Even thuis

Eind van de middag ben ik thuis gekomen. In een hoog-laagbed lig ik in de woonkamer te wachten op vrijdag 29 juni, de dag van mijn operatie. Iedereen bedankt voor de lieve woorden en daden tot dusver. 't Gaat nog even duren...

Ziekenhuis

Simone ligt in het ziekenhuis (zie tweets). Ze vindt het leuk om veel kaarten te krijgen. Ze ligt in ziekenhuis Lichtenberg, Utrechtseweg 160, 3818 ES, Amersfoort, afdeling B1, kamer 129. Als je haar wilt bezoeken, graag even afstemmen met mij (Ivo), gastblogger bij hoge en lage uitzonderingen.

Fronting

Minke is zo'n jaar geleden echt gaan praten. Op de verjaardag van Ivo kwam zij van een weekje logeren terug en kon niet alleen 'mama' zeggen maar alles kwam op gang. Zij was toen dus 2 jaar en 4 maanden. Redelijk laat begonnen, maar weer goed in andere zaken.
Minke's taal ontwikkelt zich uitstekend. Ze maakt mooie zinnen, leert dagelijks nieuwe woorden (vandaag nog de uitdrukking: punt uit!) en schroomt niet om voluit te kletsen.
Toch was er kennelijk reden tot fronsen. Meerdere mensen vroegen zich af of het niet nodig was om eens met haar naar een logopediste te gaan. Ikzelf had er ook wel eens over nagedacht, maar de knoop nog niet doorgehad. Minke's grammatica en vocabulair is dan wel uitstekend, haar uitspraak laat te wensen over. En daar zit, voor onze oren, geen verbetering in. Toen ook de juffies van de peuterspeelzaal vertelden dat ze echt moeite hadden haar te verstaan, besloot ik een afspraak bij een logopediste te maken.
Omdat we niet wilden dat het een 'issue' voor Minke wordt, besloot ik haar alleen te zeggen dat we gezellig bij een mevrouw (Thirza) gingen spelen. En dat vond  ze reuze leuk. Ze speelde uitgebreid met een bak vol met plastic diertjes om vervolgens heerlijk met twee poppen te spelen. Na een tijdje begon ze te babbelen en dat was precies de bedoeling: geen straffe oefeningen aan de tafel, maar gewoon eens laten luisteren door een expert.
En de expert vond het goed. Minke doet aan zogenaamd leeftijdgerelateerd fronting. Ze trekt alle klanken die in je keel zitten (/k/, /g/) naar voren (/t/, /s/). En laat dat nou nog 'mogen' tot 3 jaar en 6 maanden. We hebben dus nog twee maanden. Och en niet ieder kind is hetzelfde, dus ik maak me geen zorgen. De /l/ en /r/ goed uitspreken hoeft pas echt helemaal goed te gaan vanaf je zesde jaar, en dat is nog ver weg. Minke maakt ook van /ge/ altijd /ta/. Ze heeft iets 'tatost' (gekocht) en ze gaat trouwens nog altijd naar 'tameden' (beneden).
Corrigeren heeft geen zin, maar dat wist ik al. Wel haar foute woord in jouw antwoord goed zeggen. Dus als Minke zou zeggen 'ik sa naar tameden' zeg ik 'oké, ga jij maar naar beneden'.
In september hebben we weer een afspraak gemaakt.

En verder was ik op pad:
Uit eten met Titia, Charles, Jeroen en Jan Willem bij Quirine.

En varen met Etienne en Marloes (en hun vrienden)

Pinksteren

Plagen

Lastig hoor, taal.
Zo heeft Minke het over openpakken in plaats van uitpakken.
En soms ook over overvangen in plaats van overgooien.
Ze blijft consequent in haar verhaspeling en blijft zeggen "ik wil meer niet". Ook: "ik heb wat iets meer nodig".
En nee, ze kan de combinatie 'sp' echt niet uitspreken. Dus we hebben een peeltuin, we gaan pelen, met water petter je. En als je dan als uiterst creatieve moeder een verzonnen liedje over appels, peren en pruimen zingt en je peuter vraagt je om "nos een teer dat liedje van dat fluit te zingen" en je dan over een blokfluit zingt, wordt ze boos. "Nee, over dat FLUIT!".
En toen ik stond te twijfelen voor de kledingkast vanmorgen en toen maar opperde naakt naar mijn werk te gaan, kon dat natuurlijk niet. "Neehee, dat tan tos niet!". Waarom niet? "Dat mas niet van de baas." Duidelijk.

