als moeder makkelijk. Op beide dagen mocht Minke kiezen wat ze wilde doen. Op zaterdag kon zij kiezen uit naar de markt gaan of naar Stella gaan (die met haar moeder bij opa en oma was). Ze koos voor dat laatste. Dus reden wij in de ochtend, na eerst een verjaardagscadeau voor Claudia gekocht te hebben, naar Overdinkel. Daar speelden de meisjes met elkaar. Nou ja, ze lagen allebei op de grond te kleuren.

Minke, (o)ma(ma) en ik reden nog naar het tuincentrum om diverse vetplanten te kopen voor in mijn nieuwe bakken. Ik kocht best veel, maar het bleek gisteren niet genoeg. We besloten niet te blijven eten in Overdinkel, maar we aten bij een wegrestaurant, waar Minke en ik een schnitzel deelden (nou ja, Minke at frietjes, ik at de schnitzel). Minke koos een toetje met de toepasselijke naam 'Dick Trom coupe'. Gelet op de hoeveelheid slagroom in combinatie met ijs en zelfs een Marsje zullen alle eters van deze coupe snel Dick worden. Ik schoof de slagroom eraf en Minke mocht maar een klein stukje van de Mars. Zielig hè?
Zondag mocht Minke alweer kiezen: zwembad of Monkey Town. Ze koos dat laatste en dus klauterde zij zo'n twee uur door de touwen, sprong over kussen en zwom door het ballenbad. 's Middags togen we nog even naar de kinderboerderij waar iedereen al was en toen we terugkeerden, waren Ivo en Daniël ook net gearriveerd. Hun weekend was getekend door kou en regen en dus werden mountainbikekleren met de tuinslang van modder ontdaan alvorens ze in de wasmachine verdwenen. Lekker hoor, zo'n weekend met mijn meisje. Maar ook weer heerlijk dat mijn man er weer was!

Teken van leven

Mijn moeder mailt dat ze al weken kalkoendij eet. Of ik nog leef. Ja, ik leef nog maar ben onbehoorleijk druk. Op mijn werk. Zo nu en dan even met de oudercommissie. Met sociale contacten. En als ik dan thuis ben, moet ik van alles. Een fotoalbum maken. Administratie doen. Boeken lezen. Maar wat doe ik? Wordfeuden en slapen. Ik zal mijn leven proberen te beteren. Jullie horen snel weer van mij!

Simone kookt (tajine van kalkoen)

Kalkoendij à 900 gram - diverse kruiden - ui - knoflook - olijfolie - water - appel - kaneelstokje - honing - citroensap - amandelen. Inwrijven, aanbraden, smoren, stoven. Geserveerd met couscous.

Tekening

Minke kon al een tijdje redelijk netjes kleuren, dat wil zeggen als zij zich er toe zet. Dan kleurt ze oogjes in, en handjes. Om vervolgens de rest van de kleurplaat ambachtelijk vol te krassen.
Maar nu kan ze dit, en ik ben trots:


Ik noteerde ook nog wat kleine uitspraken.
Een hardnekkige is "jommetje" in plaats van jongetje.
Vandaag hoorde ik haar zeggen over de openhaard bij mijn ouders "de vuurhaard". En onlangs bij Intratuin bekeken wij een cavia. Minke zei na een tijdje "die hebben wij oot". Ik moest heel hard nadenken, maar toen snapte ik het. Wij rijden namelijk een Skoda Octavia. Och, what's in a name.

Aan alles komt een einde

Toen wij alweer een aantal weken geleden in Portugal waren, vond ik een dode hommel. Aangezien ik het leuk en leerzaam vind dat Minke oog krijgt voor de natuur wees ik haar op het dode dier. Ik pakte hem en liet Minke de hommel uitvoerig bestuderen, aaien en uiteindelijk meenemen naar ons huisje. Vervolgens bleek de hommel ("maar ìk noem 'm bij") een blijvertje. Hij ging mee naar Nederland in een hartvormig trommeltje. Hij ging mee in Minkes rugzak naar het kinderdagverblijf, peuterspeelzaal en naar de stad. Willekeurige voorbijgangers hebben onze dode hommel mogen bewonderen.
Gisteren vond ik op Minkes tafeltje het hartvormige bakje. Ik opende het en een nogal penetrante geur kwam mij tegemoet. Toen wist ik dat het tijd werd definitief afscheid te nemen van onze trouwe vriend. Vandaag heeft Minke een kuiltje gegraven in de tuin. De hommel verdween in het gat, een minizeefje als een kruis op het graf. En het hartvormige doosje? Snel de vaatwasser in voor er weer gewoon dode rozijntjes in gaan.

Lang gezocht, eindelijk gevonden

Jaren geleden las ik onderstaand stripje in de krant. Al jaren zocht ik ernaar, nu eindelijk gevonden. Mijn lievelings.

NIET LEUK!

