En dat is zes!

Drie dagen lang was Minke jarig. Dat moet toch heerlijk zijn! Dat je je vier maanden verheugt op je verjaardag en dat het dan niet al na één dag klaar is? Dus woensdag trakteerde zij op school. Omdat de Da Vinci klas ook weer gestart was, deelde zij daar uit, maar ook in haar eigen Ruspengroep. Ik was erbij en genoot bijna net zo veel als zij. Ze kreeg een feestmuts op, mocht op de tafel staan en er werden wel duizend liedjes gezongen. Professioneel wees Minke haar klasgenoten aan die met hun vinger omhoog zaten: "Waar zie ik nog vingers?". Ze deelde uit (feestelijke satéprikkers met poffertjes en druiven) en ging de klassen rond.
's Middags aten we een tompouce en speelde ze met Ivo op de Wii. 's Avonds aten we pannenkoeken, want dat eet je op verjaardagen.
Zaterdag vierde Minke haar partijtje. Zes meisjes kwamen op bezoek: Sofie, Britt, Gwen, Babette en Isa. Ze verstopten de cadeaus, versierden cupcakes, knutselden een Olaf, kleurden, gooiden sneeuwballen in wakken en Olafjes om, hapten sneeuwballen en keken film. Er werd bíjna niet geruzied en om vijf uur keerde de rust weder in huize Wildeman - Van Rouendal. Lena was al die tijd bij haar opa en oma in Huizen: dat leek ons voor Ivo en mijzelf, voor Lena en vooral ook voor het partijtje de beste oplossing.
Ook zondag was het feest. Een handjevol familie en vrienden kwamen op bezoek. Sabine maakte op verzoek de taart die echt verrukkelijk was. Minke is erg verwend, heeft veel gespeeld en 's avonds bleven Willemijn, Ruurd-Jan, Louise en Julie bij ons eten.
We sliepen allemaal heerlijk.

En nu ben ik lekker de eerste die jarig is!

Hier drie foto's van 11 februari. Foto's van het feestweekend volgen later.

Bijna!

Morgen is ze jarig, mijn kleine grote dochter. Wordt ze alweer 6.
Laatst was ze nog net geboren, maar dat kan ik me al nauwelijks meer herinneren nu Lena de jongste telg is.
Ze vindt het volgens mij heerlijk spannend, het bijna jarig zijn. De cadeautjes staan al ingepakt op de kast. De post uit Zuid Afrika er bij.
Ivo maakt vanavond de traktatie voor op school. Ik zal de slingers tevoorschijn halen. En daarna de traditionele verjaardagskaart schrijven. Moet ik 'm nog wel even vinden, want ik kocht 'm maar waar liet ik 'm?

 

ps: ik vond 'm hoor. Stop maar met zoeken!

Onderscheid

Ik heb een nieuwe blogpagina geopend: www.simoneverhaalt.blogspot.nl
Op dat blog zal ik zo nu en dan columns plaatsen. Dit blog hier (www.simoneswereld.blogspot.nl) blijft dan meer 'privé'. Met plaatjes van de kinderen, en alledaagse prietpraat.

Buisjes

Lena's oor bleef maar lopen en wij bleven er maar druppels in doen. Omdat het allemaal wel erg lang duurde en er weinig verbetering zichtbaar was, heeft ze vandaag, in beide oren, buisjes gekregen.
Ze was heel stoer. De arts en het overige personeel van de Van Linschotenkliniek in Hilversum waren vriendelijk. Nu afwachten of het het beoogde resultaat zal hebben.

