Simone kookt (tajine van kalkoen)

Kalkoendij à 900 gram - diverse kruiden - ui - knoflook - olijfolie - water - appel - kaneelstokje - honing - citroensap - amandelen. Inwrijven, aanbraden, smoren, stoven. Geserveerd met couscous.

Tekening

Minke kon al een tijdje redelijk netjes kleuren, dat wil zeggen als zij zich er toe zet. Dan kleurt ze oogjes in, en handjes. Om vervolgens de rest van de kleurplaat ambachtelijk vol te krassen.
Maar nu kan ze dit, en ik ben trots:


Ik noteerde ook nog wat kleine uitspraken.
Een hardnekkige is "jommetje" in plaats van jongetje.
Vandaag hoorde ik haar zeggen over de openhaard bij mijn ouders "de vuurhaard". En onlangs bij Intratuin bekeken wij een cavia. Minke zei na een tijdje "die hebben wij oot". Ik moest heel hard nadenken, maar toen snapte ik het. Wij rijden namelijk een Skoda Octavia. Och, what's in a name.

Aan alles komt een einde

Toen wij alweer een aantal weken geleden in Portugal waren, vond ik een dode hommel. Aangezien ik het leuk en leerzaam vind dat Minke oog krijgt voor de natuur wees ik haar op het dode dier. Ik pakte hem en liet Minke de hommel uitvoerig bestuderen, aaien en uiteindelijk meenemen naar ons huisje. Vervolgens bleek de hommel ("maar ìk noem 'm bij") een blijvertje. Hij ging mee naar Nederland in een hartvormig trommeltje. Hij ging mee in Minkes rugzak naar het kinderdagverblijf, peuterspeelzaal en naar de stad. Willekeurige voorbijgangers hebben onze dode hommel mogen bewonderen.
Gisteren vond ik op Minkes tafeltje het hartvormige bakje. Ik opende het en een nogal penetrante geur kwam mij tegemoet. Toen wist ik dat het tijd werd definitief afscheid te nemen van onze trouwe vriend. Vandaag heeft Minke een kuiltje gegraven in de tuin. De hommel verdween in het gat, een minizeefje als een kruis op het graf. En het hartvormige doosje? Snel de vaatwasser in voor er weer gewoon dode rozijntjes in gaan.

Lang gezocht, eindelijk gevonden

Jaren geleden las ik onderstaand stripje in de krant. Al jaren zocht ik ernaar, nu eindelijk gevonden. Mijn lievelings.

NIET LEUK!

Als een niet nader te noemen uitgeverij mij via de mail weet te benaderen, binnen een maand na mijn 35e verjaardag met de slogan "Veertig is het nieuwe dertig"' dan ben je dus bij mij niet aan het goede adres. En ik heb ook nog eens echt geen enkele affiniteit met glossies, laat staan dat ik behoefte heb aan een TomTom op lifestyle- en lovegebied. Ja, ik sta volop in het leven, maar daar heb ik heus geen trendy tijdschrift voor nodig. Laat me met rust. Ik ben dus nog lang geen veertig. Ik zeg "vijfendertig is het nieuwe twintig"!

Lentekriebels

Voor en na vakanties is het altijd aanpoten op het werk. Anders natuurlijk ook wel, maar dan extra. De aanvragen stromen binnen, twee projectgroepen gaan gestaag door waar ik helaas veel te weinig tijd in weet te steken. Toch moet ik hard aan de slag met één ervan, want op 26 april houden we een congres over vraagsturing en ik verzorg één van de workshops.
Maar ik werk ook wel eens niet hoor, vaker eigenlijk. Ik werk dan heus, maar dan allerhande huishoudwerkjes. Leuke en minder leuke. Het heerlijke was het werk in mijn postzegeltuintje. Ik heb gesnoeid en twee planten verwijderd. Een zielig struikje waar ik echt niets aan vond heb ik met gemak uitgegraven. De braam die geheel uit vorm was gegroeid en die ook al niet heel lekker was heb ik met veel moeite zo goed als verwijderd. Daarna heb ik er twee veel gezelliger ogende planten geplaatst.
De ceanothus lijkt de winter niet overleefd te hebben, dus met pijn in mijn hart heb ik die gisteren gekortwiekt. Ik kijk het nog even aan voor ik de schep in de grond zet. Ik kocht een blauwe regen, want ik heb een houten rekje tegen de buitenmuur waar nu echt eens iets tegenop moet gaan groeien. De kamperfoelie lijkt zowaar heel kleine nieuwe bladknopjes te maken. Ik vulde wat potten met hangende hartjes, blauwe druifjes, violen en mega-madeliefjes. Ik zaaide anemonen, en samen met Minke tuinkers. En ook zes verschillende tuinkruiden, uit mijn kerstpakket van 2010. Zouden ze het nog doen?




