Ta-? en wederkerigheid

De voltooide tijd zit er redelijk goed in bij Minke. Maar hoort ze het wel goed? Steevast zegt zij:
- ik heb um tà-vonden!
- waar is ie nou tà-bleven?
- komt een grote vrachtwagen aantà-reden!

Ook gehoord:
- Papa moet zich hier verstoppen!
(waarna wij allemaal verstoppertje speelden waarbij Minke bij haar beurt wel steeds even aangaf waar zij zich dan ging verstoppen).
- Mij zie mum ('m)!

Nog niet helemaal goed:
- Hier Timo, deze is voor jij!
- Mama heeft mij even tà-helpt!

Bijna jarig

Morgen bestaat dit blog vier jaar. Zo af en toe lees ik terug wat ik hier allemaal getypt hebt en kijk ik met weemoed naar de vele foto's. Veel is er gebeurd. Er is verhuisd, geboren en gestorven, van baan veranderd, op vakanties geweest, getrouwd, gehuild en gelachen. Kortom, een scala aan emoties heeft de revue gepasseerd.
De titel van dit blog is nog altijd Simone's wereld. Soms lijkt het meer op Minke's wereld, maar ja het kind is dan ook belangrijk onderdeel van mijn bestaan. Wat een feest om moeder te zijn, moeder van een dochter als Minke. Zij had vanmorgen haar eerste dansles. Zij heeft zichtbaar genoten, waar ik dan weer van geniet. Net als haar moeder meldt zij zich aan om het voor te doen, danste het verhaal dat de juf voorlas gewoon zelf al even mee en rolde als een volleerd acrobaat de hele zaal door. Daarna dronken wij koffie/appelsap bij Corazon en overlegden nogmaals met de juwelier over mijn armband. Nu gaat-ie 'm bijna maken hoor. Echt! En als ik hem dan heb, zal ik er hier zeker een foto van plaatsen.

Maar nu proost ik graag. Op vier jaar geschiedenis. Op vier nieuwe avontuurlijke jaren!

Uitwaaien

Gesprekje aan de lunch
S: na het eten gaan we even lekker naar buiten
M: naar de heide?
S: als jij dat wil, dan is dat goed. Je mag kiezen: Bos of hei.
M: HEIDE!
paar minuten later
I: we gaan naar het bos
M (dikke tranen): Nee, naar de heide.
S: ja, dat vind ik ook, jij had al mogen kiezen.
M: papa ook mee naar de heide?
S: dat denk ik wel.
M: nee, papa naar de bos. Met de kleine auto!

Luikje

In september 2008 verhuisden we naar ons huidige huis. Met open haard. Dat hadden we in Hilversum ook en een nieuwbouwhuis dat toch een open haard had, dat leek ons wel wat.
Toen we hier pas woonden liet ik de schoorsteen vegen. Daarna hebben we maximaal drie keer een vuurtje gestookt. Altijd zag de kamer blauw - geen echt succes dus.
Ivo en Minke waren gisteren nog even op de valreep in dierentuin, waar Afrikaans feest bleek te zijn. Met vuurkorven. Ivo raakte geïnspireerd en kocht een zak hout. Ik zei dat hij toch echt eens heel goed met zijn hoofd in de haard moest gaan hangen om er achter te komen of het luikje wel open stond.
Gevolg: er luikje bleek dus al die tijd dicht te hebben gestaan... Gisteren hadden we dan na drie jaar een echt goed vuur zonder dat de ramen open moesten om de walmen uit het huis te jagen. Beter laat dan nooit, toch?

Uitspraak

Minke heeft kennelijk in de gaten dat werkwoorden op -en eindigen. En die is ze uit gaan spreken. Op een overdreven wijze.
Dus hoor ik:
- mij gaat evem Simmie voorlezem (of evennnn voorlezennnn)
- Simmie is buitem spelem
- Mama, waar bennie nou geblevem?
- Simmie aaiem
- Mamasé kijkem

Ze doet ook aan overcorrectie, want het is ook opeens Nijntjèn.
Zojuist gehoord: Dit is de mooiste papa iPad. Papa soed kocht voor mij!