Baby(f)luisteraar

We hadden een zoon te leen, voor anderhalve dag. En dat  beviel reuze goed. Wat lastig was, is dat we onze leenzoon niet altijd even goed konden inschatten, omdat we hem niet zo door en door kennen als onze eigen dochter. Dus waarom trok hij zich opeens helemaal terug, keerde hij in zichzelf? Was het omdat Ivo het hem verbood om in het treintje te gaan, dat toch echt meer een achtbaan dan een treintje was? Kwam het omdat hij behalve een halve boterham bij het ontbijt nog niks gegeten had die dag? Kwam het omdat hij zijn moeder miste? Of omdat hij moe was? Ivo is als geen ander in staat om onze dochter 'te lezen'. Hij weet bij elke scheet die ze laat hoe haar leven er voor staat. Beter dan ik weet hij haar in te schatten, ziet hij aan haar ogen hoe laat het is, aan haar doen en laat hoe de vlag erbij hangt. Toen zij nog een baby was kon hij een half uur zachtjes op haar rug troffelen tot die boer kwam, omdat hij binnen no time door had dat onze Minke moest boeren wilde ze weer in haar hum komen. Ik had daar geen geduld voor, ik zag het trouwens niet. Ivo snapt dat als Minke vier keer binnen een kwartier zegt dat ze moet plassen, dat ze dan eigenlijk moet poepen. Hij weet dat ze niet eten wil omdat ze al anderhalve dag niet gepoept heeft. Ik heb thuis mijn eigen peuter(f)luisteraar.
En nu hadden we er een te leen. Wat een joch, en wat een stel. Ik heb het over Abe, die bij ons pannenkoeken kwam eten, slapen en mee ging naar, zoals Minke het noemt, Plopsiland. Abe was afwachtender dan Minke, die voor niks bang is. Abe kuierde wat dromerig rond, maar genoot met volle teugen van het klimmen buiten. Hij vond alles dat mechanisch was eng, en geeft het joch eens ongelijk.

En hij bleek moe. Helemaal af vielen beide kinderen in een diepe slaap op de terugweg. En toen was Abe terug van weggeweest. Werd er buiten gerend, gesprongen en geteld. Werden cavia's bewonderd, en babypoppen gevoerd. Werd er gehonkbald. En toen zijn moeder hem kwam halen ging hij weer heerlijk mee naar zijn vertrouwde omgeving.

Laarsenfetisj

Minke houdt van laarsen. Van Romy's laarsen. Van mijn laarsen. Zelf heeft ze alleen regenlaarsen.Ik heb gezegd dat ze vast in het najaar/winter laarsen krijgt, maar tot die tijd hoop ik voor ons op sandalen en slippers. Zij doet het tot die tijd met mijn laarsen.

Schoonfamilie

Eén maal per jaar komt de gehele familie van (mijn schoonnmoeder) Gea in Winterswijk bij elkaar. Je kunt naar eigen inzicht geen, één of twee nachten blijven slapen. Wij kozen tot op heden voor de eerste optie. Ik was al een paar jaar niet mee, altijd wel een goed/slap excuus. Dit jaar vierde Ivo's tante Giny haar 65e verjaardag en dat wilde ik wel meemaken. Dus reden we naar Winterswijk en speelden buiten.
Het leukste vind ik het nu laten zien van de voortgang van neef en nicht Boris en Minke. Zie hier, 8 mei 2010, 14 mei 2011 en 12 mei 2012:

Openhartig

Ik vind het heerlijk om Minke als dochter te hebben en geniet van het moederschap. Maar het is ook niet altijd makkelijk. Grote strijd, kleine strijd. Elke dag is er wel wat. Niet op het bed springen. Wel even komen tandenpoetsen. Blijven zitten tijdens het eten. Nee je mag géén lippenstift. En toch gaan we even op pad nu. Het zijn allemaal momentjes die me dubbele gevoelens geven. Enerzijds vind ik het ontzettend zwaar, haat ik die strijd en wil ik niet boos moeten zijn of als onaardig overkomen. Maar zodra zo'n strijd(je) dan voorbij is, dan haal ik adem. Dat specifieke strijdmomentje heb ik weer achter de rug. Weer één minder voor de boeg. Ik ben eerlijk als ik zeg dat het voor mij een zeer grote factor is in mijn twijfel voor een broertje of zusje voor Minke.
Vlak na ons huwelijk leken veel mensen de verwachting te hebben dat er nu wel een tweede kindje zou komen. En zoals kennelijk gebruikelijk is in onze cultuur, wordt het mij en ons (met regelmaat) gevraagd: En? Wanneer komt de tweede? Tuurlijk, ik heb de vraag heus ook wel gesteld. Maar probeer me in te houden als deze nu op mijn lippen ligt. Ik vind het eigenlijk een nogal impertinente vraag.
Wij weten het nog niet. We zijn allebei heel erg gek op Minke. Minke is nu drie en in vele opzichten hebben wij alweer een boel van onze vrijheid terug. Waarom dan weer aan zo'n babytje beginnen? We hebben het goed met z'n drietjes - we hebben plezier en voelen elkaar goed aan. Waarom die balans verstoren?
Nou, omdat het zo mooi is om nog een keer zwanger te mogen zijn. Of omdat ik het Minke gun om een grote zus te zijn. Of dat ik het iemand anders gun dat Minke zijn/haar grote zus is. Omdat een baby zo vertederend is.
Maar voor nu? Nee. Nu nog niet. Dus vraag maar niet. Of als je het vraagt, wees dan niet verbaasd als ik al mijn twijfels op tafel gooi!

Uitspraken:
Minke kleedde zich vanmorgen helemaal zelf aan: schoon hemd, longsleeve, jurk, legging, sokken (die helemaal tot haar knie over de legging gingen): Ik doe dit aan voor oma. Dat vindt zij vast heel fijn!
Minke komt thuis van het kinderdagverblijf met een moederdagcadeau: Mag ik het openpakken?
Minke is kennelijk onder de indruk van laarzen. Die van mij, de rode van Stella en ook die van Romy (vriendin op kinderdagverblijf). Gisteren voor zij wegging: Mag ik dan die laarzen van Romy aan, met die streepjes zo hier (wijst op de neusen van haar schoenen). Dat moet je dan maar even aan Romy vragen, zei ik. Ja, dan ga ìk dat regelen!
Minke poept de laatste dagen alleen maar kleine keuteltjes. Ik zeg dat we een geitje aan tafel hebben zitten. Nee, een Mega Mindy geit!

Meisjesweekend

Ivo en Daniël waren mountainbiken in de modder van Zuid Limburg afgelopen weekend. Dat betekende dat Minke en ik een meisjesweekend hadden. En wat doe je dan? Dan maak je je het als moeder makkelijk. Op beide dagen mocht Minke kiezen wat ze wilde doen. Op zaterdag kon zij kiezen uit naar de markt gaan of naar Stella gaan (die met haar moeder bij opa en oma was). Ze koos voor dat laatste. Dus reden wij in de ochtend, na eerst een verjaardagscadeau voor Claudia gekocht te hebben, naar Overdinkel. Daar speelden de meisjes met elkaar. Nou ja, ze lagen allebei op de grond te kleuren.

Minke, (o)ma(ma) en ik reden nog naar het tuincentrum om diverse vetplanten te kopen voor in mijn nieuwe bakken. Ik kocht best veel, maar het bleek gisteren niet genoeg. We besloten niet te blijven eten in Overdinkel, maar we aten bij een wegrestaurant, waar Minke en ik een schnitzel deelden (nou ja, Minke at frietjes, ik at de schnitzel). Minke koos een toetje met de toepasselijke naam 'Dick Trom coupe'. Gelet op de hoeveelheid slagroom in combinatie met ijs en zelfs een Marsje zullen alle eters van deze coupe snel Dick worden. Ik schoof de slagroom eraf en Minke mocht maar een klein stukje van de Mars. Zielig hè?
Zondag mocht Minke alweer kiezen: zwembad of Monkey Town. Ze koos dat laatste en dus klauterde zij zo'n twee uur door de touwen, sprong over kussen en zwom door het ballenbad. 's Middags togen we nog even naar de kinderboerderij waar iedereen al was en toen we terugkeerden, waren Ivo en Daniël ook net gearriveerd. Hun weekend was getekend door kou en regen en dus werden mountainbikekleren met de tuinslang van modder ontdaan alvorens ze in de wasmachine verdwenen. Lekker hoor, zo'n weekend met mijn meisje. Maar ook weer heerlijk dat mijn man er weer was!

Teken van leven

Mijn moeder mailt dat ze al weken kalkoendij eet. Of ik nog leef. Ja, ik leef nog maar ben onbehoorleijk druk. Op mijn werk. Zo nu en dan even met de oudercommissie. Met sociale contacten. En als ik dan thuis ben, moet ik van alles. Een fotoalbum maken. Administratie doen. Boeken lezen. Maar wat doe ik? Wordfeuden en slapen. Ik zal mijn leven proberen te beteren. Jullie horen snel weer van mij!

Simone kookt (tajine van kalkoen)

Kalkoendij à 900 gram - diverse kruiden - ui - knoflook - olijfolie - water - appel - kaneelstokje - honing - citroensap - amandelen. Inwrijven, aanbraden, smoren, stoven. Geserveerd met couscous.

Tekening

Minke kon al een tijdje redelijk netjes kleuren, dat wil zeggen als zij zich er toe zet. Dan kleurt ze oogjes in, en handjes. Om vervolgens de rest van de kleurplaat ambachtelijk vol te krassen.
Maar nu kan ze dit, en ik ben trots:


Ik noteerde ook nog wat kleine uitspraken.
Een hardnekkige is "jommetje" in plaats van jongetje.
Vandaag hoorde ik haar zeggen over de openhaard bij mijn ouders "de vuurhaard". En onlangs bij Intratuin bekeken wij een cavia. Minke zei na een tijdje "die hebben wij oot". Ik moest heel hard nadenken, maar toen snapte ik het. Wij rijden namelijk een Skoda Octavia. Och, what's in a name.

Aan alles komt een einde

Toen wij alweer een aantal weken geleden in Portugal waren, vond ik een dode hommel. Aangezien ik het leuk en leerzaam vind dat Minke oog krijgt voor de natuur wees ik haar op het dode dier. Ik pakte hem en liet Minke de hommel uitvoerig bestuderen, aaien en uiteindelijk meenemen naar ons huisje. Vervolgens bleek de hommel ("maar ìk noem 'm bij") een blijvertje. Hij ging mee naar Nederland in een hartvormig trommeltje. Hij ging mee in Minkes rugzak naar het kinderdagverblijf, peuterspeelzaal en naar de stad. Willekeurige voorbijgangers hebben onze dode hommel mogen bewonderen.
Gisteren vond ik op Minkes tafeltje het hartvormige bakje. Ik opende het en een nogal penetrante geur kwam mij tegemoet. Toen wist ik dat het tijd werd definitief afscheid te nemen van onze trouwe vriend. Vandaag heeft Minke een kuiltje gegraven in de tuin. De hommel verdween in het gat, een minizeefje als een kruis op het graf. En het hartvormige doosje? Snel de vaatwasser in voor er weer gewoon dode rozijntjes in gaan.

Lang gezocht, eindelijk gevonden

Jaren geleden las ik onderstaand stripje in de krant. Al jaren zocht ik ernaar, nu eindelijk gevonden. Mijn lievelings.

NIET LEUK!

Als een niet nader te noemen uitgeverij mij via de mail weet te benaderen, binnen een maand na mijn 35e verjaardag met de slogan "Veertig is het nieuwe dertig"' dan ben je dus bij mij niet aan het goede adres. En ik heb ook nog eens echt geen enkele affiniteit met glossies, laat staan dat ik behoefte heb aan een TomTom op lifestyle- en lovegebied. Ja, ik sta volop in het leven, maar daar heb ik heus geen trendy tijdschrift voor nodig. Laat me met rust. Ik ben dus nog lang geen veertig. Ik zeg "vijfendertig is het nieuwe twintig"!

Lentekriebels

Voor en na vakanties is het altijd aanpoten op het werk. Anders natuurlijk ook wel, maar dan extra. De aanvragen stromen binnen, twee projectgroepen gaan gestaag door waar ik helaas veel te weinig tijd in weet te steken. Toch moet ik hard aan de slag met één ervan, want op 26 april houden we een congres over vraagsturing en ik verzorg één van de workshops.
Maar ik werk ook wel eens niet hoor, vaker eigenlijk. Ik werk dan heus, maar dan allerhande huishoudwerkjes. Leuke en minder leuke. Het heerlijke was het werk in mijn postzegeltuintje. Ik heb gesnoeid en twee planten verwijderd. Een zielig struikje waar ik echt niets aan vond heb ik met gemak uitgegraven. De braam die geheel uit vorm was gegroeid en die ook al niet heel lekker was heb ik met veel moeite zo goed als verwijderd. Daarna heb ik er twee veel gezelliger ogende planten geplaatst.
De ceanothus lijkt de winter niet overleefd te hebben, dus met pijn in mijn hart heb ik die gisteren gekortwiekt. Ik kijk het nog even aan voor ik de schep in de grond zet. Ik kocht een blauwe regen, want ik heb een houten rekje tegen de buitenmuur waar nu echt eens iets tegenop moet gaan groeien. De kamperfoelie lijkt zowaar heel kleine nieuwe bladknopjes te maken. Ik vulde wat potten met hangende hartjes, blauwe druifjes, violen en mega-madeliefjes. Ik zaaide anemonen, en samen met Minke tuinkers. En ook zes verschillende tuinkruiden, uit mijn kerstpakket van 2010. Zouden ze het nog doen?




En verder:

• een heerlijk uitje met Minke naar Margot en Eva in Amsterdam, gevolgd door een moeder-dochter wandeling via de Nieuwmarkt, uiteraard met een ijsje voor het meisje;
• een fotoshoot door Jolanthe Lalkens in het kader van Amersfoort Fotostad;
  
  
  
• weekend Overdinkel om mijn ouders te verwelkomen (want om hen nou thuis te laten komen in een huis van 9 graden Celsius is ook zo wat);
  
  
  
• reed ik een lekke band met de Skoda nadat ik, al omkijkend, tegen de stoeprand reed;
  
  
  
• ging Minke met oma naar zwemles want Ivo mag even niet sporten in verband met een kleine ingreep.

IJs

Wat doe je als je een weekje naar de zon gaat om de winter in Nederland voor even te ontvluchten? Juist, dan eet je ijs.





Met andere woorden: het was heerlijk. We zijn lekker bruin geworden. Ik heb twee fijne boeken gelezen (Het beroemde broer & zus boek en Het wonderlijke leven van Jackie Fontanel). Geslapen. Visjes gegeten. Gezwommen (ja, ook een duik in de ijskoude Atlantische Oceaan). Een dagje rondgereden. Kom het fotoboek maar eens bekijken.
En als ik zin heb, maak ik ooit eens een fotoboek met alleen maar foto's van een ijsjesetende Minke!

Gestart

Ja, met hardlopen.
Ik zag in mijn uiterst handige Excellijstje dat ik op 18 september 2011 voor het laatst had hardgelopen. Zondag ben ik gegaan, en gisteravond. Lopen in het donker, dat is natuurlijk niks voor mij. Dus ik stond klaar in mijn hardlooppakje, eten hoefde alleen nog maar in de oven en het fornuis aangestoken als Ivo thuis kwam. Dus hup, hij binnen - ik buiten.
Tot nu toe een rondje van 2,2 km. Dat ging best lekker moet ik zeggen. Mijn knieën denken daar iets anders over, maar ja, ik ben dan ook al bijna 35!

Gehoord

Mama, wil jij dat lepelaleren?
Ja hoor, dat wil ik wel repareren.
Mama, heb jij dat gelepelaleerd?

We zitten aan tafel, Ivo en ik zijn in gesprek. Dan, zomaar, zonder echte aanleiding horen wij Minke zeggen: Dat geloof je toch niet?

Mama, mag ik jouw hardlopenschoenen aan?

Minke is haar elastiekje kwijt. Niet zomaar een elastiekje, nee, die ze van juf Lianne van het kinderdagverblijf kreeg. Een elastiekje kwijt? Nee! Erger:
Waar is mijn staart van de kindeldagvelblijf?