En verder:

• een heerlijk uitje met Minke naar Margot en Eva in Amsterdam, gevolgd door een moeder-dochter wandeling via de Nieuwmarkt, uiteraard met een ijsje voor het meisje;
• een fotoshoot door Jolanthe Lalkens in het kader van Amersfoort Fotostad;
  
  
  
• weekend Overdinkel om mijn ouders te verwelkomen (want om hen nou thuis te laten komen in een huis van 9 graden Celsius is ook zo wat);
  
  
  
• reed ik een lekke band met de Skoda nadat ik, al omkijkend, tegen de stoeprand reed;
  
  
  
• ging Minke met oma naar zwemles want Ivo mag even niet sporten in verband met een kleine ingreep.

IJs

Wat doe je als je een weekje naar de zon gaat om de winter in Nederland voor even te ontvluchten? Juist, dan eet je ijs.





Met andere woorden: het was heerlijk. We zijn lekker bruin geworden. Ik heb twee fijne boeken gelezen (Het beroemde broer & zus boek en Het wonderlijke leven van Jackie Fontanel). Geslapen. Visjes gegeten. Gezwommen (ja, ook een duik in de ijskoude Atlantische Oceaan). Een dagje rondgereden. Kom het fotoboek maar eens bekijken.
En als ik zin heb, maak ik ooit eens een fotoboek met alleen maar foto's van een ijsjesetende Minke!

Gestart

Ja, met hardlopen.
Ik zag in mijn uiterst handige Excellijstje dat ik op 18 september 2011 voor het laatst had hardgelopen. Zondag ben ik gegaan, en gisteravond. Lopen in het donker, dat is natuurlijk niks voor mij. Dus ik stond klaar in mijn hardlooppakje, eten hoefde alleen nog maar in de oven en het fornuis aangestoken als Ivo thuis kwam. Dus hup, hij binnen - ik buiten.
Tot nu toe een rondje van 2,2 km. Dat ging best lekker moet ik zeggen. Mijn knieën denken daar iets anders over, maar ja, ik ben dan ook al bijna 35!

Gehoord

Mama, wil jij dat lepelaleren?
Ja hoor, dat wil ik wel repareren.
Mama, heb jij dat gelepelaleerd?

We zitten aan tafel, Ivo en ik zijn in gesprek. Dan, zomaar, zonder echte aanleiding horen wij Minke zeggen: Dat geloof je toch niet?

Mama, mag ik jouw hardlopenschoenen aan?

Minke is haar elastiekje kwijt. Niet zomaar een elastiekje, nee, die ze van juf Lianne van het kinderdagverblijf kreeg. Een elastiekje kwijt? Nee! Erger:
Waar is mijn staart van de kindeldagvelblijf?

Spelen: nog best lastig

Al jaren was ik niet meer bezig met vakanties, in de zin dat ik rekening diende te houden met "kindervakanties". Maar nu Minke naar de peuterspeelzaal gaat, was daar plots de voorjaarsvakantie. Eigenlijk best handig, want nu hadden we weer samen de hele maandag en donderdag voor ons tweetjes. Maandag vertrokken we voor een bezoekje naar Chantal en Stijn. De kinderen overhandigden cadeautjes aan elkaar en speelden redelijk onwennig ver weg van elkaar. Toen de boterham op was en we huiswaarts wilden gaan, was het opeens feest en werd er samen gespeeld. Zul je altijd zien.


Donderdag kwam Rauza spelen. Dat is Minke's beste vriendin van het kinderdagverblijf. Minke had zich er best op verheugd, maar het was niet een daverend succes. De enige die zich echt heel goed vermaakte was het tien maanden oude zusje van Rauza. De meisjes hadden nogal moeite met het samen spelen, samen delen devies waar elk kind uit de 21 eeuw mee wordt doodgegooid. Toen de prinsessenjurken eenmaal aan waren en K3 door de huiskamer schalde en Rauza dus naar huis moest, werd het feest. Zul je altijd zien.
Hier een foto van de dikke vriendinnen op het kinderdagverblijf:


Dit weekend doken we nogmaals in de kleine kinderen: zondag vierden nicht Stella en neef Hugo hun vierde en tweede verjaardag. Mijn zuster bakte mooie en heerlijke taart, de kinderen speelden, Minke vertoonde haar vaardigheden op de nieuwe step van Stella (was is dat kind van ons toch vreselijk linkshandig en -benig!).
Nu is het kind weer braaf (hoop ik) op de peuterspeelzaal. Ik betaal rekeningen, tik blogjes en selecteer foto's van de fotoshoot voor aan de muur, op het bureau en het nachtkastje. Deze bijvoorbeeld:

Kort verslag

Hier nog even een korte samenvatting van de derde verjaardag van Minke.
's Avonds laat stond ik nog te ploeteren op de taart van Minke, Ivo hing ladingen slingers op en blies balonnen vol met lucht. De volgende ochtend riep Minke, zoals bijna dagelijks, vanuit haar bed "waar moet mij naar toe-hoe"? Wij slopen naar haar kamer en zongen haar toe. Blij verrast bekeek ze de slingers en liep, met haar nieuwe schoenen aan onder haar pyjama, naar beneden, waar zij de cadeautjes uitpakte. Van ons kreeg zij een houten treinbaan met ladingen treintjes, boompjes en huisjes. Ook nog het vervolg op de Gruffalo. Er waren kaarten en zelfs nog een cadeau van Fatma, onze schoonmaakster.
We staken Minke in de kleren en gingen zitten wachten op de visite. Die kwam als eerste in de vorm van Bart en Bas. Daarna volgende nog opa en oma, Daniël en Renate (met kids), Ernst en Josephine (met kids) en op de valreep Anne, Jan Cees en Julie. Minke kreeg een poppenservies, lego, een prinsessenjurk mèt balletsloffen, een treinbaan mèt prinses èn toren (soort Duplo), een dvd van Knofje, een prentenboek over een jongen en zijn fiets en mooie tekeningen van Thijs. Ik mag wel zeggen dat de prinsessenjurk (later nog eentje van Martine) het grootste succes was. We zijn nu ruim een week verder, en ik heb Minke nauwelijks iets anders zien dragen.




Zondag lieten wij ons wederom fotograferen. We hebben inmiddels één van de foto's ontvangen en dat maakt mij heel benieuwd naar de rest. Ik vind het foto's maken op of rond Minke's verjaardag een heel leuke traditie!


En oja, ik heb ook twee filmpjes geupload.

En dat is drie!

Hier volgt z.s.m. een verslag van Minke's derde verjaardag.
Zij ligt al te pitten, ik zou ook wel willen slapen - wat een inspanningen zeg! Zie voorgaande blog over baksels.
Morgen doen we nog de traditionele fotoshoot. Ik moet nodig wat manden bij Ikea kopen om alle nieuwe cadeaus weer in de kast op te kunnen bergen. Maar dat komt een andere keer. Nu ga ik op mijn gat zitten. Welverdiend, al zeg ik het zelf.

Simone bakt (verjaardagstaart)

Vrijdag nam ik vrij om te bakken.
Ik bakte twee zogenaamde biscuitkapsels (een van 24 cm doorsnede en een van 18 cm doorsnede). Ik sneed ze doormidden en vulde ze met slagroom (verdikt) en frambozenjam. Ik streek ze af met de rest van de slagroom, en bedekte ze respectievelijk met paarse (zelfgekleurd) en roze marsepein. Daarna hielp Ivo mij met versieren (rood en groen werden ook nog toegevoegd).
Het was een heel werk, voornamelijk het uitrollen van de marsepein om de taarten te bekleden. Hard werken hoor, banketbakker...


Diezelfde middag bakte ik ook cupcakes. Heel veel cupcakes kan ik wel zeggen (48 kleintjes, 20 grote). Allen in paarse papiertjes, want mijn meisje houdt van paars. Ik zou ze versieren. Maar toen de taart 's avonds om 22.00 uur klaar was, bleven de cakejes kaal. Nou ja, kaal. Er zat heerlijk verse citroenrasp in hoor.

Simone kookt (fruitcobbler)

Donderdag kwam Irns bij ons eten. We grapten over zomerse barbecues met ijstaart toe. Het werd verse pasta (zelf opgewarmd) met heerlijke saus (zelf opgewarmd) en rijk gevulde salade (zelf gevuld). Desert was Jamie Olivers fruitcobbler, bestaande uit pruimen (2), kaki, aardbeien, frambozen, blauwe bessen, peer en 1/2 appel (ales vers), suiker en balsamico azijn, afgetobt met korstdeeglaag. Ik maakte 'm al eens eerder.

