Stadia

Het laatste blog was op de dag van de operatie. Inmiddels is deze meer dan een week geleden uitgevoerd en ben ik weer thuis.
De operatie is naar alle waarschijnlijkheid goed geslaagd. Met één plaat zijn de gruzelementen van het bot bijeengeharkt en vastgezet. Of dat met pennen of met botcement is gedaan - ik weet het niet. Er zit een grote hechting over het been, en twee kleinere voor twee drains.
De chirurg had mij al gewaarschuwd dat de eerste 24 uur afschuwelijk zouden zijn. En daar had hij allerminst over gelogen. Maar toen het eenmaal zover was, kon ik me dat niet herinneren want ik had echt heel veel pijn. Ook was ik redelijk in paniek, dus zaterdag was géén gezellig dag.
Dinsdag ben ik in de namiddag naar huis gegaan. Ik slaap nog altijd in het ziekenhuisbed in de woonkamer, maar ik ben van plan komende week eens een nachtje in ons eigen bed te proberen. Wat ik prettig vind aan het ziekenhuisbed, is dat Ivo's 's avonds het hek dicht doet, zodat er geen enkele kans tot uitrollen is.
Ik ga nu dagelijks douchen en dat bevalt me prima. Ik kleed me ook weer aan. Ik heb ongeveer 3 weken in slechts een onderbroekje en t-shirt in bed gelegen. Toen begon ik met een bh, en nu draag ik lekker een jurkje en maak ik me ook een beetje op. Ik voel me gelijk een stuk minder ziek en zielig.
Ik kan me redelijk redden met mijn krukken.
Gisteren ben ik met mijn zus, voorgeduwd in de rolstoel, naar de C1000 gegaan. Ik vind het heerlijk om buiten te komen en even onder de mensen te zijn. Daarna heb ik in de tuin geluncht en 's avonds ben ik ook weer in de tuin gaan eten. Daarna was ik kapot. Vandaag doe ik het dus rustiger aan.

Minke is een beetje 'anders' de laatste dagen. Moe, luistert niet goed, doet gekke dingen. Het zal voor haar natuurlijk ook wel gek zijn. Ze is voor alles aangewezen op haar vader, alhoewel ik ook probeer zeker twee keer op een dag met haar in mijn bed boekjes te lezen of iets anders te doen. Maar ik ben gewend nogal 'out-going' met haar te zijn. Even naar het winkelcentrum, naar een vriendin, de stad, koffie bij de Hema. Nu lig ik hier en mag ze maar weinig. Moet ze constant opruimen en komen opa's en oma's op haar passen.
Nu is ze met Ivo naar Ernst en Josephine. Ik hoop dat ze daar even lekker los kan gaan en het naar haar zin heeft. Het weer zit niet echt meer, anders hadden Ivo en Minke vanmiddag nog lekker naar buiten gekund. Ik had haar graag een andere zomer gegund!

Hier foto's van de knie in verschillende stadia.
Zaterdag 16 juni: in de spalk die ik in de ambulance omkreeg, in het ziekenhuisbed.

Toen bleek dat ik niet in de schiene kon met deze breuk, is er zaterdagavond nog een gipsen spalk gemaakt. Hier terug op de afdeling.

Donderdag middag mocht ik tijdelijk naar huis. Vervoerd in een rolstoel in een rolstoeltaxi. Warm en een naar zweet ruikende chauffeur. Kosten: € 42,-

Thuis in de woonkamer in het ziekenhuisbed. Minke is niet moe, zegt ze, maar valt als een zweterig blok in slaap als ze uit de peuterspeelzaal komt.

Vrijdag 29 juni weer per rolstoeltaxi terug naar het ziekenhuis voor de operatie.

Terug op de afdeling na de operatie, met zuurstof in mijn neus en een morfine-infuus in mijn hand. Toen ging het nog goed.

Thuis. Het linkerbeen is zeker anderhalf keer zo dik door opeenhoping van vocht. Timo ligt achter op het bed.

Close-up van het litteken. Het grote litteken is van 13 krammetjes voorzien, daaronder een 'echte' hechting en daaronder weer drie krammetjes. Inmiddels is de tekening van stift weggewassen.

There goes...