Minke luistert graag naar liedjes/versje van Annie M.G. Schmidt. Dus terwijl ik dit zit te tikken in de werkkamer, zingen vrolijke kinderstemmetjes 'Dikkertje Dap' beneden in de woonkamer. Minke regelt dat allemaal zelft (ja, nooit 'zelf doen' altijd 'zelft doen'): ze opent de cd-speler, poetst de cd op haar mouw een beetje op, legt de cd in het laatje en drukt op play. Ze zet ook al zelft koffie (zwarte koffie vind mij niet lekker?) en geeft de katten eten. Nog even en ze kan op kamers.

Hier nog wat foto's die Minke afgelopen week maakte in de keuken. Ze moet nog een klein beetje oefenen met het stilhouden van het toestel tijdens het afdrukken.
Lassen mama! (met keukenschort en decolleté):


Mij fiets:




Mij Hello Kitty bal oot!:

Men neme ...

... perenchutney.

Zoek de verschillen

Dezelfde boom, hetzelfde kind. Toch heel anders!



Vandaag met Minke gewandeld op de Blaricumse hei - eerst even schapen aaien, dan met oma rennen over heuveltjes. En passant nog even met een stok tekeningen gemaakt op het zandpad. Fijne ochtend die we afsloten met matige friet en zeer matige live muziek bij Nijhof:


(Is het jullie opgevallen, de door moeders zelf geknipte pony? "Hallo mama tapper!")

Leeuw

Omdat we maar niet genoeg kunnen krijgen van Mira en Abe, waren Minke en ik vandaag van half 12 tot 3 op het verjaardagsfeestje van Abe. Hij was onlangs 3 jaar geworden en Mira had zijn feestje georganiseerd in de speeltuinvereniging in Baarn. We troffen het met het geweldige weer. Er was eten in overvloed. Wijn en bier ook trouwens.
Wij hadden een verantwoord cadeau voor Abe, waarop hij zei 'hé, een nieuw boek'. Daarna werd het, met alle andere cadeaus, snel aan de kant geschoven.
Minke heeft een waanzinnige dag gehad, maar mijn kleine leeuwtje was toch best moe hoor, na afloop.






Thuis hebben we heerlijk samen gelanterfant tot het eten klaar was. Daarna is zij linea recta haar bed ingeschoven. Ik ga wat filmpjes uploaden (ja ja, ook die van de vakantie), de krant lezen en niks doen. Oja, Ivo zit in Antwerpen.

Gehoord:
Deze toet is voor jij!
Deze vuist op deze vuist, en zo klimt mij naar boven.
Dit issuh mij lievelings.
In de glolia, hattepiep hoela.

Fijn!

Omdat Minke en ik niet meer zwemmen op maandagochtend missen we Mira en Abe eigenlijk best. De lestijd van Minke vind ik onhandig (half 11) en ik vond het in toenemende mate zo'n gedoe, dat zwemmen. Aangezien ik Minke heb opgegeven voor Danskriebels (vanaf 27 oktober) heb ik Ivo gevraagd of hij de zwemlessen op zich nemen wil. En dat wil hij wel.
Om het gemis van Mira en Abe wat minder te maken gingen we vandaag in Bussum naar Monkey Town, iets wat beide aapjes erg leuk vinden. Moeders kletsen, kinderen spelen en zweten.



Daarna haalden we de gerepareerde computer van Ivo's ouders op en wipten nog even binnen bij Praxis - ik ben al een tijdje bezig om mijn huis wat rustiger en neutraler in te richten en nu was ik dus op zoek naar witte bloempotjes. Als ik had gewild, zou ik ook nieuwe kerstversiering aangeschaft kunnen hebben - FIJN!


Nagekomen bericht: ook fijn dat bij de Albert Heijn in Hoogland buiten ook al een soort guirlandes hangen van kunstkersttakken!

Patiënt(en)

De tijd is gevlogen. Ik weet niet meer wat ik allemaal gedaan heb. Foto's neem ik ook steeds minder. Wordt het leven te gewoontjes?
Ik kreeg mailtjes en sms-jes; of ik nog wel leef. Ja hoor, no worries.
Ik werk, ik ga naar de kapper, ik spreek af met vriendinnen, ik lees (David Sedaris), ik speel Wordfeud (op de papa Ivo iPad), ik geniet van Minke.

Minke was vanaf zaterdag een paar dagen bij mijn ouders logeren. 'Mij opa Flank is lief', riep zij toen ik vertelde dat hij haar ophalen kwam. In de auto zei ze gelukkig ook nog 'mij papa Ivo is lief en mij mama Simone oot'. Minke kletst, en denkt en legt verbanden. Wat ze echter niet deed bij opa en oma was poepen. Dus zondag had ze er last van, maandag deed het pijn en dinsdag was het echt niet leuk meer. We zijn haar gaan halen. Woensdag nam Ivo haar mee naar de huisarts waar zij een poedertje kreeg voorgeschreven. Meer dan ooit is de zinsnede 'daar krijg je zachte poepies van' te horen in ons gezin. Nog een volle week moet zij haar drankje drinken. Dat doet ze braaf. Daarna nemen we wederom contact op met de huisarts want ik begrijp dat we het daarna moeten afbouwen.
Gisteren was ik de hele dag in Zwolle op een themadag van de MO-zaak (een indicatie-orgaan waarmee de gemeente Huizen samenwerkt) over de doelgroepen die vanaf 2013 vanuit de AWBZ naar de gemeentelijke Wmo komen. Mijn collega Monique en ik namen deel aan vier workshop om 'de mensen achter de cijfers' te leren kennen. We leerden dus over autisten, psychiatrische patiënten, de psychogeriatrische patiënt en de verstandelijk beperkte klant. De psychiatrische klant en de psychogeriatrische klant (de demente bejaarde) werden 'gespeeld' door actrices. In eerste instantie dacht ik dat het lacherig zou worden, maar dat was geenszins het geval. Du moment zij in hun rol kropen (en ik had me natuurlijk weer aangemeld als gesprekspartner van de zwaar depressie klant (omdat niemand anders zich meldde)) waren ze het echt waardoor het niet raar was om met ze in gesprek te gaan.
Op de terugweg (ik bracht Monique terug naar Huizen en haalde Minke op bij haar opa en oma) vloog er plotseling een gigantisch stuk plexiglas (zeker 1m2) van de weg tegen de auto aan. Ik schrok maar alles ging goed, op flinke schade aan de voorzijde van de auto na. Ivo is vandaag bij de garage geweest en maandag kunnen we 'm al komen brengen.

Hieronder plaats ik was losse foto's, waarvan er een aantal door Minke zelf is gemaakt. Geniet.


Minke doet graag aan rollenspellen. De halve dag hoor ik 'mij is de mama Simone / mij is de haai'. Hier zegt zij: 'mij is de puzzel', tot grote hilariteit van haar moeder:




Minke begint te snappen dat het heerlijk is om in bed te liggen, ook als je niet moet/hoeft te slapen:


Minke's pony is een tijdje geleden geknipt. Met skinny jeans en coltrui (rood/oranje) vond ik haar zo weggelopen uit de jaren 70 van de vorige eeuw. Op mijn vraag of ze even wilde poseren kreeg ik dit voorgeschoteld:


Het was ook nog dierendag, dus niet alleen nog luiers op de valreep gekocht, ook ware verwennerij voor mijn schatjes:



Minke heeft mijn kattenliefde ook in haar genen: Fimmie is lief!

Gewoontjes

Niet veel te melden, vanuit mijn wereld. Het werk gaat gestaag voort. Vorige week had ik in het kader van een opdracht met een van de beleidsmedewerkers een huisbezoek bij een moeder met haar inwonende dochter met een geestelijke beperking. Ondanks alles dat zwaar was, was er een heel hechte en liefdevolle band tussen deze twee vrouwen. Ik vond het mooi om dat waar te nemen.
Zaterdag gingen we naar alweer de vijfde verjaardag van Bente. 's Ochtends had Minke nog ijverig zitten kleuren voor opa en oma. Dees voor oma Sea. Dees voor opa Fredtet. Even in envielop. Oot dees even in envielop. De verjaardag was gezellig, het feestvarken goed verwend. Vooral veel roze!
Zondag voelde ik me niet al te best. Toch ging ik met Ivo en Minke mee naar het bos om een stuk hard te lopen. Ik was niet fit maar het eerste deel ging best lekker. En wat een weer! Toen we thuis kwamen ben ik echter mijn bed ingedoken om er pas vlak voor het eten weer uit te komen. Ook 's avonds lag ik er vroeg in. Vanmorgen ging het weer beter. In de ochtend hebben Minke en ik nog redelijk rustig aan gedaan. Toen na de lunch de winkels open waren, zijn we op pad gegaan. Een van Minke's schoenen moest naar de schoenmaker. Verder wilde ik dit jaar niet te laat zijn met het kopen van winterschoenen. We slaagden bij de derde winkel waar we binnen gingen. Minke hield nog een tijdje vol dat ze niet mooi waren, toch ging ze overstag en werd de aankoop een feit. Toen nog even naar Lenny in Soest die voor mij een bh had achtergelegd. De mijne had namelijk op miraculeuse wijze een beugel verloren en ik wilde precies dezelfde weer hebben.
Minke ligt nu al lekker in bed. Het is nog vroeg: lang leve het overgeslagen middagslaapje. Ivo is naar gitaarles. Ik ga ook lekker even niets doen. De rest van de week is weer vol genoeg!

Terug(val)

Terug van weggeweest en zo weer het normale leven ingerold. Ivo is maandag gaan werken maar werd vervolgens echt ziek (zondag was hij al erg verkouden). Hij bleef dat de rest van de week. Minke sliep van dinsdag op woensdag bij opa en oma, zodat Ivo zijn papa-dag in bed door kon brengen.
Ik viel ook gewoon de drukte weer in. Een nieuwe collega is gestart; de andere heeft op het laatste moment toch nog een goed voorstel gekregen van haar huidige werkgever dus zij haakte helaas af. Ik ben gevraagd om in een projectgroep over ervaringsdeskundigen deel te nemen (GGZ groep komt in 2013 naar de gemeente over uit de AWBZ). Een ander stel collega's verdiept zich in een loketfunctie in het ziekenhuis - ik vraag me soms af wanneer we onze gewone workload moeten afhandelen!
Minke is goed gemutst en gezellig. Ze heeft juf Anita op het kinderdagverblijf plat geknuffeld (en da's nog best lastig, want ze is 8 maanden zwanger).
Vandaag waren we op visite bij Bart, Lenny en Bas. Wat een knaapje is dat geworden zeg, kleine ondeugd!
Toen we thuis kwamen ging Minke creatief aan de slag met de dikke stapel reclamefolders.


Timo en Sim genieten trouwens erg van onze terugkeer en hebben vooral erg genoten van de vele dagen dat Ivo in bed lag - ze waren niet van hem weg te slaan!

Op z'n Amerikaans

Vandaag sprak Ivo met Daniël aan de telefoon. Ik hoorde hem het volgende zeggen: "ja, een beetje op z'n Amerikaans: high lights, foto's maken, lekker eten en weer door". Ik vond het een pakkende samenvatting van onze (héérlijke) vakantie in Toscane.
Voor dit blog vroeg ik Minke en Ivo wat zij het leukste vonden aan de vakantie.
Minke - de draaimolen (Lucca, Florence):



Ivo - jou en mij eigen kookkunsten:



En ik? Ik heb van veel genoten. Maar hier de drie hoogtepunten: Sienna en mijn liefje en mijn Bruintje Beer:

Hé hé, puf puf, nou nou

Ivo en ik hebben de afgelopen tijd keihard gewerkt. Ivo werkt trouwens altijd heel hard, ik kan soms de teugels wel wat laten vieren. Behalve hard werken namen wij op kantoor nog twee nieuwe junior consulenten aan na een intensieve sollicitatie procedure, ging ons hele gezin naar de kapper en heb ik Mad Men afgekeken. Afgekeken? Een boek lees je uit, wat doe je met een serie? Uitkijken? Afkijken? Hoe dan ook: ik heb me in no time door vier series van dit briljante tv drama heen gewerkt. Vele (nachtelijke) uurtjes op de bank met mijn nieuwe fictieve liefde, Don Draper, de leading man. Van eind jaren 50 van de vorige eeuw tot 1965 heb ik met ze meegeleefd. En nu is het wachten op serie 5 die nog niet eens af is. Hoe overleef ik dat nou weer? Gelukkig kan ik ook lezen. Enige tijd geleden leende ik een mooi oud exemplaar van Het Achterhuis van Gea. Ik las het toen ik een jaar of 12 was denk ik, er was weinig van blijven hangen. Ik vind het nu erg indrukwekkend. Van de bibliotheek leende ik een boek van Elie Wiesel, "Nacht". In mijn werk kom ik zeer dikwijls bij mensen thuis die de oorlog bewust hebben meegemaakt. Onlangs kwam de oorlog uitgebreid ter sprake bij een dame in Laren. Zij raadde mij dit boek aan. Verder leende ik ook een boek van Bert Keizer, het heet "Onverklaarbaar bewoond". Het gaat over dementie en dat vind ik nog altijd een zeer intrigerend onderwerp om over te lezen. Zware kost allemaal zeg... Nou, ik heb ook een abonnement op Groter Groeien, en dat is een stuk luchtiger.
Dus tv uit, dvd in de kast, computer weg: ik ga lezen!

Op de been

Sinds week 27 (woensdag 6 juli) had ik niet meer gelopen. Toen liep ik 4,9 km. Dit alles in aanloop naar 6,4 km in Amsterdam op 18 september. Toen ging mijn been raar doen. Vandaag (week 33) heb ik 't weer op gepakt. Heel rustig. Dus eerst de straat uitgewandeld, toen 1,2 km gelopen en toen de straat weer door gewandeld. 't Ging lekker!
Morgen weer? Ik zie opeens weer mogelijkheden voor de Ladies Run in Amsterdam!

Mij even sinnen!

Gisteren mocht Minke voor het eerst in een jaar naar het consultatiebureau. De "stats": 91,7 cm / 14.10 kilogram.
Qua lengte zit ze daarmee een fractie onder het gemiddelde en qua gewicht een fractie boven het gemiddelde. Desalniettemin is zij helemaal goedgekeurd. Minke benoemde alle plaatjes netjes (van koe, ei en huis tot (vracht)auto, gieter en beer), haar ogen waren goed, ze had een mooie holling in haar voetzool én ze droeg geen luier meer overdag. Ook moest Minke tegen een bal schoppen. Links als Minke is, schopt Minke dus ook met haar linkervoet. De arts tikte de rechtervoet van Minke aan en vroeg haar daarmee te schoppen. Zij had duidelijk bewust hersenactiviteit nodig om deze opdracht uit te voeren. Uiteraard (!!) deed zij het wel keurig. Nou ja, twee keer dan, toen schopte zij weer stug met links!
Vandaag had ik een volle dag op mijn werk: eerst werkoverleg met mijn leidinggevende, toen 'gewoon' werken, toen consulentenoverleg en toen nog een huisbezoek. Om half 6 stond ik, helemaal uitgeteld van een gesprek met een, laat ik het maar bijzondere noemen, vrouwelijke klant. Ivo was ook laat en dus was het eten nog niet verpieterd toen Minke en ik om kwart voor 7 aankwamen.

Gesprekje in de auto:
S: heb je nog gekleid met oma?
M: nee, klei op
S: o, da's vervelend. En nu?
M: nieuwe kopen
S: wie, jij of oma?
M: famen nieuwe kopen
S: zo zo, en wie gaat dat dan betalen?
M: oma
S: mooi is dat, jij maakt het op en oma moet nieuwe kopen
M: nee, oma geen centjes mee (of meer).
(Minke is namelijk van mening dat het heel eenvoudig is om altijd maar 'nieuwe' te kopen als iets op (of stuk) is. Ik zal haar het concept van werken en geld uitgeven binnenkort eens duidelijk proberen te maken).

Hier word ik trouwens ook HEEL ERG BLIJ van:

Onder tafel

Donderdag, in Den Haag, kocht ik een tafel. Ook deze tafel komt van Marktplaats. Deze kon in de auto (met hulp van de verkopende partij); Minke's stoel + Minke moesten toen op de passagiersstoel. Minke vond dat geweldig leuk dus zij sliep niet (tussen 8 en 9 's avonds).



De hele dag waren we bij Claudia, Stella en Hugo geweest. Minke en Stella fietsen rond de tafel en gingen op vakantie (zie filmpje).


Vandaag zetten we de tafel in elkaar. We aten er nog niet aan, want Edwin en Colleen nodigden ons uit.
Minke kletst iedereen onder tafel. Zo tijt zij effe vee op ei-pet van papa. En zij kloeit niet als zij geen fab om heeft, vindt zij haar oma's fief maar opa Flank niet want 'herrie maten' (op mijn verzoek hing hij nieuwe wc-rolhouders op waarbij geboord moest worden). Zij is, ondanks blauwe wallen en lodderig gezicht, steeds 'niet moe'. Waar ik steeds van schrik is de uitspraak 'mij bloed plassen'. Na drie keer herhalen realiseer ik me dan dat ze in haar broek plast. Nou ja, een drupper verliest waarna ze snel naar de wc gaat.
Ik ben het 'Mama Mone' erg zat en zou willen dat ze dat weer afleert. Laat mij maar gewoon alleen maar mama zijn.

34.5.4

Vandaag (34 jaar, 5 maanden, 4 dagen) heb ik een grijze haar rigoreus verwijderd. Afgelopen weekend ook al. Waar gaat dat heen?

En we maken nòg meer plezier

Zaterdag lunchte Saskia bij ons, die Minke al erg lang niet had gezien. Zij merkte op dat Minke volgens het boekje de letters 'verwisseld': Minke haalt de klanken naar voren in haar mond. Probeer maar eens. Minke zegt t in plaats van k, ze zegt f in plaats van s. Ik hoor haar ook consequent 'plopen' zeggen in plaats van 'lopen'. En nu heet ons buurjongetje dan ook 'Plobin' en niet Robin. Vandaag zei ze dat ze haar 'eisen saar' ging pakken (haar eigen schaar). Die had ik nog niet eerder gehoord. 's Middags reden we naar Hilversum voor worst en naar Loosdrecht voor een drankje aan het water. Serveerster: wilt u nog wat drinken. Wij: nee. Minke: mij wel!
Zondag reden we 's ochtends naar Heemstede om de 'nieuwe' tuin van de Ludies te zien. We werden onthaald met vers gebakken cakejes en Minke ging los op de nieuwe trampoline - de kinderen sprongen om de beurt (en Amber liep rondjes om haar broer). Na de lunch reden we naar huis terug.




Vandaag had Ivo een vrije dag genomen om naar de proloog van de Enecotour te kunnen kijken die dwars door onze wijk ging. Een aantal jaar geleden waren we al eens op de Eneco tour, toen ik VIP kaarten gewonnen had op mijn werk in Woerden. Gea kwam ook, net als Bart, Lenny en Bas. Het weer werkte goeddeels mee.






Morgen maar gewoon eens naar mijn werk!