Hardlopers zijn doodlopers

Lena was laatst veertien maanden, tijd dus voor een bezoek aan het consultatiebureau. Sommige mensen, moeders voornamelijk, noemen het ook wel het Consternatiebureau. Ik vind dat onzin. Ik verschijn op mijn afspraken met mijn kindertjes (wel altijd even een aantal laagjes kleding aantrekken die je daar dan weer kunt uitpellen), overleg wat ik wil overleggen, laat mijn kind wegen en meten en indien van toepassing ook nog even vaccineren. Ja, ik laat mijn kinderen gewoon braaf vaccineren. Ik ben zo'n brave burger.
Mijn kinderen zijn in het algemeen uitermate voorbeeldige kinderen, dus dat scheelt. Daarbij komt dat ik ter harte neem wat ik ter harte wil nemen, en daardoor heb ik geen last van consternatiebureau-perikelen. Ik volg toch wel mijn eigen pad.
Welnu, Lena werd gewogen en gemeten. Over het gewicht is niks gezegd dus dat zal wel in orde zijn. Ze is qua lengte lang. Jaja. Dat had je niet verwacht hè? Maar liefst +1 op de curve. Ik zei al tegen Ivo dat ze dat van mij heeft. Maar waar ze niet in uitschiet is haar motorische ontwikkeling. Ze is traag. Ze trekt zichzelf niet tot stand aan bank of traphekje en stapjes zetten langs de tafelrand of zelfstandig lopen lijken nog mijlpalen op afstand. We moeten haar dus stimuleren. En extra terugkomen, als ze anderhalf is. En niet pas weer als ze twee wordt.
Ik knikte en zei dat dat allemaal prima was. Maar ik merk ook dat ik, nu mijn kind niet in de maat loopt, de kritiek daarop slecht opneem. "Ach joh, er is zichtbaar niks mis met haar, dus die loopt wel op haar achttiende hoor". Of "iedereen heeft zijn eigen tempo" en "het is geen wedstrijd". Ook sta ik te klappen en te juichen als Lena nu soms op haar tenen staat, handpalmen op de grond, als een bruggetje. Dat het zo'n knappert is en dan pak ik haar onder haar oksels en laat ik haar stappen. Het 'stimuleren' door iets net buiten haar bereik op de bank te leggen in de verwachting dat ze dan wel gaat staan om het te pakken, dat doe ik niet. Lena staat dan niet op. Nee zeg, die begint gewoon te krijsen en DIE DIE te roepen en stort zich vervolgens ter aarde om duidelijk te maken dat zij DAT DING DAAR wil en dat JIJ DAT MOET PAKKEN.
Maar ik weet wel hoe het komt, dat Lena maar niet wil lopen. Haar oor loopt namelijk al. Vanaf de dag na Kerst. En aangezien dat oor onderdeel van Lena is, vindt Lena het wel voldoende. Ze loopt, en goed en vlot ook. Wat maakt iedereen zich druk: ze is gewoon heel efficiënt!

ps: op 6 februari krijgt ze buisjes

Regels zijn er om te breken

Als ik aan mijn oude buurmeisje denk, komen er veel herinneringen boven. Over buitenspelen op het lege garageterrein achter onze huizen, over de opmaakpop die zíj wel kreeg, over haar grote broer die plaatjes van Michael Jackson draaide op zijn zolderkamer. Maar ook over spelregels. En hoe zij die zich naar haar hand kon zetten. Ja, met voeten kon treden. In het bijzonder herinner ik me dat we Monopoly speelden. Ze kon niet tegen haar verlies, dat was duidelijk. Zo mocht je opeens in de eerste ronde geen straten kopen, als het een beetje te mooi straatje was naar haar mening. Maar als zij bij een ander potje in de eerste ronde op een geweldige straat kwam, mocht het ineens wel. Ik kon met dit vrijelijk omgaan van de spelregels geenszins overweg. Mijn gevoel van rechtvaardigheid werd ernstig op de proef gesteld. Keer op keer pakte ik de spelregels erbij. “Kijk maar, hier staat het!” Ze gaven mij houvast en in de meeste gevallen gelijk. Zij echter, trok zich daar niks van aan. Ik werd op mijn beurt dan weer erg boos, zo gefrustreerd raakte ik door het niet kunnen behalen van mijn gelijk. Hoewel ouder en wijzer nu, blijf ik deze emotie maar al te goed kennen.

Nu heb ik een kind in de leeftijd van mijn oude buurmeisje en mezelf. Ze speelt graag spelletjes. Van de meeste kent zij inmiddels de regels en spelen we zoals het hoort. Tot het moment dat zij zich realiseert dat de winst haar niet ten deel zal vallen. Dan gaat ze klieren. Meer stapjes zetten dan de dobbelsteen haar heeft toebedeeld. Zogenaamd per ongeluk wat pionnetjes omgooien of resoluut besluiten dat ze geen zin meer heeft en wat anders wil doen. En ik? Dertig jaar later kan ik hier nog steeds bar slecht mee omgaan. “Ja hóór eens, we zijn dit begonnen en we maken dit af”. Volgens de regels. Het lukt me niet om te lachen en me te realiseren dat het kind pas zes is. Nee, ze moet snappen dat het leven beheerst wordt door regels en wetten. Dat je anders geen vrienden maakt en je baas je de laan uitstuurt. Hup, in het stramien jij.

Maar dan, soms, word ik overvallen door een heel ander gevoel. Dan legt zij woorden van haar dominostenen en liggen opeens de namen van onze hele gezin op mijn vloer. Of wordt er met een kaartspel en een viltstift Twister gespeeld. Dan smelt mijn moederhart en ben ik trots op mijn kind dat zo goed out of the box kan denken en mogelijkheden ziet waar ik slechts grenzen ervaar, mij opgelegd door de spelregels van de spellenfabrikant.