Bijna tijd om te gaan. De rolstoeltaxi arriveert om 11 uur. Ivo heeft vanmorgen een rolsoel met beensteun opgehaald bij de uitleen. Ik ben nog even gaan douchen, want of dat er morgen inzit, is nog maar de vraag. Mijn tas is gepakt. En ik ben nuchter. Ik ben niet nerveus, ik ben er eigenlijk wel klaar voor. Ik voel dat er wat ruimte in de spalk is gekomen en ik kan mijn been er een beetje in bewegen. Soms is dat wel even lekker, bijvoorbeeld als mijn hak niet lekker in de spalk ligt. Maar geslonken is et been zeker. Moeders werken hard, over Ivo maar te zwijgen. Minke is lief en soms ook niet: net een gewoon kind. Ze is begaan en druk met de zorgtaken die ik haar heb gegeven. Ze is soms droevig maar ook wel optimistisch ingesteld. Ik weet niet precies hoe lang ik blijven moet na de operatie. Ik schat drie tot vier dagen. Als ik weer een beetje bij ben vanmiddag of vanavond klim ik weer in Twitter. Ik word overstelpt met smsjes, tweets, mails en whats appjes. Soms kost elke vorm van communicatie veel energie, dus vergeef me tikfouten de eerste anderhalve dag. Ik zal wellicht Ivo vragen om vanavond of morgenochtend een gastblog te maken. Aangezien ik via de iPad geen foto's kan toevoegen bij een blog, volgen deze later als ik weer met de laptop kan zitten. Okido. Tot snel allemaal!

Uur U

Zojuist ben ik gebeld door de opnameafdeling van het ziekenhuis. Ik word vrijdag om half 12 op de afdeling verwacht (4C) en de operatie start om 13.00 uur. Nu ben ik best nerveus.

FAQ-lijst

Hoewel de meesten inmiddels op de hoogte zijn van de gebeurtenissen, hier een FAQ lijst. Wat is er nou precies gebeurd? Ivo, Minke en ik waren onderweg naar huis op de fiets, we kwamen vanaf een verjaardag. We fietsten naast elkaar, hij aan de buitenzijde. Hij vroeg of we hier rechts moesten. Ik zei nee, wat hij niet hoorde. Hij ging rechts en ik rechtdoor en zo kwam ik ten val. Waar was Minke? Zij zat bij mij achterop in het stoeltje, in haar gordel. Er zitten fietstassen op de fiets en die hebben waarschijnlijk behoed dat zij met haar hoofd tegen de grond kwam. Minke heeft niks. En toen? Toen heeft Ivo al snel een ambulance gebeld omdat duidelijk was dat ik niet kon opstaan. De ambulance was er snel. Ik kreeg een maskertje met lucht o.i.d. Want ik was aan het hyperventileren. Mijn been werd in een spalk gelegd. Verder kan ik me niks herinneren. En Ivo en Minke dan? Zij zijn op de fiets samen met een mevrouw naar huis gegaan. Ernst is Minke komen halen en Ivo is naar de Lichtenberg gegaan. Ik had toen al een röntgenfoto gehad en was onderweg naar de CT scan. Op de afdeling moest mijn been in een schiene maar dat bleek mijn been niet te kunnen, ook niet na een morfine-injectie. Dus toen ben ik weer naar beneden gebracht waar een