Winter

Minke en Ivo zijn op wintersport in een plaatsje nabij Winterberg. Vrijdag haalde ik haar al met de slee op vanaf het kinderdagverblijf. Ik nam volgens haar de verkeerde route (over het ene in plaats van over het andere fietspad) en dat mondde uit in een huildrama, gevolgd door het volledig teruglopen van eerst Minke en daarna mijzelf, om uiteindelijk via het enige juiste fietspad onze weg te vervolgen. Zucht. Wilskracht, noemde een passeerde moeder het. Ja. Leuk voor later.
Na dit drama hebben zowel Minke als ik heerlijk gesleed van het heuveltje aan het einde van het park, zoals wij dat vorig jaar ook deden.
Na het eten vertrokken de Wildemannen en zat ik thuis bij de warme kachel en genoot van de rust in huis.
Vanmiddag komen ze terug. Ik ga nu dus nog even in het zonnetje in de woonkamer lezen in de stilte, en maak me op voor veel wasgoed en vooral weer veel genieten van mijn wintersporters.

En dat allemaal in één weekend ...

We hebben in onze slaapkamer een vaste kast met schuifdeuren. Die knapte ik al eens op, zodat ze meer naar mijn smaak waren. Zie hier en hier. De stickers heb ik al weer enige tijd geleden verwijderd in een zoektocht naar meer rust in huis. Maanden geleden begaf één van de omlijstingen van de schuifdeur in onze slaapkamer het. Het duurde voordat we een mannetje lieten komen nadat we het zelf niet gerepareerd kregen. Hij keek en vertrok. Dus toen duurde het weer voor we nog een mannetje lieten komen. Resultaat: niet reperabel, vervangen door nieuwe deuren. We kozen voor heel simpel wit, dus niet met fancy handgreepjes of motiefjes. Al duur zat en eigenlijk ook gewoon de mooiste keus. Zaterdag werden ze gemonteerd


's Middags nodigde tante Louise ons uit voor haar verjaardagfeestje, dat zij vierde op de Pannenkoekenboot in Amsterdam. Terwijl de boot een tochtje over het IJ maakte werd er ongelimiteerd pannenkoeken gegeten en door de kindertjes (Bente, Boris, Minke) in het ballenbad gespeeld. Ik dronk pils. Ik drink nooit pils. Toch smaakte het prima.




En dan was er nog de zondag - we reden naar Rotterdam om nicht Stella en neef Hugo (Huso) te bezoeken. "Dat was wel eventjes gezellig", concludeerde Minke. En dat ben ik met haar eens.



En dan nog om af te ronden: ik heb redelijk was spulletjes in huis om voor Minke's verjaardag stevig uit te pakken met baksels:

Laatste dan..

Vorige week kocht ik zeven van deze borrelglaasjes met paars voetje. Waarom zeven? Ik ben toch die neuroot die van alles altijd zes heeft? Ja, dat ben ik inderdaad. Maar er is er eentje bij die een barstje leek te hebben en er bleek nog een zevende glaasje te zijn. Het barstje bleek in goed daglicht geen barstje te zijn maar een gietfoutje. Nu heb ik er dus een om te laten vallen.
Gekocht bij de Kringloopwinkel. Voor 20 cent per stuk. Ik vind ze leuk. Ivo trouwens ook.

Van mijn hand

Zie hier het kleine stukje dat ik schreef over het feestje op 7 januari bij het kinderdagverblijf.

Praatgraag

Minke is consequent in sommige verhaspelingen:
- Deze wil it meer niet.
- Wil jij die meer niet?

Minke is consequent wijsneuserig:
We rijden de A27 vanuit Huizen op. Moeten wij zo? Ja, wij moeten zo. Mogen wij hier heel hard? Ja, wij mogen hier heel hard. Nee, dat mag niet van de burgemeester. Nou, toevallig kèn ik de burgemeester, en het mag van de burgemeester. Nee, het mag niet van de burgemeester.

Minke probeert de iPad aan te doen. Het lukt niet. Waarop Ivo het volgende uit haar mond hoort komen: Hij wilt niet wat mij wil.

Minke noemt plakband steevast klitteband.

Simone kookt (lasagna)

Uien/wortels/selderij/knoflook - gehakt - verse Italiaanse kruiden - gepelde tomaten - lasagnavellen - bechamelsaus - parmazaan. Eerst 30 minuten sudderen, dan 45 minuten in de oven.
Resultaat: lekker maar nogal aan de zachte kant. Conclusie: minder vocht toevoegen of langer laten inkoken.
Minke lust dit graag. Bord schoon op.