Suikervrij

Blij suikervrij. The SugarChallenge. Voedzo. I Quit Sugar.
Allemaal namen van twitteraars, blogs, websites en boeken over suikervrij eten. En ik doe mee.
Vorig jaar ben ik een aantal keren bij een natuurgeneeskundig geweest in een laatste zoektocht naar iets dat me van mijn moeilijke stoelgang kon afhelpen. Uit deze sessies kwam dat ik een (lichte) lactose-intolerantie heb. Dus ben ik gestopt met het nuttigen van zuivel. Geen kaas. Geen yoghurt, geen melk of slagroom. Vooral met broodbeleg vond ik dat even lastig, want ik had juist daarvoor besloten minder vlees te willen eten omdat ik toch wel erg droevig werd van de hele vleesindustrie. Het lactosevrije eten is niet ingewikkeld en mijn lichaam vindt het erg fijn. So far so good.
Met het nieuwe jaar in zicht was het natuurlijk tijd om een goed voornemen te verzinnen. Ik rook niet, drink niet overmatig alcohol dus daar moest ik het niet in zoeken. Sportschool? Nee, afgezworen. Word ik NOOIT meer lid van. Maar die drie tot vier kilo op mijn buik ("ben je zwanger"), die moesten maar eens weg. Dat is één van de redenen om suikervrij te gaan leven, tenminste voor 40 dagen. Daarbij kwam dat ik erg nieuwsgierig ben naar wat het voor verder effect op mijn lijf en leden zou hebben. Ik hoorde en las dat je zoveel beter zou slapen (misschien moet Lena ook maar suikervrij), je nagels en haar er erg van zouden opknappen. Nou, dat leek me wel wat. Die nagels dan, dat haar zit wel goed.
Dus schreef ik me in voor een gratis online cursus suikervrij eten en kreeg ik van Ivo een klein boekje erover cadeau. En het gaat goed. Ik eet wel fruit, zowel vers als gedroogd. Maar geen vruchtensap (behalve mijn verse jus 's ochtends bij het ontbijt). Ik drink mijn koffie zonder zoetje, want ook zoetstoffen en allerhande siropen heb ik voor mezelf verboden. Witte rijst en pasta aten we al niet, maar ik ben wel overgegaan op ander brood. Op een enkele soort na is namelijk ook al het brood van de supermarkt en bakker voorzien van suiker of dextrose. Ook heeft bijna elke vorm van vleeswaar toegevoegde suiker. Broodbeleg is dus best een uitdaging, vooral in combinatie met het lactosevrije eten. Ik eet niet tot nauwelijks aardappels. Wat dan wel? Ik kookte laatst heerlijke spelt couscous, gewoon zilvervliesrijst, volkoren pasta ik bakte een bananen-vijgen-walnotenbrood met speltmeel, iets voor het ontbijt met amandelmeel. Als ik zin heb om te snaaien neem ik wat (ongezouten en ongebrande) noten. Ik drink water of thee.
Ik probeer niet meer dan één maaltijd uit brood te laten bestaan. Dus laatst at ik brood bij het ontbijt, en nam ik een salade bij de lunch. Of ik eet 's ochtends havermout en 's middags een boterham. Ik smeer er humus op, of neem een plakje rosbief.
Ik ga niet (te vaak) op de weegschaal, want dat is allang niet meer het hoger doel. Ik voel me lekker, niet zo opgeblazen, heb na de warme maaltijd geen behoefte aan koekjes/snoepjes/chocola en ik vind het leuk om te bakken met zaden, noten en gedroogde vruchten. Minke hielp mij met het tweede bananenbrood en roept soms: jij eet geen zout hè mam? Ik ga na de 40 dagen gewoon door en wil me verder verdiepen in glycemische indexatie.
Maar dat glas wijn en die borrel, die mis ik wel hoor.

Voor opa en oma in Zuid Afrika

Deze foto heb ik laten afdrukken zodat jullie, als jullie weer in Nederland zijn, Leentje op het dressoir kunnen zetten. Isn't she lovely?

Goede start?

De ergste ziektes binnen mijn huishouden lijken voorbij. Ivo knapt langzaamaan op, Lena blijft rommelig. Vanmiddag neem ik haar mee naar de huisarts: dat oor van haar bevalt me niks. Ze eet nauwelijks, drinkt wel melk (ook 's nachts...) en slaapt veel. Dat laatste is dan wel weer fijn maar ik wil gewoon mijn kind terug en klaar is klaar. Minke is vanmorgen weer lekker naar school gegaan.
Gisteren dacht ik dat ik doordraaide. Ivo lag in bed met flinke hoofdpijn, Lena's oor bloedde, Minke was uiterst brutaal en ik wilde op tijd klaar zijn want ik ging met haar, Maartje en Sofie even naar Superfun om overmatige energie weg te spelen.
Maar Lena werd toch weer wakker, moest ook mee dus. Ik voelde mijn hele buik, lijf, hoofd op tilt slaan. Nog even en ik kon worden opgenomen in Zon en Schild. Maar het spelen was leuk, ik kletste met Maartje en alles werd weer rustig in mijn lijf.
Toen Lena 's middags ging slapen en Minke achter de iPad (de AaI) verdween, deed ik op mijn gemak boodschappen. Waarover later meer. Thuis gekomen ruimde ik de kerstboom op, ging Minke lekker bij Julie spelen maar Lena werd niet gezellig wakker. Dus ik was heel blij dat Ivo toen uit bed kwam en met haar ging zitten. Kon ik mooi even koken.
Afzien hoor, alleenstaande moeder zijn.

Feestje

Als moeder van een gezin met twee jonge kinderen, gecombineerd met een hang naar bankhangen, is een feestje 's avonds altijd weer een dilemma. Me na het avondeten en de kinderen in bed te hebben gelegd toch optutten en gaan. Of domweg afblazen en met mijn vent op de bank serietjes kijken (House of Cards op dit moment).
Gisteren koos ik voor het eerste. Door een donkere en gladde nacht begaf ik me naar Vleuten - de Meern. Gympen aan, hakken mee.
Het bleek een 'we-zitten-aan-tafel-en-kletsen-feestje' dus de hakken bleven in de gang en de gympen bleven aan.
Het was gezellig en om 00.00 uur moest ik snel naar de gang om te kijken of mijn hakken niet waren veranderd in, tsja, in wat?
Ik reed weer naar huis en was precies op dat moment binnen dat Lena echt een fles wilde.
En zo klopte alles precies.

Oor

Kerst. Een feest van samenzijn, genieten, cadeaus, familie en vrienden. Maar ook van eten, drinken en nog wat meer eten. Bij ons ging het dit jaar anders.
Op woensdag voelde Ivo zich niet lekker, en Minke was dinsdag na de BSO al hangerig met keel- en oorpijn. Dus terwijl Minke de hele dag in haar pyjama op de bank hing en tv keek, dook Ivo rond 10 uur zijn bed weer in.
Ik voelde me eigenlijk wel prima. Ik deed de was, begon met strijken, kreeg Margot met Eva en Abel op visite, deed boodschappen en maakte erwtensoep.
Minke en Ivo lagen allebei in hun bed te slapen toen Lena en ik wat aten. Ik heb haar in bed gelegd, de boel opgeruimd en ben op de bank neergeploft. Zo, even niks. Film kijken.
Na een half uur voelde ik me niet zo lekker. Dus ik ben mijn bed ingegaan, Ivo's emmer voor-je-weet-nooit aan mijn kant van het bed. En ik had 'm nodig.
Donderdag was het kerst. In plaats van veel gezelligheid en evenzoveel eten lagen Lena en ik vooral in bed. Ivo en Minke weer redelijk op de been, gingen naar Wiplala in de bioscoop. 's Avonds aten we brood met tomatensoep.
Vrijdag voelde ook ik me weer stukken beter. Maar Lena was verre van fit. Ze was koortsig en 's middags merkten we dat ze oorpijn had. Echt goede koorts had ze 's avonds. Ze hing lusteloos, voortdurend sabbelend op haar speen, tegen één van ons aan. We gingen toch maar even met z'n vieren naar de 70e verjaardag van Fred. 's Avonds had ze bijna 40 graden koorts.
Zaterdag sliep ze veel, eigenlijk voortdurend. En vanmorgen? Toen was haar hele wang vies - haar oor liep leeg. Een zogenaamd loopoor dus. En dat is goed, lees ik op internet. Ze is tierig en in tegenstelling tot de afgelopen dagen floreert zij zonder paracetamol.
Arme kind, gewoon vette oorontsteking.

ZZP olé

Een maand later

Mijn Lena is 1. Dat vierden we op het kinderdagverblijf door mooie mandarijnen uit te delen. En op zaterdag vierden we het thuis met een klein beetje familie. We aten cupcakes en Lena liet zich door Minke helpen bij het uitpakken van haar cadeautjes. Dus dat is nu weer klaar.

 

Wat ook klaar is, is mijn traject bij het Meander Medisch Centrum voor mijn knie. Gisteren had ik mijn voorlopig laatste bezoek aan de orthopeed. Eerst moest ik foto's laten maken en daarna kreeg ik een hand en 'thumbs up' en mocht ik gaan. Het been is recht. En hoewel ik altijd mijn beperkingen zal blijven ervaren, is het been nu klaar. In principe kunnen de schroeven en de plaat blijven zitten. Die hoeven er pas uit als ik er last van krijg. In de woorden van mijn arts, zal ik heus ooit nog wel eens iets met mijn knie moeten (knie-prothese) maar daar is voorlopig geen sprake van.
Ik ervaar het met een erg dubbel gevoel. Enerzijds ben ik natuurlijk opgelucht dat ik in de nabije toekomst niet weer geopereerd hoef te worden. Ik heb in de afgelopen 2,5 jaar maar liefst vier keer op de snijtafel gelegen en dat is me niet in mijn koude kleren gaan zitten. Anderzijds voel ik ook een soort verdrietig gevoel. Ik voelde een sterke mate van verbondenheid met het ziekenhuis, met mijn twee artsen en nu zal ik ze niet meer zien. Het waren, zonder dat zij dat echt wisten, maar partners-in-crime, mijn maatjes in dit proces. Ook voel ik verdriet omdat ik weet dat dit resultaat het eindresultaat is. En dat is, op zijn zachts gezegd, nou niet bepaald hoe ik voor het ongeval was. En ja, dat doet me pijn. Ik heb pijn bij langdurig zitten, ik weet niet zo goed hoe ver en hoe lang ik lopen kan. De kou doet mijn litteken geen goed en ik blijf toch angstig op gladde vloeren, droogloopmatten (met van die borsteltjes) en een heel klein beetje op de fiets. Maar, ik zwem, ik fiets, ik loop, ik rijd auto en ik werk.

Dit is een CT scan van mijn knie toen ik op 16 juni 2012 per ambulance werd binnengebracht. Je ziet dat mijn kuitbot gebroken is en dat er meerdere stukken van het bovenste deel van het scheenbot (het tibiaplateau) afgebroken zijn.

 

Dit is een röntgenfoto van mijn benen die gisteren genomen is. Je  ziet dat de benen allebei onder de juiste hoek staan. Duidelijk is het plaatwerk te  zien en de oude breuk in het kuitbot.

Ja, ik werk nog. Nog eventjes. Zoals het er nu naar uitziet is mijn laatste dag als ambtenaar op 23 december. Het team waar ik deel van uitmaak is zo'n twee weken geleden terugverhuist naar het gemeentehuis, waar we zijn opgenomen op de kamer van onze collega's van burgerzaken. Het was een goede aanleiding om alvast een start te maken met opruimen (a.k.a. weggooien) van dingen.
Onderwijl ben ik bezig om een ontwerp voor mijn bedrijfje te laten maken en groeien er in mijn hoofd ideeën. Heel concreet gebeurt er momenteel niet veel, want werk, fysio, activiteiten voor de (centrale) oudercommissie waar ik een rol in speel, slokken mijn tijd op. Maandag-, dinsdag- en woensdagavond was ik niet thuis. Komende week ben ik alleen donderdagavond thuis. Ik denk dat ik mezelf morgen maar eens gaan voorstellen aan mijn huisgenoten.
Maar: nu moet ik weg. Leentje wekken. Minke ophalen en door naar ballet. Druk is goed, maar soms ook wel eens een beetje te veel van het goede.

Dreumessenfeestje

 

 

 

Denk je mee?

Op de website www.ontwerpen-voor-geld.nl schreef ik een wedstrijd uit voor het verzinnen van een goede bedrijfsnaam. Ik heb op die site een kort stukje geschreven, zodat de namenverzinmensen zich een beeld van mijn werkzaamheden kunnen vormen. Ik heb dat stukje hieronder geplakt. Hopelijk is op deze manier jullie eerste nieuwsgierigheid bevredigd.
Tot nu toe ben ik niet bijster enthousiast over de verzonnen namen. Roept u maar in de comments!

Ik ga ondersteuning, gezelschap, hulp bieden aan meest oudere mensen. De hulp en ondersteuning kan bestaan uit het meegaan naar artsen/therapeuten, winkels, musea, parken. Het gezelschap bieden spreekt voor zich. Het is voor uit en thuis. Voor op de koffie, en bij de thee. Voor regelmaat. Tegen eenzaamheid.
Ik ben een professional, met een achtergrond als Wmo consulent bij diverse gemeentes. Ik ben de buurvrouw, maar dan eentje bij wie je niet in het krijt staat met een tegenprestatie.
Ik wil me richten op twee groepen. Enerzijds de mantelzorger die de zorg/ondersteuning voor vader/moeder/tante etc. niet alleen aan kan door eigen bezigheden (werk, gezin, kinderen, kleinkinderen, eigen sociaal leven). Anderzijds wil ik me ook direct op de 'klant' richten.

Belangrijk om te weten:
• ik bied geen zorg in de 'verpleegkundige' zin van het woord. Ik ben ook geen huishoudelijke hulp. Ik ben de (betaalde) mantelzorger.
• ik zoek een catchy bedrijfsnaam mét tagline. Ik wil iets dat echt opvalt en blijft hangen. De tagline kan verdere uitleg geven. De titel hoeft de lading niet (volledig) te dekken dus.
• ik wil de volgende woorden/termen er NIET in: zorg, ondersteuning, hulp, op maat, naar wens. Noch mijn eigen naam.
En wees alert op al bestaande domeinnamen!

Kogel door de kerk

De knoop is doorgehakt. Ik heb mijn baan opgezegd. Per 1 januari 2015 werk ik niet meer bij de gemeente Huizen.
Ik voel spanning, ik voel onzekerheid, maar bovenal voel ik opluchting.
Al meerdere jaren vraag ik me af of mijn persoonlijkheid zich nog wel kan verenigen met wat van mijn verwacht en geëist wordt als Wmo consulente. De wetgeving vereist van de burger een grote eigen inbreng, Eigen Kracht genoemd. Er is minder geld beschikbaar voor het inzetten van ondersteuning. Ik snap dat. De kosten van de AWBZ en Wmo stijgen de pan uit. De burger is zogenaamd verwend de afgelopen decennia. We moeten de burger heropvoeden. We noemen dat Kantelen.
Ik kan er met mijn hoofd bij. Maar mijn hart volgt niet. Daarbij komt dat ik na een grote reorganisatie binnen de gemeente Huizen koos voor deelname aan het Gemeenteloket. Dat loket vormt de eerste toegang voor alle burgers van Huizen. Voor vragen over WWB, schuldhulpverlening, leerlingenvervoer, Wmo, bijstand, minimabeleid. Ook komen de functies Begeleiding en Jeugdzorg per 2015 naar de gemeente.
Ik zag het mezelf niet doen. Toen ik vorige week in een overleg zat waarin we bespraken wie wat van wie ging leren voelde ik wel iets raars. Had ik te vlug opgegeven? Was het laf om dit leerproces niet in te gaan? Was ik gemakzuchtig? Misschien. Maar ik denk nu dat ik er goed aan doe mijn dienstverband bij Huizen te beëindigen.
En ik ga wel verder hoor. Maar dan als zelfstandige. Waarin? Houd mijn blog in de gaten!

Over spijkers en knopen

Soms moet je spijkers met koppen slaan. Het ijzer smeden als het heet is.
In veel gevallen ben ik daar goed in. Ik heb iets in mijn hoofd en ga het regelen. Voorbeeld? Vlak voor onze zomervakantie besloot ik toch wel heel graag een draagdoek te willen om Lena in te vervoeren. Dus hup, draagdoekconsulente uitgenodigd, doek gekocht en klaar is Klara.

Nog een voorbeeld? De avond na het schrijven van het vorige blogbericht heb ik me ingeschreven voor een cursus columns schrijven, die start in januari 2015. Net zo makkelijk. Ik verdiep me kort in de materie, besluit dat het goed is en regel het.
Maar waarom kan ik het soms zo slecht, die spreekwoordelijke knopen doorhakken? Al zeer geruime tijd heb ik grote twijfels over mijn werk. De wet die ik begon uit te voeren in 2007 is niet meer de wet die ik anno 2014 moet uitvoeren. Ik ervaar het niet als een vooruitgang, integendeel. En hoewel ik me zeer dikwijls afvraag waar mijn hart wel ligt als het niet meer bij de Wmo is, het antwoord daarop heb ik nog altijd niet gevonden. Komt het omdat het geen kwestie is van 'me even ergens kort in verdiepen' of speelt er meer? En wat is dat meer dan? Waarom lukt het me niet om voor eens en voor altijd een knoop door te hakken en een andere baan te zoeken? Of dapperder zijn, en op te zeggen.
Is jouw baan de baan die je werkelijk ambieert?
Ja? Dat is mooi. Hoe kwam het dat je die vond, of dat je weet waar jouw passie ligt?
Nee? Hoe komt dat dan, en waarom zeg je 'm niet op?