spalk van gips is gemaakt. Ik was toen erg in paniek en ging nogal tekeer. En nu? Nu ben ik dus thuis. Een transferverpleegkundige heeft een ziekenhuisbed, krukken en een douchestoel geregeld. Per rolstoeltaxi ben ik naar huis gereden. Met zweet op de rug ben ik de trap op gegaan en sindsdien ben ik op de eerste verdieping. Heb je pijn? Soms wel ja, bijvoorbeeld in de ochtend als de pijnstillers van de vorige avond uitgewerkt zijn. Ik slik morfinetabletten en andere pijnstillers, een maagbeschermer en moet 's avonds een tromboseprik. Dat zou ik zelf kunnen, maar we hebben Colleen gevraagd dat voor mij te doen. Verder drink ik een soort laxeerpoedertje, want door stilliggen en morfine stoppen de darmen met werken. Kan je zelf naar de wc? Ja hoor, op mijn krukken ga ik naar de wc, en mijn linkerbeen ligt dan op een krukje. Waarschijnlijk komt vandaag de douchehoes aan en zal ik onder begeleiding van Ivo nog een trap ophupsen. Dan ga ik lekker douchen en haren wassen. Ik behelp me nu nog even met de wastafel in het washok. En nu verder? Woensdag word ik gebeld over het tijdstip van de operatie, die op vrijdag 29 juni zal plaatsvinden. Dat het zo lang duurt heeft niks met wachtlijsten te maken, maar met het feit dat de knie en kuit moeten slinken. Ik word geopereerd in de Lichtenberg door een traumachirurg, een rustige, vriendelijke man in wie ik alle vertrouwen heb. Met de anesthesist heb ik afgesproken middels een ruggenprik en een slaapmiddel de operatie, die zo'n anderhalf uur zal duren, te ondergaan. Met een plaat worden de brokstukken bij elkaar gebracht. Ik zal waarschijnlijk minimaal 3 dagen weer worden opgenomen. Daarna volgt een revalidatieproces. Wat is de prognose? Ik ga weer wandelen en fietsen en schaatsen. Dat laatste wil ik niet, maar toch. Het zal echter nooit meer het oude worden. Tevens is er een verhoogde kans op artrose in de knie. En gepaard daarmee is de kans dat ik eerder dan gemiddeld een knieprothese moet ook groot. Hoe gaat het thuis? Ivo werkt zich uit de naad om voor zijn twee vrouwen te zorgen en dat doet hij uitstekend! Hij heeft heel goed het netwerk weten in te schakelen. Deze komende week ziet er als volgt uit: maandag is oma Sonja hier die Minke wel gewoon 's ochtends naar de peuterspeelzaal brengt. Dinsdag is oma Gea hier. Woensdag is de standaard papadag van Ivo. Dan komt Sonja weer donderdag en vrijdag gaat Minke gewoon naar het kinderdagverblijf. Na mijn operatie gaat Minke een extra dag naar het kdv (dinsdag) en werkt Ivo vrijdag thuis. Nog meer? Vakantie is gecancelled. Werk is door collega's overgenomen. Bloemen, tijdschriften en chocola in overvloed. Kom je op bezoek en wil je iets meebrengen? Graag vers fruit, bijvoorbeeld kant-en-klare fruitsalade van Albert Heijn.

