Timmeren

Ik probeer aan de weg te timmeren met Uw Roodkapje. Bekendheid, marketing, klanten binnen lokken. Hoe je het ook wilt noemen. Ik moet echt keihard aan de bak met een flyer, maar dat lukt nog niet zo goed.
Maar ik kreeg een tip van een vriend: op de websites van diverse huis-aan-huisbladen kun je je eigen bericht plaatsen. En dus schreef ik mijn eigen persbericht en plaatste die op de sites van de StadAmersfoort en de StadNijkerk. En op de sites van de Weekkrant Amersfoort en de Weekkrant Nijkerk. Ik mailde mijn persbericht naar i033.nu die een hele serie huis-aan-huisbladen uitgeeft. En ja hoor ... niet alleen verschenen netjes mijn berichten op de sites, maar ik werd geplaatst in de Vathorst nu, de AmersfoortNoord nu en in de In Hoogland (Je kunt zie vinden als je hier naar toe gaat en dan op het magazine klikt: de persberichten zijn bij de drie uitgaven identiek).
Die kwamen donderdag uit. Maar die berichten op die sites, die stonden er woensdag al op. En wat schetst mijn verbazing? Op donderdagmiddag ontvang ik een mail van een journaliste van het AD met het verzoek haar te bellen voor een interview voor in de Amersfoortse Courant, onderdeel van het AD!
En nu sta ik dus met mijn hoofd ook nog in het AD.
In de persberichten staan mijn site (www.uwroodkapje.nl) en emailadres vermeld, want dat zijn echt reclame-vehikels. Maar in het AD niet (wel mijn bedrijfsnaam) want dat is natuurlijk serieuze journalistiek.

Hoe dan ook... Ik ben blij, trots, dankbaar.
Resultaat? Nog (steeds) geen klanten.
Wel twee open sollicitaties :)

De lucht in

In december werd Minke door de assistente van de jeugdarts op school onderzocht. Jij en ik noemen dat de schooldokter, maar dat is natuurlijk onbeholpen en ouderwets. Minke's groeicurve, zowel in gewicht als in lengte, vertoonden niet echt een stijgende lijn. Ja, natuurlijk was ze gegroeid sinds ze als bijna vierjarige op het consultatiebureau was geweest. Maar ze ging niet voldoende mee in de standaardcurves. Dus werden we opgeroepen.
Ik vond het best onzin, want ik ben 1.60 m en Ivo is ook niet boomlang. Toch gingen we braaf naar de afspraak, op een ontzettend onmogelijke dag en tijd.
Minke bleek in 3 maanden tijd 3 volle centimeters gegroeid. Ze meet een zeer nette 115,2 cm. En daarmee komt ze mooi uit op -1 op de curve. Als ze zo doorgaat, wordt ze 1.65 cm en ik help het haar hopen dat ze net wat langer wordt dan ik. Qua gewicht zit ze exact op wat ze zou moeten zijn met haar lengte.
Mijn kind is weer goedgekeurd. Maar eigenlijk had ik daar natuurlijk helemaal geen jeugdarts of wat de exacte functie van de best aardige mevrouw was, voor nodig.

Uw Roodkapje

Ten

Nine

Eight

Seven

Six

Five

Four

Three

..

Two

...

One

...

 

AND TAKE OFF

 

www.uwroodkapje.nl

Kleuren

Het is moeilijk om alleen iets met Minke te doen als Lena wakker en in de woonkamer is. Dus is het steeds weer een zoektocht naar iets dat samen gedaan kan worden. Gisteren zaten Minke en ik op de bank allebei met een kleurplaat en stiften. Lena was boos, wilde ook mee doen. Ik gaf haar papier en een grijs potlood. Dat vindt ze leuk. Maar ik dacht 'wat saai'. Dus pakte ik grote vellen papier en krijt. En toen werd het alsnog gezellig.

