Toen heb ik een kleed laten maken en zaterdag kwam het binnen. Vandaag heeft Lena er voor het eerst even op gelegen. Heel lang hield ze het nog niet uit, maar lang genoeg om een paar foto's te nemen van haar én van het kleed (voor de maakster).
dinsdag 24 december 2013
Box
Toen we de meubels voor de kinderkamer kochten voor Minke's geboorte (via Marktplaats) kochten we ook de box erbij. En die is groot, veel groter dan standaard. De box is namelijk 93 bij 93 cm. Er zat destijds een kleed bij. Toen dat nu uit de garage van Gea en Fred tevoorschijn kwam, vond ik het nogal smoezelig. Ik waste het, maar het bleef smoezelig. Dus ging ik op zoek naar een nieuw boxkleed. NIET TE KRIJGEN in de juiste maat. Ik heb gezocht en gezocht. Zelfs nog met de fabrikant van de box gebeld, maar ook zij konden me niet helpen.
Toen heb ik een kleed laten maken en zaterdag kwam het binnen. Vandaag heeft Lena er voor het eerst even op gelegen. Heel lang hield ze het nog niet uit, maar lang genoeg om een paar foto's te nemen van haar én van het kleed (voor de maakster).
Toen heb ik een kleed laten maken en zaterdag kwam het binnen. Vandaag heeft Lena er voor het eerst even op gelegen. Heel lang hield ze het nog niet uit, maar lang genoeg om een paar foto's te nemen van haar én van het kleed (voor de maakster).
zaterdag 21 december 2013
dinsdag 17 december 2013
zaterdag 14 december 2013
Versieren
We komen langszaam aan in hogere kerstsferen.
Na de lunch gingen we naar de Winterfair bij ons winkelcentrum. Minke versierde er cakejes (ze maakte van zwarte marsepein een Zwarte Piet gezicht, dus zij is kennelijk nog ergens anders mee bezig). Ze schaatste op de kunstijsbaan (echt nep, maar toch wel glad kennelijk). Ik wandelde wat rond met een slapende Lena in de wagen.
Minke kreeg van haar vader een miniboompje cadeau, en Minke versierde het groots. De openhaard ging aan, er was port en kaas. Prima middag dus.
Na de lunch gingen we naar de Winterfair bij ons winkelcentrum. Minke versierde er cakejes (ze maakte van zwarte marsepein een Zwarte Piet gezicht, dus zij is kennelijk nog ergens anders mee bezig). Ze schaatste op de kunstijsbaan (echt nep, maar toch wel glad kennelijk). Ik wandelde wat rond met een slapende Lena in de wagen.
vrijdag 13 december 2013
Ballet
Minke had gisteren haar eerste balletvoorstelling en wat hebben we genoten.
De foto's zijn niet optimaal maar je krijgt toch een indruk. Alle klassiek-ballet-groepen kwamen aan bod. Eerst werden er, in balletpakjes, oefeningen gedaan zodat ouders konden zien wat er in een les geleerd wordt. En later werden er dansen uitgevoerd. Minke straalde voortdurend van oor tot oor, deed geconcentreerd mee en was er steeds als de kippen bij als haar groep weer aan de beurt was. Met lipstick en glitters, die volgens juf Pauline, er vooral niet afgewassen mochten worden de komende dagen!
De foto's zijn niet optimaal maar je krijgt toch een indruk. Alle klassiek-ballet-groepen kwamen aan bod. Eerst werden er, in balletpakjes, oefeningen gedaan zodat ouders konden zien wat er in een les geleerd wordt. En later werden er dansen uitgevoerd. Minke straalde voortdurend van oor tot oor, deed geconcentreerd mee en was er steeds als de kippen bij als haar groep weer aan de beurt was. Met lipstick en glitters, die volgens juf Pauline, er vooral niet afgewassen mochten worden de komende dagen!
zondag 8 december 2013
Alleen
Mijn moeder is weer in Afrika. Wat zullen we haar missen.
Ze heeft vier miljoen wassen gedaan. Ze heeft acht duizend luiers verschoond. Ze heeft ettelijke uren met Lena in haar armen gezeten. Ze heeft vele maaltijden gekookt (winterkost!!: erwtensoep, hutspot, boerenkool). Ze heeft talloze gesprekken via Skype met mijn vader gevoerd. Ze heeft tientallen kleurplaten met Minke gekleurd.
En gisteren gingen we lekker eten bij Rustwat in Blaricum.
Rond vijf uur vertrokken Ivo en mijn moeder naar Schiphol. Wij knuffelden haar, Minke huilde zowat toen de auto de straat uitreed.
En nu? Nu doe ik de was, dweilde Ivo de keukenvloer en zoog ik de woonkamer en slaapkamers. We kunnen het wel, maar met haar wel niet alleen gemakkelijk maar o zo gezellig!
Dank je wel mam!!
Ze heeft vier miljoen wassen gedaan. Ze heeft acht duizend luiers verschoond. Ze heeft ettelijke uren met Lena in haar armen gezeten. Ze heeft vele maaltijden gekookt (winterkost!!: erwtensoep, hutspot, boerenkool). Ze heeft talloze gesprekken via Skype met mijn vader gevoerd. Ze heeft tientallen kleurplaten met Minke gekleurd.
En gisteren gingen we lekker eten bij Rustwat in Blaricum.
Rond vijf uur vertrokken Ivo en mijn moeder naar Schiphol. Wij knuffelden haar, Minke huilde zowat toen de auto de straat uitreed.
En nu? Nu doe ik de was, dweilde Ivo de keukenvloer en zoog ik de woonkamer en slaapkamers. We kunnen het wel, maar met haar wel niet alleen gemakkelijk maar o zo gezellig!
Dank je wel mam!!
zaterdag 7 december 2013
Sintergriep
Donderdag haalde mijn moeder Minke om 14.00 uur uit school na het Sinterklaasfeest. Door de storm baanden zij zich een weg naar huis. Ik kon Minke niet met de auto halen, want ik had een afspraak bij de chirurg en Ivo was op een training.
Volgens mij moeder lag Minke bij thuiskomst al bijna op de bank te slapen, en dat deed ze werkelijk nadat ik ook terug was. En toen ze wakker werd, had ze goed koorts. Met haar hele hebben en houwen verzette ze zich tegen het nemen van een Sinaspril en dus heb ik haar met haast nog meer verzet een zetpil gegeven. Eten deed ze niet, dus toen er een Zwarte Piet heel hard op de voordeur bonsde zag Minke dat niet, want ze lag boven op de bank. Maar ík zag en hoorde het wel! Minke kwam vlug naar beneden en zag een grote jute zak voor onze deur staan. De paracetamol deed z'n werk en Minke was fit genoeg om haar cadeaus, en die van Lena, uit te pakken. Haar avondmaal bestond uit pepernoten. Na al het uitpakken legde Ivo haar zonder slag of stoot in bed. Toch nog een heerlijk avondje.
Volgens mij moeder lag Minke bij thuiskomst al bijna op de bank te slapen, en dat deed ze werkelijk nadat ik ook terug was. En toen ze wakker werd, had ze goed koorts. Met haar hele hebben en houwen verzette ze zich tegen het nemen van een Sinaspril en dus heb ik haar met haast nog meer verzet een zetpil gegeven. Eten deed ze niet, dus toen er een Zwarte Piet heel hard op de voordeur bonsde zag Minke dat niet, want ze lag boven op de bank. Maar ík zag en hoorde het wel! Minke kwam vlug naar beneden en zag een grote jute zak voor onze deur staan. De paracetamol deed z'n werk en Minke was fit genoeg om haar cadeaus, en die van Lena, uit te pakken. Haar avondmaal bestond uit pepernoten. Na al het uitpakken legde Ivo haar zonder slag of stoot in bed. Toch nog een heerlijk avondje.
Vrijdag bleef Minke thuis, maar ze was koortsvrij en niet ziek. Ach ja, laten we het een snipperdag noemen.
maandag 2 december 2013
Studiedag
Ivo ging werken, de dames bleven thuis. Allemaal, want Minke had studiedag van school. Dan studeren de juffen en zijn de kinderen thuis.
's Ochtends heeft ze heel lief zitten kleuren en spelen. Maar na de lunch was het wat lastiger om haar bezig te houden. Zij wilde met haar poppenwagen én mama én Lena én oma naar de speeltuin, terwijl vooral de mama even naar de Albert Heijn wilde. Het werd speeltuin met een huilende Lena (want waarschijnlijk iets te koud aangekleed in de kinderwagen) en mama later met de auto naar het winkelcentrum. Minke en haar oma hebben toen zitten puzzelen.
Ik heb Lena en mijzelf aangemeld voor een cursus babymassage die al volgende week start. Het lijkt me fijn om haar goed te leren masseren. Momenteel lijkt ze nogal last te hebben van haar buik na het drinken; misschien kan ik leren dat op prettige wijze weg te masseren.
Eind van de dag zat Minke lekker met de iPad. Mijn moeder en ik poetsten het huis, mijn moeder deed de was (dat doet ze elke dag) en 's avonds aten we door haar zelf gemaakte erwtensoep.
's Ochtends heeft ze heel lief zitten kleuren en spelen. Maar na de lunch was het wat lastiger om haar bezig te houden. Zij wilde met haar poppenwagen én mama én Lena én oma naar de speeltuin, terwijl vooral de mama even naar de Albert Heijn wilde. Het werd speeltuin met een huilende Lena (want waarschijnlijk iets te koud aangekleed in de kinderwagen) en mama later met de auto naar het winkelcentrum. Minke en haar oma hebben toen zitten puzzelen.
Ik heb Lena en mijzelf aangemeld voor een cursus babymassage die al volgende week start. Het lijkt me fijn om haar goed te leren masseren. Momenteel lijkt ze nogal last te hebben van haar buik na het drinken; misschien kan ik leren dat op prettige wijze weg te masseren.
Eind van de dag zat Minke lekker met de iPad. Mijn moeder en ik poetsten het huis, mijn moeder deed de was (dat doet ze elke dag) en 's avonds aten we door haar zelf gemaakte erwtensoep.
zondag 1 december 2013
Dag en nacht
Lena rommelt. Ze slaapt best goed, overdag. Maar er zit niet echt een ritme in haar voedingen. 's Ochtends volgens mij wel, om de drie uur. Maar tegen de namiddag wordt het een zooitje. Dan gaat ze vaak huilen (echt overstuur) en dus ook drinken. Volgens ons heeft ze redelijk wat last van haar buik; je ziet haar gezicht verkrampen en ze overstrekt zich erg. Als ik dan met mijn hand over haar buik wrijf, dan komt ze wel wat tot rust.
's Nachts is ze niet tevreden. We liggen vroeg in bed (denk aan half 10). Ze drinkt tevreden en rustig. Dan valt ze in slaap op mijn borst. Vervolgens leg ik haar in bed, dat we opwarmen met een kruik. Maar eenmaal in haar wieg vindt ze het toch niet zo wat. Soms moet ze huilen om in slaap te vallen, dus laten we haar maar even huilen. Maar op een gegeven moment wordt het te gortig (we willen Minke (en de buren) niet wekken) en neemt Ivo of ik haar uit de wieg. Soms blijkt ze te hebben gepoept wat reden is om onbedaarlijk te huilen of wil ze nog wat eten. Vannacht heeft Ivo haar rond 11 uur uit de wieg genomen en toen ik op een gegeven moment wakker werd wist ik toch bij god niet waar ze was - zo van de wereld ben ik dan door het slapen...
Nu, ik vind het ondanks het gerommel een moppie. In de kinderwagen liggen en met haar wandelen vindt ze erg fijn, want dan slaapt ze voortdurend. Zoals gisteren in de stad. En zo'n propje dat op je borst slaapt, is heerlijk. Zoals hier bij haar oma:
Vrijdag huilde ze door het Sinterklaasjournaal heen, wat Minke geïrriteerd haar naam deed uitroepen. En vanmorgen, toen ik onder de douche vandaan kwam en mijn moeder al weer even met haar in de weer was, vroeg ik Minke of haar zusje nou alweer wilde eten. ' Nee, ze had een klein beetje poep. Ik noem haar PoepLena', zei Minke.
Minke en Ivo gingen vanmorgen samen zwemmen en Lena werd gefotografeerd door één van de dames die een paar weken geleden ook mij met mijn dikke buik fotografeerde. Ik ben erg benieuwd naar het resultaat.
's Middags kwamen Claudia, Freek, Stella en Hugo op bezoek. Dat was gezellig! Nu zit Minke met oma lekker tv te kijken en hoor ik Lena soms huilen boven, maar Ivo knuffelt haar weer stil.
's Nachts is ze niet tevreden. We liggen vroeg in bed (denk aan half 10). Ze drinkt tevreden en rustig. Dan valt ze in slaap op mijn borst. Vervolgens leg ik haar in bed, dat we opwarmen met een kruik. Maar eenmaal in haar wieg vindt ze het toch niet zo wat. Soms moet ze huilen om in slaap te vallen, dus laten we haar maar even huilen. Maar op een gegeven moment wordt het te gortig (we willen Minke (en de buren) niet wekken) en neemt Ivo of ik haar uit de wieg. Soms blijkt ze te hebben gepoept wat reden is om onbedaarlijk te huilen of wil ze nog wat eten. Vannacht heeft Ivo haar rond 11 uur uit de wieg genomen en toen ik op een gegeven moment wakker werd wist ik toch bij god niet waar ze was - zo van de wereld ben ik dan door het slapen...
Nu, ik vind het ondanks het gerommel een moppie. In de kinderwagen liggen en met haar wandelen vindt ze erg fijn, want dan slaapt ze voortdurend. Zoals gisteren in de stad. En zo'n propje dat op je borst slaapt, is heerlijk. Zoals hier bij haar oma:
Vrijdag huilde ze door het Sinterklaasjournaal heen, wat Minke geïrriteerd haar naam deed uitroepen. En vanmorgen, toen ik onder de douche vandaan kwam en mijn moeder al weer even met haar in de weer was, vroeg ik Minke of haar zusje nou alweer wilde eten. ' Nee, ze had een klein beetje poep. Ik noem haar PoepLena', zei Minke.
Minke en Ivo gingen vanmorgen samen zwemmen en Lena werd gefotografeerd door één van de dames die een paar weken geleden ook mij met mijn dikke buik fotografeerde. Ik ben erg benieuwd naar het resultaat.
's Middags kwamen Claudia, Freek, Stella en Hugo op bezoek. Dat was gezellig! Nu zit Minke met oma lekker tv te kijken en hoor ik Lena soms huilen boven, maar Ivo knuffelt haar weer stil.
donderdag 28 november 2013
Regelen?
Waar Lena na een paar dagen keurig om de 3,5 uur kwam om een voeding, is de afgelopen dagen weinig van te merken. Vorige week dronk ze borst 1, boerde en dronk verder. Verschonen en dan borst 2. Drie uur slapen.
Nu: borst 1. Slapen. Na anderhalf uur borst 2. Enzovoorts. Ook 's nachts. Ik hoop maar dat het een zogenaamde regeldag is. Verder wil ze eigenlijk alleen boven op je slapen. Dus nu ligt ze boven op mijn schoot, tussen mijn benen ingeklemd en tik ik dit stukje...
Om tien uur komt er een mevrouw van het consultatiebureau om te wegen en te meten. Lena's ergste bolle wangen zijn weg en ze begint een schattig koppie te krijgen.
Gisteren wandelde ik met haar nog even naar de brievenbus en toen wat lukraak door de wijk. Dat was lekker.
Nu: borst 1. Slapen. Na anderhalf uur borst 2. Enzovoorts. Ook 's nachts. Ik hoop maar dat het een zogenaamde regeldag is. Verder wil ze eigenlijk alleen boven op je slapen. Dus nu ligt ze boven op mijn schoot, tussen mijn benen ingeklemd en tik ik dit stukje...
Om tien uur komt er een mevrouw van het consultatiebureau om te wegen en te meten. Lena's ergste bolle wangen zijn weg en ze begint een schattig koppie te krijgen.
Gisteren wandelde ik met haar nog even naar de brievenbus en toen wat lukraak door de wijk. Dat was lekker.
zondag 24 november 2013
Er op uit
Zaterdag haalden Ivo en Minke oma (Sonja) op van Schiphol, die voor de komst van Lena twee weken naar Nederland komt. Opa (Frank) blijft achter in warm Afrika (vandaag gevoelstemperatuur 39 graden aldaar). Na de lunch reden Ivo en Sonja naar Overdinkel om het opklapbed en winterkleding op te halen. Minke, Lena en ik kregen kraambezoek van de familie Kerkenaar. Wat is Nina (10 maanden) groot! Minke was die middag moe en hangerig en we zijn niet meer buiten geweest.
Vandaag waren we wel lekker buiten. Vanmorgen rommelden we thuis (wasgoed, kwartet, eten voorbereiden). Ik douchte met Lena (dat ging super) en na de voeding van het middaguur vertrokken we naar het Beauforthuis bij Austerlitz. Daar lunchten we en na afloop maakten we nog een wandeling door het bos. Minke verzamelde bladeren, takken, eikeltjes, beukennootjes, dennenappels und so weiter. Lena sliep.
Vandaag waren we wel lekker buiten. Vanmorgen rommelden we thuis (wasgoed, kwartet, eten voorbereiden). Ik douchte met Lena (dat ging super) en na de voeding van het middaguur vertrokken we naar het Beauforthuis bij Austerlitz. Daar lunchten we en na afloop maakten we nog een wandeling door het bos. Minke verzamelde bladeren, takken, eikeltjes, beukennootjes, dennenappels und so weiter. Lena sliep.
zaterdag 23 november 2013
Kraamweek met grote zus
Bij thuiskomst (15.00 uur op vrijdag 15 november) arriveerde ook de kraamverzorgende, Harriët. We hebben het super getroffen met haar: wat een fijn mens om erbij te hebben.
Minke was gelijk ook op haar gemakt en wilde niets liever dan Lena in bad doen. En zaterdag was het zover. Ivo heeft er een filmpje van gemaakt, dat zal ik binnenkort plaatsen.
Minke vindt het sowieso mooi, haar zusje. Het is 'mijn zusje' voor en na. Zaterdag was ze heel betrokken: wegen, in bad, aankleden. Zondag had ze geen zin. Ook goed. Minke vindt het héérlijk om met Lena in haar armen te zitten. Maar ja, wie niet?! Zo'n hummeltje dat zich opkrult op je warme borst.
Minke maakte tekeningen op school, deelde uit (en afgelopen week ook op ballet) en gisteren had ze zelfs voor Lena een pietenmuts gemaakt op de BSO.
Omdat ik nog wel wist hoe je een baby moet verschonen konden we veel tijd besteden aan de borstvoeding. Donderdag en vrijdag had ik nog niet voldoende en was het kind wel hongerig. Dat was dus aanpoten. Daarna kwam de stuwing: de fase dat mijn borsten ruim groter zijn dan het hoofd van mijn drinkende kind! Harriët en ik hebben veel overlegd en uitgezocht hoe Lena werkt als het gaat om voedingen.
Ondertussen schoot ze door het wasgoed, het huishouden, bracht ze me brood en fruit, controleerde mijn pols, temperatuur, hechtingen en stand van mijn baarmoeder. Ze was erbij toen de GGD dame kwam om de gehoortest en hielprik uit te voeren. Ze besprak alle data met de verloskundige die in totaal drie keer is langsgekomen.
Donderdag was ze voor het laatst. Dat was jammer, maar ook wel heerlijk om 'alleen' thuis te zijn.
Minke en wijzelf moeten soms nog een beetje onze weg vinden als het gaat om het verdelen en krijgen van aandacht. Donderdag brachten Gea en Fred Minke naar balletles en hier thuis speelde Gea nog zeker driekwartier met haar. Dat was belangrijk en deed mij inzien dat ik ook echt tijd voor Minke moet vrijmaken als Lena ligt te slapen. Vanavond gaat Minke in bad en komt Lena er even bij. Ik ben benieuwd hoe dat gaat!
Minke was gelijk ook op haar gemakt en wilde niets liever dan Lena in bad doen. En zaterdag was het zover. Ivo heeft er een filmpje van gemaakt, dat zal ik binnenkort plaatsen.
Minke vindt het sowieso mooi, haar zusje. Het is 'mijn zusje' voor en na. Zaterdag was ze heel betrokken: wegen, in bad, aankleden. Zondag had ze geen zin. Ook goed. Minke vindt het héérlijk om met Lena in haar armen te zitten. Maar ja, wie niet?! Zo'n hummeltje dat zich opkrult op je warme borst.
Minke maakte tekeningen op school, deelde uit (en afgelopen week ook op ballet) en gisteren had ze zelfs voor Lena een pietenmuts gemaakt op de BSO.
Omdat ik nog wel wist hoe je een baby moet verschonen konden we veel tijd besteden aan de borstvoeding. Donderdag en vrijdag had ik nog niet voldoende en was het kind wel hongerig. Dat was dus aanpoten. Daarna kwam de stuwing: de fase dat mijn borsten ruim groter zijn dan het hoofd van mijn drinkende kind! Harriët en ik hebben veel overlegd en uitgezocht hoe Lena werkt als het gaat om voedingen.
Ondertussen schoot ze door het wasgoed, het huishouden, bracht ze me brood en fruit, controleerde mijn pols, temperatuur, hechtingen en stand van mijn baarmoeder. Ze was erbij toen de GGD dame kwam om de gehoortest en hielprik uit te voeren. Ze besprak alle data met de verloskundige die in totaal drie keer is langsgekomen.
Donderdag was ze voor het laatst. Dat was jammer, maar ook wel heerlijk om 'alleen' thuis te zijn.
Minke en wijzelf moeten soms nog een beetje onze weg vinden als het gaat om het verdelen en krijgen van aandacht. Donderdag brachten Gea en Fred Minke naar balletles en hier thuis speelde Gea nog zeker driekwartier met haar. Dat was belangrijk en deed mij inzien dat ik ook echt tijd voor Minke moet vrijmaken als Lena ligt te slapen. Vanavond gaat Minke in bad en komt Lena er even bij. Ik ben benieuwd hoe dat gaat!
Donderdagmiddag hoefde Minke niet naar school, maar ging met Ivo lunchen en kwam toen naar het ziekenhuis.
Foto gemaakt door Minke
Eerste keer in bad, Minke staat klaar met de kam.
Sinterklaasliedjes zingen bij de openhaard.
Heerlijke Harriët
Helpen bij de gehoortest.
Sleutelbeen
Over het gebroken sleutelbeen:
Omdat Lena's hartslag daalde riep mijn eigen verloskundige de verloskundige van het ziekenhuis erbij voor assistentie. Die plaatste een sticker op Lena's hoofd om de hartslag voortdurend in de gaten te houden. En die was niet stabiel. Daarop werd er nog wat bloed afgenomen van haar hoofdje (met een lange naald werd een krasje op haar hoofd gemaakt). Conclusie was dat ze snel komen moest. Dus vacuümpomp en persen maar. Maar dat persen was lastig, want voor het kunnen afnemen van het bloed van Lena's hoofd had ik een infuus gekregen dat voor 10 minuten de weeën stopte. En die kwamen niet heel sterk terug, laat staan dat ik persdrang had.
Toen werd haar hoofd geboren, en zat mevrouwtje klem. De gynaecoloog (die inmiddels ook gearriveerd was) heeft toen een beetje meegeduwd op mijn volgende niet echt sterke wee. In dit proces zal het sleutelbeen gebroken zijn.
Nu, toen dus was vastgesteld wat er met haar was, is er op vrijdag nog een kinderfysiotherapeut langs gekomen. Hij heeft ons wat tips gegeven, over hoe haar op te pakken en hij leerde ons dat je met een veiligheidsspeld door haar mouwtje de arm redelijk kan fixeren door de stof van kleding op haar borst. De arm mag geen woeste bewegingen maken. Ze kreeg paracetamol (zetpilletjes) en toen ging het eigenlijk prima.
Thuis hebben we haar nog maar één keer paracetamol gegeven: we hebben niet het idee dat ze er nog last van heeft. De hand en arm zijn sterk en hangen er niet bij. Het botje groeit binnen twee weken aan. Vanuit de fysiotherapiepraktijk hier in Vathorst is de kinderfysiotherapeut nog gekomen en zij komt volgende week nog één keer. De week erop ga ik met Lena op controle bij de kinderarts. Ze mag nog even niet op haar buik liggen, maar als ze op mijn borst ligt dan is ze sterk zat om haar bovenlijfje op te duwen.
Ik denk dat ze er geen belemmeringen van zal ondervinden. Wel stoer hoor - met kleerscheuren geboren worden!
Omdat Lena's hartslag daalde riep mijn eigen verloskundige de verloskundige van het ziekenhuis erbij voor assistentie. Die plaatste een sticker op Lena's hoofd om de hartslag voortdurend in de gaten te houden. En die was niet stabiel. Daarop werd er nog wat bloed afgenomen van haar hoofdje (met een lange naald werd een krasje op haar hoofd gemaakt). Conclusie was dat ze snel komen moest. Dus vacuümpomp en persen maar. Maar dat persen was lastig, want voor het kunnen afnemen van het bloed van Lena's hoofd had ik een infuus gekregen dat voor 10 minuten de weeën stopte. En die kwamen niet heel sterk terug, laat staan dat ik persdrang had.
Toen werd haar hoofd geboren, en zat mevrouwtje klem. De gynaecoloog (die inmiddels ook gearriveerd was) heeft toen een beetje meegeduwd op mijn volgende niet echt sterke wee. In dit proces zal het sleutelbeen gebroken zijn.
Nu, toen dus was vastgesteld wat er met haar was, is er op vrijdag nog een kinderfysiotherapeut langs gekomen. Hij heeft ons wat tips gegeven, over hoe haar op te pakken en hij leerde ons dat je met een veiligheidsspeld door haar mouwtje de arm redelijk kan fixeren door de stof van kleding op haar borst. De arm mag geen woeste bewegingen maken. Ze kreeg paracetamol (zetpilletjes) en toen ging het eigenlijk prima.
Thuis hebben we haar nog maar één keer paracetamol gegeven: we hebben niet het idee dat ze er nog last van heeft. De hand en arm zijn sterk en hangen er niet bij. Het botje groeit binnen twee weken aan. Vanuit de fysiotherapiepraktijk hier in Vathorst is de kinderfysiotherapeut nog gekomen en zij komt volgende week nog één keer. De week erop ga ik met Lena op controle bij de kinderarts. Ze mag nog even niet op haar buik liggen, maar als ze op mijn borst ligt dan is ze sterk zat om haar bovenlijfje op te duwen.
Ik denk dat ze er geen belemmeringen van zal ondervinden. Wel stoer hoor - met kleerscheuren geboren worden!
(Let op mijn duim, die ik naar iemand (wie??) opsteek!)
De kinderarts onderzocht Lena direct en diende haar zuurstof toe. De Agpar score ging van laag naar hoog.
woensdag 20 november 2013
Lena
Na meer dan een maand naar Kwaaltjes te hebben gestaard willen jullie vast eens iets anders lezen.
Ja, Lena is er. En wat is het fijn.
De aanloop was nog even lastig - ik sliep erg slecht de laatste maanden en dat kwam zo'n twee weken voor de bevalling tot een dieptepunt. Ik kreeg twee slaappillen uit het ziekenhuis en een week later overnachtte ik een nacht in het ziekenhuis. Daar bespraken we dat ik een kleine week later, als ik iets meer dan 38 weken zwanger was, zou komen om de bevalling in gang te laten zetten. Dat zou maandag 11 november zijn geweest. Maar wat wil het lot? De nacht na het ziekenhuisslaapje waren de kwalen waardoor ik niet slapen kon eigenlijk weg. Toen begon ik dus te tobben of ik het wel of niet op gang zou laten brengen. En ik koos voor niet, want ik wilde wel heel graag een zo natuurlijk mogelijke bevalling. Daar had ik me (hadden Ivo en ik ons) op voorbereid en dat leek me fijner dan misschien wel een aantal dagen in het ziekenhuis doorbrengen voor het zogenaamde primen. Maar ik hoopte natuurlijk ook dat ik niet tot 40 weken of misschien nog wel langer met die enorme buik zou lopen.
Maandag bezocht ik nog de neuroloog (niks mis met mij), liep Minke nog Sint Maarten, dinsdag was een relatief rustige dag, woensdag vroeg ik Minke na het eten een babydans te doen (denk aan regendans, maar dan anders) en dat laatste bleek een goede keus. Om kwart voor acht braken mijn vliezen, liep ik volledig leeg terwijl ik nog tv zat te kijken. Om half tien ging ik douchen en had ik flink wat kramp, om tien uur had ik weeën en belde ik de verloskundige omdat ik wilde dat ze naar de kleur van het door mij opgevangen vruchtwater kwam kijken. Zij kwam, de weeën waren heftig en ik bleek 3 tot 4 cm ontsluiting te hebben. Om kwart voor 12 ongeveer arriveerden we in het ziekenhuis en om 01.59 op donderdag 14 november 2014 is Lena geboren. Het ging niet helemaal van een leien dakje maar conclusie is dat ze er is!
Van de afdeling Verloskunde verhuisden we om 5 uur naar de afdeling Kraamzorg en Lena kreunde aan één stuk door. Zelfs bij de voedingen. Het duurde tot in de namiddag van donderdag na veel onderzoekjes tot de oorzaak werd gevonden: een gebroken sleutelbeen links. Ik heb vele kinderartsen, gynaecologen, verpleegkundigen in mijn kamer voorbij zien komen. Allemaal even vriendelijk en behulpzaam. Toen de oorzaak van haar ongemak was gevonden kreeg Lena paracetamol en je merkte direct dat ze daar van opknapte.
We sliepen nog een nachtje en uiteindelijk (dat duurde best lang...) vertrokken we om half 3 naar huis met onze nieuwbakken dochter!
Het volgde blogje zal gaan over Minke en Lena.
Ik zal iets vertellen over het sleutelbeentje en de kraamweek.
Ik zal foto's invoegen. Maar nu ga ik me klaarmaken voor de nacht. Ik ben benieuwd wat deze nacht ons brengen zal.
Ja, Lena is er. En wat is het fijn.
De aanloop was nog even lastig - ik sliep erg slecht de laatste maanden en dat kwam zo'n twee weken voor de bevalling tot een dieptepunt. Ik kreeg twee slaappillen uit het ziekenhuis en een week later overnachtte ik een nacht in het ziekenhuis. Daar bespraken we dat ik een kleine week later, als ik iets meer dan 38 weken zwanger was, zou komen om de bevalling in gang te laten zetten. Dat zou maandag 11 november zijn geweest. Maar wat wil het lot? De nacht na het ziekenhuisslaapje waren de kwalen waardoor ik niet slapen kon eigenlijk weg. Toen begon ik dus te tobben of ik het wel of niet op gang zou laten brengen. En ik koos voor niet, want ik wilde wel heel graag een zo natuurlijk mogelijke bevalling. Daar had ik me (hadden Ivo en ik ons) op voorbereid en dat leek me fijner dan misschien wel een aantal dagen in het ziekenhuis doorbrengen voor het zogenaamde primen. Maar ik hoopte natuurlijk ook dat ik niet tot 40 weken of misschien nog wel langer met die enorme buik zou lopen.
Maandag bezocht ik nog de neuroloog (niks mis met mij), liep Minke nog Sint Maarten, dinsdag was een relatief rustige dag, woensdag vroeg ik Minke na het eten een babydans te doen (denk aan regendans, maar dan anders) en dat laatste bleek een goede keus. Om kwart voor acht braken mijn vliezen, liep ik volledig leeg terwijl ik nog tv zat te kijken. Om half tien ging ik douchen en had ik flink wat kramp, om tien uur had ik weeën en belde ik de verloskundige omdat ik wilde dat ze naar de kleur van het door mij opgevangen vruchtwater kwam kijken. Zij kwam, de weeën waren heftig en ik bleek 3 tot 4 cm ontsluiting te hebben. Om kwart voor 12 ongeveer arriveerden we in het ziekenhuis en om 01.59 op donderdag 14 november 2014 is Lena geboren. Het ging niet helemaal van een leien dakje maar conclusie is dat ze er is!
Van de afdeling Verloskunde verhuisden we om 5 uur naar de afdeling Kraamzorg en Lena kreunde aan één stuk door. Zelfs bij de voedingen. Het duurde tot in de namiddag van donderdag na veel onderzoekjes tot de oorzaak werd gevonden: een gebroken sleutelbeen links. Ik heb vele kinderartsen, gynaecologen, verpleegkundigen in mijn kamer voorbij zien komen. Allemaal even vriendelijk en behulpzaam. Toen de oorzaak van haar ongemak was gevonden kreeg Lena paracetamol en je merkte direct dat ze daar van opknapte.
We sliepen nog een nachtje en uiteindelijk (dat duurde best lang...) vertrokken we om half 3 naar huis met onze nieuwbakken dochter!
Het volgde blogje zal gaan over Minke en Lena.
Ik zal iets vertellen over het sleutelbeentje en de kraamweek.
Ik zal foto's invoegen. Maar nu ga ik me klaarmaken voor de nacht. Ik ben benieuwd wat deze nacht ons brengen zal.
zaterdag 5 oktober 2013
Kwaaltjes
Afgelopen dinsdag en woensdag strompelde ik nogal, door pijn 'onder de gordel'. Ik ben niet onbekend met dit kwaaltje, maar zo'n pijn had ik nog nooit gehad.
Donderdag had ik een afspraak bij de verloskundige, die vroeg of ik last van mijn bekken had toen ze me zag lopen. Ik barstte in tranen uit en ze verwees me direct door naar de huisarts. Gelukkig had zij binnen tien minuten een gaatje voor me. Ik blijk een getromboseerde aambei te hebben. Helse pijn verklaard. Maar wat te doen?
De huisarts nam contact op met het de dienstdoende chirurg die vertelde dat beleid is het niet meer te opereren, aangezien de kans op recidief erg groot is. Met andere woorden: je blijft aan de gang. Advies? Wisselbaden, Lidocaïnezalf (werkt verdovend), Paracetamol, Lactulose en Metamucil (laxeermiddelen).
Huilend belde ik Ivo, want ik zat er helemaal doorheen. En om Minke op te halen voor de lunch, dan weer weg te brengen en 's middags mee te nemen naar ballet: ik zag het niet meer zitten.
Ivo zorgde dat hij om 12.00 uur Minke ophaalde en werkte de rest van de middag thuis.
Het wisselbaden was niet zo fijn: in een laagje heet water zitten is op zich niet vervelend, maar hijs dan maar eens zo'n walrussenlijf (met matige knie) het bad uit... Dan een koude washand of coldpack. En dat drie minuten elk en dan drie keer.
Vrijdag werkte ik dus niet, ik heb mijn laatste werkdag gehad zonder dat ik er erg in had.
Bij de tweede keer koud van mijn eerste rondje wisselbaden van vrijdag draaide de wereld voor mijn ogen. Toen ik me weer wat beter voelde, heb ik het rondje afgemaakt met de douchekop, gewoon in de douche. De rest van de dag heb ik zo ongeveer verslapen.
Vanmorgen ging ik maar niet mee naar de stad en ik moet zeggen dat ik na het douchen ook weer zo gaar was dat ik daarna zo weer mijn bed in rolde.
Nu ja, alles voor een leuk doel. Toch??
Donderdag had ik een afspraak bij de verloskundige, die vroeg of ik last van mijn bekken had toen ze me zag lopen. Ik barstte in tranen uit en ze verwees me direct door naar de huisarts. Gelukkig had zij binnen tien minuten een gaatje voor me. Ik blijk een getromboseerde aambei te hebben. Helse pijn verklaard. Maar wat te doen?
De huisarts nam contact op met het de dienstdoende chirurg die vertelde dat beleid is het niet meer te opereren, aangezien de kans op recidief erg groot is. Met andere woorden: je blijft aan de gang. Advies? Wisselbaden, Lidocaïnezalf (werkt verdovend), Paracetamol, Lactulose en Metamucil (laxeermiddelen).
Huilend belde ik Ivo, want ik zat er helemaal doorheen. En om Minke op te halen voor de lunch, dan weer weg te brengen en 's middags mee te nemen naar ballet: ik zag het niet meer zitten.
Ivo zorgde dat hij om 12.00 uur Minke ophaalde en werkte de rest van de middag thuis.
Het wisselbaden was niet zo fijn: in een laagje heet water zitten is op zich niet vervelend, maar hijs dan maar eens zo'n walrussenlijf (met matige knie) het bad uit... Dan een koude washand of coldpack. En dat drie minuten elk en dan drie keer.
Vrijdag werkte ik dus niet, ik heb mijn laatste werkdag gehad zonder dat ik er erg in had.
Bij de tweede keer koud van mijn eerste rondje wisselbaden van vrijdag draaide de wereld voor mijn ogen. Toen ik me weer wat beter voelde, heb ik het rondje afgemaakt met de douchekop, gewoon in de douche. De rest van de dag heb ik zo ongeveer verslapen.
Vanmorgen ging ik maar niet mee naar de stad en ik moet zeggen dat ik na het douchen ook weer zo gaar was dat ik daarna zo weer mijn bed in rolde.
Nu ja, alles voor een leuk doel. Toch??
maandag 16 september 2013
Druk weekend
Donderdag vertrok Ivo samen met Daniël naar Frankrijk voor een fietsweekend. Minke en ik bleven achter maar niet eenzaam hoor. Die middag had Minke balletles - ouders mogen niet bij de les zijn en dat vindt Minke altijd even lastig, dat afscheid nemen. Maar het lukte me haar in de handen van de juf te krijgen en dus zat ik vervolgens in een kleedkamer met andere ouders drie kwartier te wachten. De laatste paar minuutjes mochten we even kijken, en wat een genot! Minke staat haar best te doen, dat zie je aan alles. Als je na afloopt vraagt of het leuk was zegt ze 'stom', maar uit latere verhalen blijkt daar niks van.
Die avond aten we bij De Hebberd, want je dacht toch niet dat ik na zo'n drukke dag ('s ochtends moest Minke ook nog bij de logopedist zijn) nog ga staan koken?
Vrijdag bracht ik Minke naar school en ging toen door naar de stoffeerder om een staal van het rolgordijn voor de babykamer te lenen, zodat ik goede verf kon uitkiezen bij de bouwmarkt (het werd Galapagos-groen). Toen ik thuis kwam was mijn moeder net gearriveerd en gingen we aan de slag. Het afplakken was nog het meeste werk. Ik verfde het kozijn (zoals ik ook in onze slaapkamer en Minke's nieuwe kamer had gedaan) en mijn moeder witte alle muren, inclusief de roze balken. 's Avonds aten we bij Nikki's, voorheen Bij Ons, voorheen de Boengerd. Het viel wat tegen, helaas.
Minke was 's middags door Gea uit school gehaald en zou twee nachten in Huizen blijven logeren.
Zaterdag begonnen we na het ontbijt met het nogmaals verven van het kozijn en de eerste laag groen op de voorheen roze banen. Daarna zijn we alle kleren van Minke gaan uitzoeken. Het zat in kratten en in veel losse plastic tassen. We sorteerden alles op maat en deden weg wat echt niet meer leuk of te smoezelig was. De kleinste kleren (56) liggen in de kast, maat 62-68 ligt in een klein krat onderin de kast. De andere maten hebben we per twee maten in plastic kratten gedaan, stickers op het krat en die staan nu weer in de opslag bij Gea en Fred.
De hydrofielen, badcapejes, beddengoed: alles ligt in de commode. Bij de Prenatal kochten we nog mandjes voor luiers, sokken en flesjes/zalfjes.
's Middags verfde mijn moeder de groene banen nogmaals en 's avonds hingen we de gordijnen op. Nu alleen nog het rolgordijn, het ledikant én de baby!
Zondag kwam Fred Minke weer terug brengen en al om half vier was Ivo ook weer thuis!
Die avond aten we bij De Hebberd, want je dacht toch niet dat ik na zo'n drukke dag ('s ochtends moest Minke ook nog bij de logopedist zijn) nog ga staan koken?
Vrijdag bracht ik Minke naar school en ging toen door naar de stoffeerder om een staal van het rolgordijn voor de babykamer te lenen, zodat ik goede verf kon uitkiezen bij de bouwmarkt (het werd Galapagos-groen). Toen ik thuis kwam was mijn moeder net gearriveerd en gingen we aan de slag. Het afplakken was nog het meeste werk. Ik verfde het kozijn (zoals ik ook in onze slaapkamer en Minke's nieuwe kamer had gedaan) en mijn moeder witte alle muren, inclusief de roze balken. 's Avonds aten we bij Nikki's, voorheen Bij Ons, voorheen de Boengerd. Het viel wat tegen, helaas.
Minke was 's middags door Gea uit school gehaald en zou twee nachten in Huizen blijven logeren.
Zaterdag begonnen we na het ontbijt met het nogmaals verven van het kozijn en de eerste laag groen op de voorheen roze banen. Daarna zijn we alle kleren van Minke gaan uitzoeken. Het zat in kratten en in veel losse plastic tassen. We sorteerden alles op maat en deden weg wat echt niet meer leuk of te smoezelig was. De kleinste kleren (56) liggen in de kast, maat 62-68 ligt in een klein krat onderin de kast. De andere maten hebben we per twee maten in plastic kratten gedaan, stickers op het krat en die staan nu weer in de opslag bij Gea en Fred.
De hydrofielen, badcapejes, beddengoed: alles ligt in de commode. Bij de Prenatal kochten we nog mandjes voor luiers, sokken en flesjes/zalfjes.
's Middags verfde mijn moeder de groene banen nogmaals en 's avonds hingen we de gordijnen op. Nu alleen nog het rolgordijn, het ledikant én de baby!
Zondag kwam Fred Minke weer terug brengen en al om half vier was Ivo ook weer thuis!
zaterdag 31 augustus 2013
Kort maar fijn
We gingen kamperen in Frankrijk, eigenlijk tot vandaag. Maar door het slechte weer in de tweede week zijn we eerder (woensdag) thuisgekomen.
We reden eerst naar een mooie chambre d'hotes onder Orléans, waar we onze reis onderbraken in een ruime vierpersoonskamer. Nadat Minke 100 keer 'welterusten papa en mama' had gezegd vielen we alledrie om tien uur in slaap.
Na het ontbijt (Minke had al vriendschap gesloten met de twee franse dochters van de eigenaren) vertrokken we naar ons einddoel: camping Domaine Le Mialaret bij Neuvic. We hadden daar een tent gehuurd. Het kamperen beviel ons goed op deze manier: een kant-en-klare tent, echte bedden, keukenblokje, goed geoutilleerd, veel ruimte erom heen. 's Ochtends met je slippers door het natte gras naar de (zeer luxe) doucheruimtes, 's nachts plassen op een emmer in de voortent, en veel buiten zijn.
Onze eerste week was het mooi weer. We zwommen bij een meer en in het zwembad op de camping. Minke vond een vriendinnetje in het buurmeisje (Isabelle van 6), ging eind van de middag op het springkussen en ging één ochtendje naar de circusklas. Ik vond de camping in die eerste week wel erg druk, er waren (bijna) alleen maar Nederlanders en erg veel vertier en daardoor ook geluid.
Vanaf zaterdag werd het weer minder. Die dag zijn we nog een heel eind gaan rijden om naar Clermont-Ferrand te gaan. Zondag was een echte naargeetsige hangdag op de camping. Maandag ware we vooral bezig om na te denken over wat ze de rest van de vakantie een zouden gaan doen. Die middag reden we nog naar het beeldschone Salers, via een beeldschone weg langs de Dordogne. En dinsdag reden we dan toch maar, met één overnachting in Senlis boven Parijs, naar huis.
Hoewel ons verblijf op de camping maar kort was, kon ik toch concluderen dat we vaker gaan kamperen. Niet in een stacaravan, maar met zo'n tent. Volgend jaar is de baby in de zomer wel groot genoeg denk ik, om dat aan te kunnen.
We reden eerst naar een mooie chambre d'hotes onder Orléans, waar we onze reis onderbraken in een ruime vierpersoonskamer. Nadat Minke 100 keer 'welterusten papa en mama' had gezegd vielen we alledrie om tien uur in slaap.
Na het ontbijt (Minke had al vriendschap gesloten met de twee franse dochters van de eigenaren) vertrokken we naar ons einddoel: camping Domaine Le Mialaret bij Neuvic. We hadden daar een tent gehuurd. Het kamperen beviel ons goed op deze manier: een kant-en-klare tent, echte bedden, keukenblokje, goed geoutilleerd, veel ruimte erom heen. 's Ochtends met je slippers door het natte gras naar de (zeer luxe) doucheruimtes, 's nachts plassen op een emmer in de voortent, en veel buiten zijn.
Onze eerste week was het mooi weer. We zwommen bij een meer en in het zwembad op de camping. Minke vond een vriendinnetje in het buurmeisje (Isabelle van 6), ging eind van de middag op het springkussen en ging één ochtendje naar de circusklas. Ik vond de camping in die eerste week wel erg druk, er waren (bijna) alleen maar Nederlanders en erg veel vertier en daardoor ook geluid.
Vanaf zaterdag werd het weer minder. Die dag zijn we nog een heel eind gaan rijden om naar Clermont-Ferrand te gaan. Zondag was een echte naargeetsige hangdag op de camping. Maandag ware we vooral bezig om na te denken over wat ze de rest van de vakantie een zouden gaan doen. Die middag reden we nog naar het beeldschone Salers, via een beeldschone weg langs de Dordogne. En dinsdag reden we dan toch maar, met één overnachting in Senlis boven Parijs, naar huis.
Hoewel ons verblijf op de camping maar kort was, kon ik toch concluderen dat we vaker gaan kamperen. Niet in een stacaravan, maar met zo'n tent. Volgend jaar is de baby in de zomer wel groot genoeg denk ik, om dat aan te kunnen.
Onze tent, met veel ruimte erin en er om heen. Echt een aanrader, via Juliette Tentvakanties.
In het zwembad op de camping heeft Minke zich uitstekend weten te vermaken.
Bij Bort-les-Orgues
In de kathedraal van Clermont-Ferrand (in haar nieuwe kleren)
Op een koude zondag in de brasserie op de camping, in een nieuwe winterjurk. Keu werd schietstok genoemd.
De Dordogne
De bij avond verlichte kathedraal van Senlis.
Abonneren op:
Posts (Atom)