Even thuis

Eind van de middag ben ik thuis gekomen. In een hoog-laagbed lig ik in de woonkamer te wachten op vrijdag 29 juni, de dag van mijn operatie. Iedereen bedankt voor de lieve woorden en daden tot dusver. 't Gaat nog even duren...

Ziekenhuis

Simone ligt in het ziekenhuis (zie tweets). Ze vindt het leuk om veel kaarten te krijgen. Ze ligt in ziekenhuis Lichtenberg, Utrechtseweg 160, 3818 ES, Amersfoort, afdeling B1, kamer 129. Als je haar wilt bezoeken, graag even afstemmen met mij (Ivo), gastblogger bij hoge en lage uitzonderingen.

Fronting

Minke is zo'n jaar geleden echt gaan praten. Op de verjaardag van Ivo kwam zij van een weekje logeren terug en kon niet alleen 'mama' zeggen maar alles kwam op gang. Zij was toen dus 2 jaar en 4 maanden. Redelijk laat begonnen, maar weer goed in andere zaken.
Minke's taal ontwikkelt zich uitstekend. Ze maakt mooie zinnen, leert dagelijks nieuwe woorden (vandaag nog de uitdrukking: punt uit!) en schroomt niet om voluit te kletsen.
Toch was er kennelijk reden tot fronsen. Meerdere mensen vroegen zich af of het niet nodig was om eens met haar naar een logopediste te gaan. Ikzelf had er ook wel eens over nagedacht, maar de knoop nog niet doorgehad. Minke's grammatica en vocabulair is dan wel uitstekend, haar uitspraak laat te wensen over. En daar zit, voor onze oren, geen verbetering in. Toen ook de juffies van de peuterspeelzaal vertelden dat ze echt moeite hadden haar te verstaan, besloot ik een afspraak bij een logopediste te maken.
Omdat we niet wilden dat het een 'issue' voor Minke wordt, besloot ik haar alleen te zeggen dat we gezellig bij een mevrouw (Thirza) gingen spelen. En dat vond  ze reuze leuk. Ze speelde uitgebreid met een bak vol met plastic diertjes om vervolgens heerlijk met twee poppen te spelen. Na een tijdje begon ze te babbelen en dat was precies de bedoeling: geen straffe oefeningen aan de tafel, maar gewoon eens laten luisteren door een expert.
En de expert vond het goed. Minke doet aan zogenaamd leeftijdgerelateerd fronting. Ze trekt alle klanken die in je keel zitten (/k/, /g/) naar voren (/t/, /s/). En laat dat nou nog 'mogen' tot 3 jaar en 6 maanden. We hebben dus nog twee maanden. Och en niet ieder kind is hetzelfde, dus ik maak me geen zorgen. De /l/ en /r/ goed uitspreken hoeft pas echt helemaal goed te gaan vanaf je zesde jaar, en dat is nog ver weg. Minke maakt ook van /ge/ altijd /ta/. Ze heeft iets 'tatost' (gekocht) en ze gaat trouwens nog altijd naar 'tameden' (beneden).
Corrigeren heeft geen zin, maar dat wist ik al. Wel haar foute woord in jouw antwoord goed zeggen. Dus als Minke zou zeggen 'ik sa naar tameden' zeg ik 'oké, ga jij maar naar beneden'.
In september hebben we weer een afspraak gemaakt.

En verder was ik op pad:
Uit eten met Titia, Charles, Jeroen en Jan Willem bij Quirine.

En varen met Etienne en Marloes (en hun vrienden)

Pinksteren

Plagen

Lastig hoor, taal.
Zo heeft Minke het over openpakken in plaats van uitpakken.
En soms ook over overvangen in plaats van overgooien.
Ze blijft consequent in haar verhaspeling en blijft zeggen "ik wil meer niet". Ook: "ik heb wat iets meer nodig".
En nee, ze kan de combinatie 'sp' echt niet uitspreken. Dus we hebben een peeltuin, we gaan pelen, met water petter je. En als je dan als uiterst creatieve moeder een verzonnen liedje over appels, peren en pruimen zingt en je peuter vraagt je om "nos een teer dat liedje van dat fluit te zingen" en je dan over een blokfluit zingt, wordt ze boos. "Nee, over dat FLUIT!".
En toen ik stond te twijfelen voor de kledingkast vanmorgen en toen maar opperde naakt naar mijn werk te gaan, kon dat natuurlijk niet. "Neehee, dat tan tos niet!". Waarom niet? "Dat mas niet van de baas." Duidelijk.

Baby(f)luisteraar

We hadden een zoon te leen, voor anderhalve dag. En dat  beviel reuze goed. Wat lastig was, is dat we onze leenzoon niet altijd even goed konden inschatten, omdat we hem niet zo door en door kennen als onze eigen dochter. Dus waarom trok hij zich opeens helemaal terug, keerde hij in zichzelf? Was het omdat Ivo het hem verbood om in het treintje te gaan, dat toch echt meer een achtbaan dan een treintje was? Kwam het omdat hij behalve een halve boterham bij het ontbijt nog niks gegeten had die dag? Kwam het omdat hij zijn moeder miste? Of omdat hij moe was? Ivo is als geen ander in staat om onze dochter 'te lezen'. Hij weet bij elke scheet die ze laat hoe haar leven er voor staat. Beter dan ik weet hij haar in te schatten, ziet hij aan haar ogen hoe laat het is, aan haar doen en laat hoe de vlag erbij hangt. Toen zij nog een baby was kon hij een half uur zachtjes op haar rug troffelen tot die boer kwam, omdat hij binnen no time door had dat onze Minke moest boeren wilde ze weer in haar hum komen. Ik had daar geen geduld voor, ik zag het trouwens niet. Ivo snapt dat als Minke vier keer binnen een kwartier zegt dat ze moet plassen, dat ze dan eigenlijk moet poepen. Hij weet dat ze niet eten wil omdat ze al anderhalve dag niet gepoept heeft. Ik heb thuis mijn eigen peuter(f)luisteraar.
En nu hadden we er een te leen. Wat een joch, en wat een stel. Ik heb het over Abe, die bij ons pannenkoeken kwam eten, slapen en mee ging naar, zoals Minke het noemt, Plopsiland. Abe was afwachtender dan Minke, die voor niks bang is. Abe kuierde wat dromerig rond, maar genoot met volle teugen van het klimmen buiten. Hij vond alles dat mechanisch was eng, en geeft het joch eens ongelijk.