afbeelding van www.kaartje2go.nl

Eerst denken, dan doen

Een mens wil wel eens wat. En ik wil de laatste tijd nogal wat.
Nu ik tijdelijk thuis zit vanwege mijn been, heb ik tijd zat. Soms te veel, dan ga ik malen.
We namen een abonnement op Netflix zodat we Breaking Bad kunnen kijken, maar het betekende ook dat ik op mijn dagen alleen thuis, films ben gaan kijken. En sommige hebben me aan het denken gezet. Zo keek ik Julie & Julia. Over een jonge vrouw anno nu in New York die zoekt naar zingeving in haar dagelijks leven met een uitzichtloze baan en een blog start. Een blog waarin zij zichzelf uitdaagt elke dag gedurende één jaar gerechten te koken van bijna-naamgenoot Julia Child die in de jaren 60 van de vorige eeuw furore maakte met haar kookboek- en shows op televisie. Het leek me wel wat. Schrijven. Een doelstelling.
Daarbij kwam dat mij gevraagd werd om al dan niet tijdelijk korte nieuwsbriefjes te schrijven voor een online winkel in wijnen. En dat kwam dan weer omdat diegene mijn mailtjes aan ouders van het kinderdagverblijf over het reilen en zeilen van de oudercommissie erg goed geschreven vond.
Maar ik zou niet Simone heten als ik dan niet weet waarover te schrijven, of welk doel te hebben. Te denken dat natuurlijk nooit te kunnen. Maar ja, daar peins ik nu dus over. Ik overweeg (en zoek een beetje) naar een leuke cursus. Columns schrijven, of blogs. Ofzo.

Nu ik actief ben op Facebook merk ik dat ik minder vaak hier stukjes schrijf. Een echt blog is het natuurlijk nooit echt geweest; het is meer een online dagboek over mijn doen en laten en het leven met, maar ook van, mijn kinderen.
Ik ga eens proberen of het me lukt om het soms eens over een andere boeg te gooien. En dan hoor ik erg graag in de comments (!) hoe jullie dat bevalt.

En dat is recht, en dat is krom... (maar dan andersom)

Ja, geopereerd. Het been lijkt recht te staan en na de eerste schrik bij het zien van het litteken ziet het er nu uit alsof het wel weer netjes wordt.
Ik werd donderdag 14 augustus door dokter Gaasbeek doorgezaagd, open gewigd, van metaal voorzien en toen weer dicht geniet. (Voor wat grafische afbeeldingen klik hier. Let wel, dit gaat over correctie van een O-been. Ik had een X-been. In tegenstelling tot correctie van veel andere X-benen, werd bij mij een ingreep gedaan in het onderbeen, en niet in het bovenbeen). Er werd geen donorbot geplaatst, want er bestaat kennelijk altijd een kleine kans dat dit lichaamsvreemde spul niet door het lijf wordt geaccepteerd. Indringers dus.
Ik zou één nacht blijven; het werden er drie. De wond lekte te veel en als je iets niet wil, is het problemen met de wond. Dus ik lag in het ziekenhuis, op een eenpersoonskamer. En dat is fijn. Want ik had dus niet te maken met de dame die schuin tegenover me op een kamer lag, tegen wie minimaal eenmaal per uur werd gezegd dat ze echt niet zelf uit bed mocht opstaan omdat ze in het ziekenhuis lag met een gebroken heup, en ik lag ook niet op de kamer met de meneer in de kamer naast de mijne die elke nacht blaffend als een hond doorbracht en zijn televisie zo hard had ik mee kon genieten. Maar het was ook wel saai, zo'n eenpersoonskamer. Ivo kwam, al dan niet met de kinderen. Minke maakte een schilderij voor me, en toen kocht ik toch ook maar 24 uur toegang tot de televisie.
Zondag kwam ik thuis. Weinig pijn, redelijk flexibel en helder van geest. Nogal een verschil met de ingreep van twee jaar geleden.
Ik heb twee nachten nog in het ziekenhuisbed dat we in de woonkamer hadden laten plaatsen geslapen, maar daarna ben ik weer lekker in mijn eigen bed gekropen. Als ik me voorzichtig op mijn buik en dus op het litteken draaide, ging dat best goed, en dus kon ik heerlijk op mijn buik slapen zoals ik gewend ben.
Overdag zat of lag ik wel veel in het bed beneden. Ik las veel, ook dit in tegenstelling tot twee jaar geleden.
Inmiddels zijn er vier weken voorbij. Ik heb de eerste controle gehad. De arts en ik zijn allebei tevreden. Het been staat, op het blote oog gezien, recht. Het litteken is alweer verworden tot een dunne donkerrode streep en afgelopen week ben ik met fysiotherapie gestart. Ik kan fietsen op een hometrainer, en als ik over twee weken weer voorzichtig mag gaan belasten, ga ik oefeningen doen om spierkracht te trainen.
Dinsdag heb ik het bed laten ophalen want ik wilde mijn woonkamer terug. Vooral Timo en Sim vinden dat erg spijtig, want man man man, wat lagen die heerlijk 24 uur per dag op dat bed te tukken in de nazomerzon.
Er wordt goed voor mij gezorgd door mijn liefje Ivo. Ik geniet van mijn dochters. De ene is weer terug naar school (groep 2 hoor mensen!) en mijn jonkie tijgert heel de kamer door en maakt lawaai voor tien. Lieve familie en vrienden zorgen voor maaltijden, zodat Ivo niet elke avond hoeft te koken. Op vrijdag komt de schoonmaakster (yeah!).
Ja, tuurlijk is het saai met vlagen. Maar ik probeer me er door heen te slaan. Het lezen is nu even een beetje gestagneerd, maar Minke's winterjas is uitgezocht op internet en al binnen, dit blog was nodig toe aan een update, allerhande werkzaamheden voor de oudercommissie zijn uitgevoerd: ik pak zo nu en dan wat op.