 

En dan was er nog Wup. Ooit gekregen van mijn oma Furler en al zeker twintig jaar woonachtig in een krat. Die moest op 2 mei maar eens verkocht op de snuffelmarkt. Maar ja, toen kreeg Minke 'm in het vizier. Dus Wup ging in de was en aan de waslijn, want twintig jaar in een krat, daar ruik je niet frisser van. En nu is Wup de nieuwe lievelings.

 

 

Smelt

Toen ik nog niet wist of ik na Minke nog een kindje wilde, was dat lastig. Maar op een gegeven moment zei ik wel eens tegen mensen dat ik het een ander kindje heel erg gunde, dat Minke zijn of haar grote zus zou zijn. En dat blijkt heel erg waar.
Minke logeert bij opa en oma. Maar één nachtje. Vandaag was er een kaart voor Lena bij de post. En wat treffen we aan? Een brief van Minke voor haar zusje.
Er staat:

Lieve Lena, ik hoop dat je oor niet meer pijn doet.
Van Minke voor Lena.

Daar smelt je hart toch van?

Fotoshoot

Vanmorgen gingen we naar de studio van Monique, waar we sinds Minke 2 werd, jaarlijks foto's laten maken. Altijd op of rond Minke's verjaardag. Dit was de tweede keer dat Lena ook mee was. Ik kan nu al niet wachten op het resultaat!

1 jaar (andere fotograaf)

 

2 jaar

 

 

3 jaar

 

 4 jaar



  

5 jaar

extra keer ter gelegenheid van Lena's (bijna) eerste verjaardag

 

en nu!

 

Nagekomen feestfoto's

 

Sabine maakte een waanzinnige taart: door het beslag zat citroenrasp en de vulling was van lemoncurd en citroenbavarois.

 

Thijs, Amber, Julie, Louise, Julie (ja nog ééntje), Amber, Bente en Minke speelden heerlijk met de nieuwe klei.

 

Twee vrienden met hun dochters.

En dat is zes!

Drie dagen lang was Minke jarig. Dat moet toch heerlijk zijn! Dat je je vier maanden verheugt op je verjaardag en dat het dan niet al na één dag klaar is? Dus woensdag trakteerde zij op school. Omdat de Da Vinci klas ook weer gestart was, deelde zij daar uit, maar ook in haar eigen Ruspengroep. Ik was erbij en genoot bijna net zo veel als zij. Ze kreeg een feestmuts op, mocht op de tafel staan en er werden wel duizend liedjes gezongen. Professioneel wees Minke haar klasgenoten aan die met hun vinger omhoog zaten: "Waar zie ik nog vingers?". Ze deelde uit (feestelijke satéprikkers met poffertjes en druiven) en ging de klassen rond.
's Middags aten we een tompouce en speelde ze met Ivo op de Wii. 's Avonds aten we pannenkoeken, want dat eet je op verjaardagen.
Zaterdag vierde Minke haar partijtje. Zes meisjes kwamen op bezoek: Sofie, Britt, Gwen, Babette en Isa. Ze verstopten de cadeaus, versierden cupcakes, knutselden een Olaf, kleurden, gooiden sneeuwballen in wakken en Olafjes om, hapten sneeuwballen en keken film. Er werd bíjna niet geruzied en om vijf uur keerde de rust weder in huize Wildeman - Van Rouendal. Lena was al die tijd bij haar opa en oma in Huizen: dat leek ons voor Ivo en mijzelf, voor Lena en vooral ook voor het partijtje de beste oplossing.
Ook zondag was het feest. Een handjevol familie en vrienden kwamen op bezoek. Sabine maakte op verzoek de taart die echt verrukkelijk was. Minke is erg verwend, heeft veel gespeeld en 's avonds bleven Willemijn, Ruurd-Jan, Louise en Julie bij ons eten.
We sliepen allemaal heerlijk.

En nu ben ik lekker de eerste die jarig is!

Hier drie foto's van 11 februari. Foto's van het feestweekend volgen later.

Bijna!

Morgen is ze jarig, mijn kleine grote dochter. Wordt ze alweer 6.
Laatst was ze nog net geboren, maar dat kan ik me al nauwelijks meer herinneren nu Lena de jongste telg is.
Ze vindt het volgens mij heerlijk spannend, het bijna jarig zijn. De cadeautjes staan al ingepakt op de kast. De post uit Zuid Afrika er bij.
Ivo maakt vanavond de traktatie voor op school. Ik zal de slingers tevoorschijn halen. En daarna de traditionele verjaardagskaart schrijven. Moet ik 'm nog wel even vinden, want ik kocht 'm maar waar liet ik 'm?

 

ps: ik vond 'm hoor. Stop maar met zoeken!

Onderscheid

Ik heb een nieuwe blogpagina geopend: www.simoneverhaalt.blogspot.nl
Op dat blog zal ik zo nu en dan columns plaatsen. Dit blog hier (www.simoneswereld.blogspot.nl) blijft dan meer 'privé'. Met plaatjes van de kinderen, en alledaagse prietpraat.

Buisjes

Lena's oor bleef maar lopen en wij bleven er maar druppels in doen. Omdat het allemaal wel erg lang duurde en er weinig verbetering zichtbaar was, heeft ze vandaag, in beide oren, buisjes gekregen.
Ze was heel stoer. De arts en het overige personeel van de Van Linschotenkliniek in Hilversum waren vriendelijk. Nu afwachten of het het beoogde resultaat zal hebben.

Hardlopers zijn doodlopers

Lena was laatst veertien maanden, tijd dus voor een bezoek aan het consultatiebureau. Sommige mensen, moeders voornamelijk, noemen het ook wel het Consternatiebureau. Ik vind dat onzin. Ik verschijn op mijn afspraken met mijn kindertjes (wel altijd even een aantal laagjes kleding aantrekken die je daar dan weer kunt uitpellen), overleg wat ik wil overleggen, laat mijn kind wegen en meten en indien van toepassing ook nog even vaccineren. Ja, ik laat mijn kinderen gewoon braaf vaccineren. Ik ben zo'n brave burger.
Mijn kinderen zijn in het algemeen uitermate voorbeeldige kinderen, dus dat scheelt. Daarbij komt dat ik ter harte neem wat ik ter harte wil nemen, en daardoor heb ik geen last van consternatiebureau-perikelen. Ik volg toch wel mijn eigen pad.
Welnu, Lena werd gewogen en gemeten. Over het gewicht is niks gezegd dus dat zal wel in orde zijn. Ze is qua lengte lang. Jaja. Dat had je niet verwacht hè? Maar liefst +1 op de curve. Ik zei al tegen Ivo dat ze dat van mij heeft. Maar waar ze niet in uitschiet is haar motorische ontwikkeling. Ze is traag. Ze trekt zichzelf niet tot stand aan bank of traphekje en stapjes zetten langs de tafelrand of zelfstandig lopen lijken nog mijlpalen op afstand. We moeten haar dus stimuleren. En extra terugkomen, als ze anderhalf is. En niet pas weer als ze twee wordt.
Ik knikte en zei dat dat allemaal prima was. Maar ik merk ook dat ik, nu mijn kind niet in de maat loopt, de kritiek daarop slecht opneem. "Ach joh, er is zichtbaar niks mis met haar, dus die loopt wel op haar achttiende hoor". Of "iedereen heeft zijn eigen tempo" en "het is geen wedstrijd". Ook sta ik te klappen en te juichen als Lena nu soms op haar tenen staat, handpalmen op de grond, als een bruggetje. Dat het zo'n knappert is en dan pak ik haar onder haar oksels en laat ik haar stappen. Het 'stimuleren' door iets net buiten haar bereik op de bank te leggen in de verwachting dat ze dan wel gaat staan om het te pakken, dat doe ik niet. Lena staat dan niet op. Nee zeg, die begint gewoon te krijsen en DIE DIE te roepen en stort zich vervolgens ter aarde om duidelijk te maken dat zij DAT DING DAAR wil en dat JIJ DAT MOET PAKKEN.
Maar ik weet wel hoe het komt, dat Lena maar niet wil lopen. Haar oor loopt namelijk al. Vanaf de dag na Kerst. En aangezien dat oor onderdeel van Lena is, vindt Lena het wel voldoende. Ze loopt, en goed en vlot ook. Wat maakt iedereen zich druk: ze is gewoon heel efficiënt!

ps: op 6 februari krijgt ze buisjes

Regels zijn er om te breken

Als ik aan mijn oude buurmeisje denk, komen er veel herinneringen boven. Over buitenspelen op het lege garageterrein achter onze huizen, over de opmaakpop die zíj wel kreeg, over haar grote broer die plaatjes van Michael Jackson draaide op zijn zolderkamer. Maar ook over spelregels. En hoe zij die zich naar haar hand kon zetten. Ja, met voeten kon treden. In het bijzonder herinner ik me dat we Monopoly speelden. Ze kon niet tegen haar verlies, dat was duidelijk. Zo mocht je opeens in de eerste ronde geen straten kopen, als het een beetje te mooi straatje was naar haar mening. Maar als zij bij een ander potje in de eerste ronde op een geweldige straat kwam, mocht het ineens wel. Ik kon met dit vrijelijk omgaan van de spelregels geenszins overweg. Mijn gevoel van rechtvaardigheid werd ernstig op de proef gesteld. Keer op keer pakte ik de spelregels erbij. “Kijk maar, hier staat het!” Ze gaven mij houvast en in de meeste gevallen gelijk. Zij echter, trok zich daar niks van aan. Ik werd op mijn beurt dan weer erg boos, zo gefrustreerd raakte ik door het niet kunnen behalen van mijn gelijk. Hoewel ouder en wijzer nu, blijf ik deze emotie maar al te goed kennen.

Nu heb ik een kind in de leeftijd van mijn oude buurmeisje en mezelf. Ze speelt graag spelletjes. Van de meeste kent zij inmiddels de regels en spelen we zoals het hoort. Tot het moment dat zij zich realiseert dat de winst haar niet ten deel zal vallen. Dan gaat ze klieren. Meer stapjes zetten dan de dobbelsteen haar heeft toebedeeld. Zogenaamd per ongeluk wat pionnetjes omgooien of resoluut besluiten dat ze geen zin meer heeft en wat anders wil doen. En ik? Dertig jaar later kan ik hier nog steeds bar slecht mee omgaan. “Ja hóór eens, we zijn dit begonnen en we maken dit af”. Volgens de regels. Het lukt me niet om te lachen en me te realiseren dat het kind pas zes is. Nee, ze moet snappen dat het leven beheerst wordt door regels en wetten. Dat je anders geen vrienden maakt en je baas je de laan uitstuurt. Hup, in het stramien jij.

Maar dan, soms, word ik overvallen door een heel ander gevoel. Dan legt zij woorden van haar dominostenen en liggen opeens de namen van onze hele gezin op mijn vloer. Of wordt er met een kaartspel en een viltstift Twister gespeeld. Dan smelt mijn moederhart en ben ik trots op mijn kind dat zo goed out of the box kan denken en mogelijkheden ziet waar ik slechts grenzen ervaar, mij opgelegd door de spelregels van de spellenfabrikant.

Suikervrij

Blij suikervrij. The SugarChallenge. Voedzo. I Quit Sugar.
Allemaal namen van twitteraars, blogs, websites en boeken over suikervrij eten. En ik doe mee.
Vorig jaar ben ik een aantal keren bij een natuurgeneeskundig geweest in een laatste zoektocht naar iets dat me van mijn moeilijke stoelgang kon afhelpen. Uit deze sessies kwam dat ik een (lichte) lactose-intolerantie heb. Dus ben ik gestopt met het nuttigen van zuivel. Geen kaas. Geen yoghurt, geen melk of slagroom. Vooral met broodbeleg vond ik dat even lastig, want ik had juist daarvoor besloten minder vlees te willen eten omdat ik toch wel erg droevig werd van de hele vleesindustrie. Het lactosevrije eten is niet ingewikkeld en mijn lichaam vindt het erg fijn. So far so good.
Met het nieuwe jaar in zicht was het natuurlijk tijd om een goed voornemen te verzinnen. Ik rook niet, drink niet overmatig alcohol dus daar moest ik het niet in zoeken. Sportschool? Nee, afgezworen. Word ik NOOIT meer lid van. Maar die drie tot vier kilo op mijn buik ("ben je zwanger"), die moesten maar eens weg. Dat is één van de redenen om suikervrij te gaan leven, tenminste voor 40 dagen. Daarbij kwam dat ik erg nieuwsgierig ben naar wat het voor verder effect op mijn lijf en leden zou hebben. Ik hoorde en las dat je zoveel beter zou slapen (misschien moet Lena ook maar suikervrij), je nagels en haar er erg van zouden opknappen. Nou, dat leek me wel wat. Die nagels dan, dat haar zit wel goed.
Dus schreef ik me in voor een gratis online cursus suikervrij eten en kreeg ik van Ivo een klein boekje erover cadeau. En het gaat goed. Ik eet wel fruit, zowel vers als gedroogd. Maar geen vruchtensap (behalve mijn verse jus 's ochtends bij het ontbijt). Ik drink mijn koffie zonder zoetje, want ook zoetstoffen en allerhande siropen heb ik voor mezelf verboden. Witte rijst en pasta aten we al niet, maar ik ben wel overgegaan op ander brood. Op een enkele soort na is namelijk ook al het brood van de supermarkt en bakker voorzien van suiker of dextrose. Ook heeft bijna elke vorm van vleeswaar toegevoegde suiker. Broodbeleg is dus best een uitdaging, vooral in combinatie met het lactosevrije eten. Ik eet niet tot nauwelijks aardappels. Wat dan wel? Ik kookte laatst heerlijke spelt couscous, gewoon zilvervliesrijst, volkoren pasta ik bakte een bananen-vijgen-walnotenbrood met speltmeel, iets voor het ontbijt met amandelmeel. Als ik zin heb om te snaaien neem ik wat (ongezouten en ongebrande) noten. Ik drink water of thee.
Ik probeer niet meer dan één maaltijd uit brood te laten bestaan. Dus laatst at ik brood bij het ontbijt, en nam ik een salade bij de lunch. Of ik eet 's ochtends havermout en 's middags een boterham. Ik smeer er humus op, of neem een plakje rosbief.
Ik ga niet (te vaak) op de weegschaal, want dat is allang niet meer het hoger doel. Ik voel me lekker, niet zo opgeblazen, heb na de warme maaltijd geen behoefte aan koekjes/snoepjes/chocola en ik vind het leuk om te bakken met zaden, noten en gedroogde vruchten. Minke hielp mij met het tweede bananenbrood en roept soms: jij eet geen zout hè mam? Ik ga na de 40 dagen gewoon door en wil me verder verdiepen in glycemische indexatie.
Maar dat glas wijn en die borrel, die mis ik wel hoor.

Voor opa en oma in Zuid Afrika

Deze foto heb ik laten afdrukken zodat jullie, als jullie weer in Nederland zijn, Leentje op het dressoir kunnen zetten. Isn't she lovely?

Goede start?

De ergste ziektes binnen mijn huishouden lijken voorbij. Ivo knapt langzaamaan op, Lena blijft rommelig. Vanmiddag neem ik haar mee naar de huisarts: dat oor van haar bevalt me niks. Ze eet nauwelijks, drinkt wel melk (ook 's nachts...) en slaapt veel. Dat laatste is dan wel weer fijn maar ik wil gewoon mijn kind terug en klaar is klaar. Minke is vanmorgen weer lekker naar school gegaan.
Gisteren dacht ik dat ik doordraaide. Ivo lag in bed met flinke hoofdpijn, Lena's oor bloedde, Minke was uiterst brutaal en ik wilde op tijd klaar zijn want ik ging met haar, Maartje en Sofie even naar Superfun om overmatige energie weg te spelen.
Maar Lena werd toch weer wakker, moest ook mee dus. Ik voelde mijn hele buik, lijf, hoofd op tilt slaan. Nog even en ik kon worden opgenomen in Zon en Schild. Maar het spelen was leuk, ik kletste met Maartje en alles werd weer rustig in mijn lijf.
Toen Lena 's middags ging slapen en Minke achter de iPad (de AaI) verdween, deed ik op mijn gemak boodschappen. Waarover later meer. Thuis gekomen ruimde ik de kerstboom op, ging Minke lekker bij Julie spelen maar Lena werd niet gezellig wakker. Dus ik was heel blij dat Ivo toen uit bed kwam en met haar ging zitten. Kon ik mooi even koken.
Afzien hoor, alleenstaande moeder zijn.

Feestje

Als moeder van een gezin met twee jonge kinderen, gecombineerd met een hang naar bankhangen, is een feestje 's avonds altijd weer een dilemma. Me na het avondeten en de kinderen in bed te hebben gelegd toch optutten en gaan. Of domweg afblazen en met mijn vent op de bank serietjes kijken (House of Cards op dit moment).
Gisteren koos ik voor het eerste. Door een donkere en gladde nacht begaf ik me naar Vleuten - de Meern. Gympen aan, hakken mee.
Het bleek een 'we-zitten-aan-tafel-en-kletsen-feestje' dus de hakken bleven in de gang en de gympen bleven aan.
Het was gezellig en om 00.00 uur moest ik snel naar de gang om te kijken of mijn hakken niet waren veranderd in, tsja, in wat?
Ik reed weer naar huis en was precies op dat moment binnen dat Lena echt een fles wilde.
En zo klopte alles precies.

Oor

Kerst. Een feest van samenzijn, genieten, cadeaus, familie en vrienden. Maar ook van eten, drinken en nog wat meer eten. Bij ons ging het dit jaar anders.
Op woensdag voelde Ivo zich niet lekker, en Minke was dinsdag na de BSO al hangerig met keel- en oorpijn. Dus terwijl Minke de hele dag in haar pyjama op de bank hing en tv keek, dook Ivo rond 10 uur zijn bed weer in.
Ik voelde me eigenlijk wel prima. Ik deed de was, begon met strijken, kreeg Margot met Eva en Abel op visite, deed boodschappen en maakte erwtensoep.
Minke en Ivo lagen allebei in hun bed te slapen toen Lena en ik wat aten. Ik heb haar in bed gelegd, de boel opgeruimd en ben op de bank neergeploft. Zo, even niks. Film kijken.
Na een half uur voelde ik me niet zo lekker. Dus ik ben mijn bed ingegaan, Ivo's emmer voor-je-weet-nooit aan mijn kant van het bed. En ik had 'm nodig.
Donderdag was het kerst. In plaats van veel gezelligheid en evenzoveel eten lagen Lena en ik vooral in bed. Ivo en Minke weer redelijk op de been, gingen naar Wiplala in de bioscoop. 's Avonds aten we brood met tomatensoep.
Vrijdag voelde ook ik me weer stukken beter. Maar Lena was verre van fit. Ze was koortsig en 's middags merkten we dat ze oorpijn had. Echt goede koorts had ze 's avonds. Ze hing lusteloos, voortdurend sabbelend op haar speen, tegen één van ons aan. We gingen toch maar even met z'n vieren naar de 70e verjaardag van Fred. 's Avonds had ze bijna 40 graden koorts.
Zaterdag sliep ze veel, eigenlijk voortdurend. En vanmorgen? Toen was haar hele wang vies - haar oor liep leeg. Een zogenaamd loopoor dus. En dat is goed, lees ik op internet. Ze is tierig en in tegenstelling tot de afgelopen dagen floreert zij zonder paracetamol.
Arme kind, gewoon vette oorontsteking.

ZZP olé

Een maand later

Mijn Lena is 1. Dat vierden we op het kinderdagverblijf door mooie mandarijnen uit te delen. En op zaterdag vierden we het thuis met een klein beetje familie. We aten cupcakes en Lena liet zich door Minke helpen bij het uitpakken van haar cadeautjes. Dus dat is nu weer klaar.

 

Wat ook klaar is, is mijn traject bij het Meander Medisch Centrum voor mijn knie. Gisteren had ik mijn voorlopig laatste bezoek aan de orthopeed. Eerst moest ik foto's laten maken en daarna kreeg ik een hand en 'thumbs up' en mocht ik gaan. Het been is recht. En hoewel ik altijd mijn beperkingen zal blijven ervaren, is het been nu klaar. In principe kunnen de schroeven en de plaat blijven zitten. Die hoeven er pas uit als ik er last van krijg. In de woorden van mijn arts, zal ik heus ooit nog wel eens iets met mijn knie moeten (knie-prothese) maar daar is voorlopig geen sprake van.
Ik ervaar het met een erg dubbel gevoel. Enerzijds ben ik natuurlijk opgelucht dat ik in de nabije toekomst niet weer geopereerd hoef te worden. Ik heb in de afgelopen 2,5 jaar maar liefst vier keer op de snijtafel gelegen en dat is me niet in mijn koude kleren gaan zitten. Anderzijds voel ik ook een soort verdrietig gevoel. Ik voelde een sterke mate van verbondenheid met het ziekenhuis, met mijn twee artsen en nu zal ik ze niet meer zien. Het waren, zonder dat zij dat echt wisten, maar partners-in-crime, mijn maatjes in dit proces. Ook voel ik verdriet omdat ik weet dat dit resultaat het eindresultaat is. En dat is, op zijn zachts gezegd, nou niet bepaald hoe ik voor het ongeval was. En ja, dat doet me pijn. Ik heb pijn bij langdurig zitten, ik weet niet zo goed hoe ver en hoe lang ik lopen kan. De kou doet mijn litteken geen goed en ik blijf toch angstig op gladde vloeren, droogloopmatten (met van die borsteltjes) en een heel klein beetje op de fiets. Maar, ik zwem, ik fiets, ik loop, ik rijd auto en ik werk.

Dit is een CT scan van mijn knie toen ik op 16 juni 2012 per ambulance werd binnengebracht. Je ziet dat mijn kuitbot gebroken is en dat er meerdere stukken van het bovenste deel van het scheenbot (het tibiaplateau) afgebroken zijn.

 

Dit is een röntgenfoto van mijn benen die gisteren genomen is. Je  ziet dat de benen allebei onder de juiste hoek staan. Duidelijk is het plaatwerk te  zien en de oude breuk in het kuitbot.

Ja, ik werk nog. Nog eventjes. Zoals het er nu naar uitziet is mijn laatste dag als ambtenaar op 23 december. Het team waar ik deel van uitmaak is zo'n twee weken geleden terugverhuist naar het gemeentehuis, waar we zijn opgenomen op de kamer van onze collega's van burgerzaken. Het was een goede aanleiding om alvast een start te maken met opruimen (a.k.a. weggooien) van dingen.
Onderwijl ben ik bezig om een ontwerp voor mijn bedrijfje te laten maken en groeien er in mijn hoofd ideeën. Heel concreet gebeurt er momenteel niet veel, want werk, fysio, activiteiten voor de (centrale) oudercommissie waar ik een rol in speel, slokken mijn tijd op. Maandag-, dinsdag- en woensdagavond was ik niet thuis. Komende week ben ik alleen donderdagavond thuis. Ik denk dat ik mezelf morgen maar eens gaan voorstellen aan mijn huisgenoten.
Maar: nu moet ik weg. Leentje wekken. Minke ophalen en door naar ballet. Druk is goed, maar soms ook wel eens een beetje te veel van het goede.