En hij bleek moe. Helemaal af vielen beide kinderen in een diepe slaap op de terugweg. En toen was Abe terug van weggeweest. Werd er buiten gerend, gesprongen en geteld. Werden cavia's bewonderd, en babypoppen gevoerd. Werd er gehonkbald. En toen zijn moeder hem kwam halen ging hij weer heerlijk mee naar zijn vertrouwde omgeving.

Laarsenfetisj

Minke houdt van laarsen. Van Romy's laarsen. Van mijn laarsen. Zelf heeft ze alleen regenlaarsen.Ik heb gezegd dat ze vast in het najaar/winter laarsen krijgt, maar tot die tijd hoop ik voor ons op sandalen en slippers. Zij doet het tot die tijd met mijn laarsen.

Schoonfamilie

Eén maal per jaar komt de gehele familie van (mijn schoonnmoeder) Gea in Winterswijk bij elkaar. Je kunt naar eigen inzicht geen, één of twee nachten blijven slapen. Wij kozen tot op heden voor de eerste optie. Ik was al een paar jaar niet mee, altijd wel een goed/slap excuus. Dit jaar vierde Ivo's tante Giny haar 65e verjaardag en dat wilde ik wel meemaken. Dus reden we naar Winterswijk en speelden buiten.
Het leukste vind ik het nu laten zien van de voortgang van neef en nicht Boris en Minke. Zie hier, 8 mei 2010, 14 mei 2011 en 12 mei 2012:

Openhartig

Ik vind het heerlijk om Minke als dochter te hebben en geniet van het moederschap. Maar het is ook niet altijd makkelijk. Grote strijd, kleine strijd. Elke dag is er wel wat. Niet op het bed springen. Wel even komen tandenpoetsen. Blijven zitten tijdens het eten. Nee je mag géén lippenstift. En toch gaan we even op pad nu. Het zijn allemaal momentjes die me dubbele gevoelens geven. Enerzijds vind ik het ontzettend zwaar, haat ik die strijd en wil ik niet boos moeten zijn of als onaardig overkomen. Maar zodra zo'n strijd(je) dan voorbij is, dan haal ik adem. Dat specifieke strijdmomentje heb ik weer achter de rug. Weer één minder voor de boeg. Ik ben eerlijk als ik zeg dat het voor mij een zeer grote factor is in mijn twijfel voor een broertje of zusje voor Minke.
Vlak na ons huwelijk leken veel mensen de verwachting te hebben dat er nu wel een tweede kindje zou komen. En zoals kennelijk gebruikelijk is in onze cultuur, wordt het mij en ons (met regelmaat) gevraagd: En? Wanneer komt de tweede? Tuurlijk, ik heb de vraag heus ook wel gesteld. Maar probeer me in te houden als deze nu op mijn lippen ligt. Ik vind het eigenlijk een nogal impertinente vraag.
Wij weten het nog niet. We zijn allebei heel erg gek op Minke. Minke is nu drie en in vele opzichten hebben wij alweer een boel van onze vrijheid terug. Waarom dan weer aan zo'n babytje beginnen? We hebben het goed met z'n drietjes - we hebben plezier en voelen elkaar goed aan. Waarom die balans verstoren?
Nou, omdat het zo mooi is om nog een keer zwanger te mogen zijn. Of omdat ik het Minke gun om een grote zus te zijn. Of dat ik het iemand anders gun dat Minke zijn/haar grote zus is. Omdat een baby zo vertederend is.
Maar voor nu? Nee. Nu nog niet. Dus vraag maar niet. Of als je het vraagt, wees dan niet verbaasd als ik al mijn twijfels op tafel gooi!