Zomervakantie 2014

We zijn terug van onze zomervakantie. Ik realiseerde me bij de start dat we eigenlijk drie bijzondere zomervakanties op rij hebben gehad: eerst een vervangende vakantie (weekje België) omdat ik mijn been brak in 2012, toen een korte vakantie vanwege slecht weer, met zwangere buik in 2013 en nu een vakantie met baby (wat vooral wennen was voor Minke).
Dit jaar huurden we een zogenaamde Pipowagen op een camping nabij de Loire. Het was prima, met één kamer die volledig gevuld was met een tweepersoonsbed en een klein kamertje met een stapelbed. Minke sliep boven en Lena in haar logeertentje op het onderste bed. Er was een toilet, een douche, een keukenblokje en een tafel met twee stoelen en een (lage) bank. We vonden het erg fijn dat we stromend water hadden, want dat hadden we vaak nodig met een baby.
We hebben een redelijk relaxte vakantie gehouden met stilzwijgende afspraak dat we na een dag met een uitje een dagje op de camping bleven. Minke ging volledig los in het zwembad en heeft met uitzondering van de eerste tien minuten op de eerste dag haar bandjes niet omgehad. Wat kan die zwemmen zeg. De aldaar aangeschafte opduikringen bleken een enorm succes en waren ook een goed middel om vriendjes mee te maken in het zwembad.
Minder makkelijk dan vorig jaar had Minke aansluiting met andere kinderen en dus mocht vooral Ivo veel met haar spelen. Het was ook veel wachten voor Minke hoor, met Lena die 's ochtends vaak lang sliep na het ontbijt en bij wakker worden dan eerst fruit moest voor we ergens heen konden. Dikwijls namen we dus fruit mee zodat we haar in de auto laadden zodra ze wakker werd en ze haar fruit at als wij ergens koffie gingen drinken. Minke kreeg vaak te horen dat ze 1) stiller moest zijn omdat Lena sliep, 2) wachten moest omdat Lena sliep, 3) zelf moest spelen etc. Van de weersomstuit was Minke soms wat sikkeneurig. Maar 's avonds deden we standaard een potje Rummikub als Lena al in bed lag, biljartte ze met haar vader of deed een potje tafelvoetbal.
Lena had de eerste week wat waterpokjes maar had daar geen last van. De tweede week was ze voortdurend wat koortsig, maar was er niet heel erg door ontdaan.
We aten soms 's middags warm buiten de deur omdat dat nou eenmaal makkelijker is met jonge kinderen dan 's avonds. En we bezichtigden wat plaatsjes, twee kastelen, een museum met allemaal oude winkeltjes, een bubbeltjeswijngebeuren en op de valreep zetten Ivo en Minke hun voeten nog even in de Loire.
Op de dag van vertrek mochten Lena en ik ook mee naar het bakkertje van Minke en Ivo, waarna we koffie dronken waar ook zij elke ochtend kwamen na hun bezoek aan de bakker. En toen reden we de hele vrijdag om thuis te komen: veel oponthoud en erg veel regen.