Als een niet nader te noemen uitgeverij mij via de mail weet te benaderen, binnen een maand na mijn 35e verjaardag met de slogan "Veertig is het nieuwe dertig"' dan ben je dus bij mij niet aan het goede adres. En ik heb ook nog eens echt geen enkele affiniteit met glossies, laat staan dat ik behoefte heb aan een TomTom op lifestyle- en lovegebied. Ja, ik sta volop in het leven, maar daar heb ik heus geen trendy tijdschrift voor nodig. Laat me met rust. Ik ben dus nog lang geen veertig. Ik zeg "vijfendertig is het nieuwe twintig"!

Lentekriebels

Voor en na vakanties is het altijd aanpoten op het werk. Anders natuurlijk ook wel, maar dan extra. De aanvragen stromen binnen, twee projectgroepen gaan gestaag door waar ik helaas veel te weinig tijd in weet te steken. Toch moet ik hard aan de slag met één ervan, want op 26 april houden we een congres over vraagsturing en ik verzorg één van de workshops.
Maar ik werk ook wel eens niet hoor, vaker eigenlijk. Ik werk dan heus, maar dan allerhande huishoudwerkjes. Leuke en minder leuke. Het heerlijke was het werk in mijn postzegeltuintje. Ik heb gesnoeid en twee planten verwijderd. Een zielig struikje waar ik echt niets aan vond heb ik met gemak uitgegraven. De braam die geheel uit vorm was gegroeid en die ook al niet heel lekker was heb ik met veel moeite zo goed als verwijderd. Daarna heb ik er twee veel gezelliger ogende planten geplaatst.
De ceanothus lijkt de winter niet overleefd te hebben, dus met pijn in mijn hart heb ik die gisteren gekortwiekt. Ik kijk het nog even aan voor ik de schep in de grond zet. Ik kocht een blauwe regen, want ik heb een houten rekje tegen de buitenmuur waar nu echt eens iets tegenop moet gaan groeien. De kamperfoelie lijkt zowaar heel kleine nieuwe bladknopjes te maken. Ik vulde wat potten met hangende hartjes, blauwe druifjes, violen en mega-madeliefjes. Ik zaaide anemonen, en samen met Minke tuinkers. En ook zes verschillende tuinkruiden, uit mijn kerstpakket van 2010. Zouden ze het nog doen?




En verder:

• een heerlijk uitje met Minke naar Margot en Eva in Amsterdam, gevolgd door een moeder-dochter wandeling via de Nieuwmarkt, uiteraard met een ijsje voor het meisje;
• een fotoshoot door Jolanthe Lalkens in het kader van Amersfoort Fotostad;
  
  
  
• weekend Overdinkel om mijn ouders te verwelkomen (want om hen nou thuis te laten komen in een huis van 9 graden Celsius is ook zo wat);
  
  
  
• reed ik een lekke band met de Skoda nadat ik, al omkijkend, tegen de stoeprand reed;
  
  
  
• ging Minke met oma naar zwemles want Ivo mag even niet sporten in verband met een kleine ingreep.

IJs

Wat doe je als je een weekje naar de zon gaat om de winter in Nederland voor even te ontvluchten? Juist, dan eet je ijs.





Met andere woorden: het was heerlijk. We zijn lekker bruin geworden. Ik heb twee fijne boeken gelezen (Het beroemde broer & zus boek en Het wonderlijke leven van Jackie Fontanel). Geslapen. Visjes gegeten. Gezwommen (ja, ook een duik in de ijskoude Atlantische Oceaan). Een dagje rondgereden. Kom het fotoboek maar eens bekijken.
En als ik zin heb, maak ik ooit eens een fotoboek met alleen maar foto's van een ijsjesetende Minke!

Gestart

Ja, met hardlopen.
Ik zag in mijn uiterst handige Excellijstje dat ik op 18 september 2011 voor het laatst had hardgelopen. Zondag ben ik gegaan, en gisteravond. Lopen in het donker, dat is natuurlijk niks voor mij. Dus ik stond klaar in mijn hardlooppakje, eten hoefde alleen nog maar in de oven en het fornuis aangestoken als Ivo thuis kwam. Dus hup, hij binnen - ik buiten.
Tot nu toe een rondje van 2,2 km. Dat ging best lekker moet ik zeggen. Mijn knieën denken daar iets anders over, maar ja, ik ben dan ook al bijna 35!

Gehoord

Mama, wil jij dat lepelaleren?
Ja hoor, dat wil ik wel repareren.
Mama, heb jij dat gelepelaleerd?

We zitten aan tafel, Ivo en ik zijn in gesprek. Dan, zomaar, zonder echte aanleiding horen wij Minke zeggen: Dat geloof je toch niet?

Mama, mag ik jouw hardlopenschoenen aan?

Minke is haar elastiekje kwijt. Niet zomaar een elastiekje, nee, die ze van juf Lianne van het kinderdagverblijf kreeg. Een elastiekje kwijt? Nee! Erger:
Waar is mijn staart van de kindeldagvelblijf?

Spelen: nog best lastig

Al jaren was ik niet meer bezig met vakanties, in de zin dat ik rekening diende te houden met "kindervakanties". Maar nu Minke naar de peuterspeelzaal gaat, was daar plots de voorjaarsvakantie. Eigenlijk best handig, want nu hadden we weer samen de hele maandag en donderdag voor ons tweetjes. Maandag vertrokken we voor een bezoekje naar Chantal en Stijn. De kinderen overhandigden cadeautjes aan elkaar en speelden redelijk onwennig ver weg van elkaar. Toen de boterham op was en we huiswaarts wilden gaan, was het opeens feest en werd er samen gespeeld. Zul je altijd zien.


Donderdag kwam Rauza spelen. Dat is Minke's beste vriendin van het kinderdagverblijf. Minke had zich er best op verheugd, maar het was niet een daverend succes. De enige die zich echt heel goed vermaakte was het tien maanden oude zusje van Rauza. De meisjes hadden nogal moeite met het samen spelen, samen delen devies waar elk kind uit de 21 eeuw mee wordt doodgegooid. Toen de prinsessenjurken eenmaal aan waren en K3 door de huiskamer schalde en Rauza dus naar huis moest, werd het feest. Zul je altijd zien.
Hier een foto van de dikke vriendinnen op het kinderdagverblijf:


Dit weekend doken we nogmaals in de kleine kinderen: zondag vierden nicht Stella en neef Hugo hun vierde en tweede verjaardag. Mijn zuster bakte mooie en heerlijke taart, de kinderen speelden, Minke vertoonde haar vaardigheden op de nieuwe step van Stella (was is dat kind van ons toch vreselijk linkshandig en -benig!).
Nu is het kind weer braaf (hoop ik) op de peuterspeelzaal. Ik betaal rekeningen, tik blogjes en selecteer foto's van de fotoshoot voor aan de muur, op het bureau en het nachtkastje. Deze bijvoorbeeld:

Kort verslag

Hier nog even een korte samenvatting van de derde verjaardag van Minke.
's Avonds laat stond ik nog te ploeteren op de taart van Minke, Ivo hing ladingen slingers op en blies balonnen vol met lucht. De volgende ochtend riep Minke, zoals bijna dagelijks, vanuit haar bed "waar moet mij naar toe-hoe"? Wij slopen naar haar kamer en zongen haar toe. Blij verrast bekeek ze de slingers en liep, met haar nieuwe schoenen aan onder haar pyjama, naar beneden, waar zij de cadeautjes uitpakte. Van ons kreeg zij een houten treinbaan met ladingen treintjes, boompjes en huisjes. Ook nog het vervolg op de Gruffalo. Er waren kaarten en zelfs nog een cadeau van Fatma, onze schoonmaakster.
We staken Minke in de kleren en gingen zitten wachten op de visite. Die kwam als eerste in de vorm van Bart en Bas. Daarna volgende nog opa en oma, Daniël en Renate (met kids), Ernst en Josephine (met kids) en op de valreep Anne, Jan Cees en Julie. Minke kreeg een poppenservies, lego, een prinsessenjurk mèt balletsloffen, een treinbaan mèt prinses èn toren (soort Duplo), een dvd van Knofje, een prentenboek over een jongen en zijn fiets en mooie tekeningen van Thijs. Ik mag wel zeggen dat de prinsessenjurk (later nog eentje van Martine) het grootste succes was. We zijn nu ruim een week verder, en ik heb Minke nauwelijks iets anders zien dragen.




Zondag lieten wij ons wederom fotograferen. We hebben inmiddels één van de foto's ontvangen en dat maakt mij heel benieuwd naar de rest. Ik vind het foto's maken op of rond Minke's verjaardag een heel leuke traditie!


En oja, ik heb ook twee filmpjes geupload.

En dat is drie!

Hier volgt z.s.m. een verslag van Minke's derde verjaardag.
Zij ligt al te pitten, ik zou ook wel willen slapen - wat een inspanningen zeg! Zie voorgaande blog over baksels.
Morgen doen we nog de traditionele fotoshoot. Ik moet nodig wat manden bij Ikea kopen om alle nieuwe cadeaus weer in de kast op te kunnen bergen. Maar dat komt een andere keer. Nu ga ik op mijn gat zitten. Welverdiend, al zeg ik het zelf.

Simone bakt (verjaardagstaart)

Vrijdag nam ik vrij om te bakken.
Ik bakte twee zogenaamde biscuitkapsels (een van 24 cm doorsnede en een van 18 cm doorsnede). Ik sneed ze doormidden en vulde ze met slagroom (verdikt) en frambozenjam. Ik streek ze af met de rest van de slagroom, en bedekte ze respectievelijk met paarse (zelfgekleurd) en roze marsepein. Daarna hielp Ivo mij met versieren (rood en groen werden ook nog toegevoegd).
Het was een heel werk, voornamelijk het uitrollen van de marsepein om de taarten te bekleden. Hard werken hoor, banketbakker...


Diezelfde middag bakte ik ook cupcakes. Heel veel cupcakes kan ik wel zeggen (48 kleintjes, 20 grote). Allen in paarse papiertjes, want mijn meisje houdt van paars. Ik zou ze versieren. Maar toen de taart 's avonds om 22.00 uur klaar was, bleven de cakejes kaal. Nou ja, kaal. Er zat heerlijk verse citroenrasp in hoor.