Uitspraken:
Minke kleedde zich vanmorgen helemaal zelf aan: schoon hemd, longsleeve, jurk, legging, sokken (die helemaal tot haar knie over de legging gingen): Ik doe dit aan voor oma. Dat vindt zij vast heel fijn!
Minke komt thuis van het kinderdagverblijf met een moederdagcadeau: Mag ik het openpakken?
Minke is kennelijk onder de indruk van laarzen. Die van mij, de rode van Stella en ook die van Romy (vriendin op kinderdagverblijf). Gisteren voor zij wegging: Mag ik dan die laarzen van Romy aan, met die streepjes zo hier (wijst op de neusen van haar schoenen). Dat moet je dan maar even aan Romy vragen, zei ik. Ja, dan ga ìk dat regelen!
Minke poept de laatste dagen alleen maar kleine keuteltjes. Ik zeg dat we een geitje aan tafel hebben zitten. Nee, een Mega Mindy geit!

Meisjesweekend

Ivo en Daniël waren mountainbiken in de modder van Zuid Limburg afgelopen weekend. Dat betekende dat Minke en ik een meisjesweekend hadden. En wat doe je dan? Dan maak je je het als moeder makkelijk. Op beide dagen mocht Minke kiezen wat ze wilde doen. Op zaterdag kon zij kiezen uit naar de markt gaan of naar Stella gaan (die met haar moeder bij opa en oma was). Ze koos voor dat laatste. Dus reden wij in de ochtend, na eerst een verjaardagscadeau voor Claudia gekocht te hebben, naar Overdinkel. Daar speelden de meisjes met elkaar. Nou ja, ze lagen allebei op de grond te kleuren.

Minke, (o)ma(ma) en ik reden nog naar het tuincentrum om diverse vetplanten te kopen voor in mijn nieuwe bakken. Ik kocht best veel, maar het bleek gisteren niet genoeg. We besloten niet te blijven eten in Overdinkel, maar we aten bij een wegrestaurant, waar Minke en ik een schnitzel deelden (nou ja, Minke at frietjes, ik at de schnitzel). Minke koos een toetje met de toepasselijke naam 'Dick Trom coupe'. Gelet op de hoeveelheid slagroom in combinatie met ijs en zelfs een Marsje zullen alle eters van deze coupe snel Dick worden. Ik schoof de slagroom eraf en Minke mocht maar een klein stukje van de Mars. Zielig hè?
Zondag mocht Minke alweer kiezen: zwembad of Monkey Town. Ze koos dat laatste en dus klauterde zij zo'n twee uur door de touwen, sprong over kussen en zwom door het ballenbad. 's Middags togen we nog even naar de kinderboerderij waar iedereen al was en toen we terugkeerden, waren Ivo en Daniël ook net gearriveerd. Hun weekend was getekend door kou en regen en dus werden mountainbikekleren met de tuinslang van modder ontdaan alvorens ze in de wasmachine verdwenen. Lekker hoor, zo'n weekend met mijn meisje. Maar ook weer heerlijk dat mijn man er weer was!

Teken van leven

Mijn moeder mailt dat ze al weken kalkoendij eet. Of ik nog leef. Ja, ik leef nog maar ben onbehoorleijk druk. Op mijn werk. Zo nu en dan even met de oudercommissie. Met sociale contacten. En als ik dan thuis ben, moet ik van alles. Een fotoalbum maken. Administratie doen. Boeken lezen. Maar wat doe ik? Wordfeuden en slapen. Ik zal mijn leven proberen te beteren. Jullie horen snel weer van mij!

Simone kookt (tajine van kalkoen)

Kalkoendij à 900 gram - diverse kruiden - ui - knoflook - olijfolie - water - appel - kaneelstokje - honing - citroensap - amandelen. Inwrijven, aanbraden, smoren, stoven. Geserveerd met couscous.

Tekening

Minke kon al een tijdje redelijk netjes kleuren, dat wil zeggen als zij zich er toe zet. Dan kleurt ze oogjes in, en handjes. Om vervolgens de rest van de kleurplaat ambachtelijk vol te krassen.
Maar nu kan ze dit, en ik ben trots:


Ik noteerde ook nog wat kleine uitspraken.
Een hardnekkige is "jommetje" in plaats van jongetje.
Vandaag hoorde ik haar zeggen over de openhaard bij mijn ouders "de vuurhaard". En onlangs bij Intratuin bekeken wij een cavia. Minke zei na een tijdje "die hebben wij oot". Ik moest heel hard nadenken, maar toen snapte ik het. Wij rijden namelijk een Skoda Octavia. Och, what's in a name.

Aan alles komt een einde

Toen wij alweer een aantal weken geleden in Portugal waren, vond ik een dode hommel. Aangezien ik het leuk en leerzaam vind dat Minke oog krijgt voor de natuur wees ik haar op het dode dier. Ik pakte hem en liet Minke de hommel uitvoerig bestuderen, aaien en uiteindelijk meenemen naar ons huisje. Vervolgens bleek de hommel ("maar ìk noem 'm bij") een blijvertje. Hij ging mee naar Nederland in een hartvormig trommeltje. Hij ging mee in Minkes rugzak naar het kinderdagverblijf, peuterspeelzaal en naar de stad. Willekeurige voorbijgangers hebben onze dode hommel mogen bewonderen.
Gisteren vond ik op Minkes tafeltje het hartvormige bakje. Ik opende het en een nogal penetrante geur kwam mij tegemoet. Toen wist ik dat het tijd werd definitief afscheid te nemen van onze trouwe vriend. Vandaag heeft Minke een kuiltje gegraven in de tuin. De hommel verdween in het gat, een minizeefje als een kruis op het graf. En het hartvormige doosje? Snel de vaatwasser in voor er weer gewoon dode rozijntjes in gaan.

Lang gezocht, eindelijk gevonden

Jaren geleden las ik onderstaand stripje in de krant. Al jaren zocht ik ernaar, nu eindelijk gevonden. Mijn lievelings.

NIET LEUK!

Als een niet nader te noemen uitgeverij mij via de mail weet te benaderen, binnen een maand na mijn 35e verjaardag met de slogan "Veertig is het nieuwe dertig"' dan ben je dus bij mij niet aan het goede adres. En ik heb ook nog eens echt geen enkele affiniteit met glossies, laat staan dat ik behoefte heb aan een TomTom op lifestyle- en lovegebied. Ja, ik sta volop in het leven, maar daar heb ik heus geen trendy tijdschrift voor nodig. Laat me met rust. Ik ben dus nog lang geen veertig. Ik zeg "vijfendertig is het nieuwe twintig"!

Lentekriebels

Voor en na vakanties is het altijd aanpoten op het werk. Anders natuurlijk ook wel, maar dan extra. De aanvragen stromen binnen, twee projectgroepen gaan gestaag door waar ik helaas veel te weinig tijd in weet te steken. Toch moet ik hard aan de slag met één ervan, want op 26 april houden we een congres over vraagsturing en ik verzorg één van de workshops.
Maar ik werk ook wel eens niet hoor, vaker eigenlijk. Ik werk dan heus, maar dan allerhande huishoudwerkjes. Leuke en minder leuke. Het heerlijke was het werk in mijn postzegeltuintje. Ik heb gesnoeid en twee planten verwijderd. Een zielig struikje waar ik echt niets aan vond heb ik met gemak uitgegraven. De braam die geheel uit vorm was gegroeid en die ook al niet heel lekker was heb ik met veel moeite zo goed als verwijderd. Daarna heb ik er twee veel gezelliger ogende planten geplaatst.
De ceanothus lijkt de winter niet overleefd te hebben, dus met pijn in mijn hart heb ik die gisteren gekortwiekt. Ik kijk het nog even aan voor ik de schep in de grond zet. Ik kocht een blauwe regen, want ik heb een houten rekje tegen de buitenmuur waar nu echt eens iets tegenop moet gaan groeien. De kamperfoelie lijkt zowaar heel kleine nieuwe bladknopjes te maken. Ik vulde wat potten met hangende hartjes, blauwe druifjes, violen en mega-madeliefjes. Ik zaaide anemonen, en samen met Minke tuinkers. En ook zes verschillende tuinkruiden, uit mijn kerstpakket van 2010. Zouden ze het nog doen?




En verder:

• een heerlijk uitje met Minke naar Margot en Eva in Amsterdam, gevolgd door een moeder-dochter wandeling via de Nieuwmarkt, uiteraard met een ijsje voor het meisje;
• een fotoshoot door Jolanthe Lalkens in het kader van Amersfoort Fotostad;
  
  
  
• weekend Overdinkel om mijn ouders te verwelkomen (want om hen nou thuis te laten komen in een huis van 9 graden Celsius is ook zo wat);
  
  
  
• reed ik een lekke band met de Skoda nadat ik, al omkijkend, tegen de stoeprand reed;
  
  
  
• ging Minke met oma naar zwemles want Ivo mag even niet sporten in verband met een kleine ingreep.

IJs

Wat doe je als je een weekje naar de zon gaat om de winter in Nederland voor even te ontvluchten? Juist, dan eet je ijs.





Met andere woorden: het was heerlijk. We zijn lekker bruin geworden. Ik heb twee fijne boeken gelezen (Het beroemde broer & zus boek en Het wonderlijke leven van Jackie Fontanel). Geslapen. Visjes gegeten. Gezwommen (ja, ook een duik in de ijskoude Atlantische Oceaan). Een dagje rondgereden. Kom het fotoboek maar eens bekijken.
En als ik zin heb, maak ik ooit eens een fotoboek met alleen maar foto's van een ijsjesetende Minke!

Gestart

Ja, met hardlopen.
Ik zag in mijn uiterst handige Excellijstje dat ik op 18 september 2011 voor het laatst had hardgelopen. Zondag ben ik gegaan, en gisteravond. Lopen in het donker, dat is natuurlijk niks voor mij. Dus ik stond klaar in mijn hardlooppakje, eten hoefde alleen nog maar in de oven en het fornuis aangestoken als Ivo thuis kwam. Dus hup, hij binnen - ik buiten.
Tot nu toe een rondje van 2,2 km. Dat ging best lekker moet ik zeggen. Mijn knieën denken daar iets anders over, maar ja, ik ben dan ook al bijna 35!

Gehoord

Mama, wil jij dat lepelaleren?
Ja hoor, dat wil ik wel repareren.
Mama, heb jij dat gelepelaleerd?

We zitten aan tafel, Ivo en ik zijn in gesprek. Dan, zomaar, zonder echte aanleiding horen wij Minke zeggen: Dat geloof je toch niet?

Mama, mag ik jouw hardlopenschoenen aan?

Minke is haar elastiekje kwijt. Niet zomaar een elastiekje, nee, die ze van juf Lianne van het kinderdagverblijf kreeg. Een elastiekje kwijt? Nee! Erger:
Waar is mijn staart van de kindeldagvelblijf?

Spelen: nog best lastig

Al jaren was ik niet meer bezig met vakanties, in de zin dat ik rekening diende te houden met "kindervakanties". Maar nu Minke naar de peuterspeelzaal gaat, was daar plots de voorjaarsvakantie. Eigenlijk best handig, want nu hadden we weer samen de hele maandag en donderdag voor ons tweetjes. Maandag vertrokken we voor een bezoekje naar Chantal en Stijn. De kinderen overhandigden cadeautjes aan elkaar en speelden redelijk onwennig ver weg van elkaar. Toen de boterham op was en we huiswaarts wilden gaan, was het opeens feest en werd er samen gespeeld. Zul je altijd zien.


Donderdag kwam Rauza spelen. Dat is Minke's beste vriendin van het kinderdagverblijf. Minke had zich er best op verheugd, maar het was niet een daverend succes. De enige die zich echt heel goed vermaakte was het tien maanden oude zusje van Rauza. De meisjes hadden nogal moeite met het samen spelen, samen delen devies waar elk kind uit de 21 eeuw mee wordt doodgegooid. Toen de prinsessenjurken eenmaal aan waren en K3 door de huiskamer schalde en Rauza dus naar huis moest, werd het feest. Zul je altijd zien.
Hier een foto van de dikke vriendinnen op het kinderdagverblijf:


Dit weekend doken we nogmaals in de kleine kinderen: zondag vierden nicht Stella en neef Hugo hun vierde en tweede verjaardag. Mijn zuster bakte mooie en heerlijke taart, de kinderen speelden, Minke vertoonde haar vaardigheden op de nieuwe step van Stella (was is dat kind van ons toch vreselijk linkshandig en -benig!).
Nu is het kind weer braaf (hoop ik) op de peuterspeelzaal. Ik betaal rekeningen, tik blogjes en selecteer foto's van de fotoshoot voor aan de muur, op het bureau en het nachtkastje. Deze bijvoorbeeld: