Vakantie

Minke heeft vrij want het is meivakantie. En dus gingen we ook maar even echt op vakantie. Ivo boekte een midweek Terschelling (ik lette niet op en vertelde enthousiast aan mijn vriendinnen dat we naar Vlieland gingen). We zaten in het zeer prettige Landal Residence: een ruim appartement met 3 slaapkamers, woonkamer met keuken, toilet, badkamer en zelfs een wasmachine. Maar die heb ik niet gebruikt hoor.
We lieten de auto in Harlingen staan en huurden twee fietsen. Ivo nam de bakfiets met daarin Lena in haar Maxi-cosi en Minke paste er nog net bij op het bankje. Ik reed op een damesfiets. De bagage werd voor ons naar onze Residence vervoerd.
En we fietsten wat af. Door bos en duin, langs weilanden, over het buitendijkse fietspad, heuvel op, heuvel af. Lena hobbelde lekker en viel dikwijls in slaap. Minke zong en kletste wat af, maar viel toch ook één keer in een diepe slaap.
We zochten en vonden de schat die de Ludies de week ervoor voor ons hadden begraven, we dronken wat in strandtentjes, aten een pannenkoek, Ivo dronk Terschellingse biertjes en glaasjes juttersbitter, ik at bitterballen. We gingen zwemmen in het zwembad bij onze Residence, inclusief Lena.
Het was heerlijk en volgend jaar gaan we gewoon weer!

Eten

Op eerste Paasdag herenigden wij ons met mijn ouders in Overdinkel. Het was tevens de eerste keer dat mijn vader Lena in levende lijve ontmoette en ik neem aan dat het wederzijds een ervaring van een lifetime was.
Verder aten we onze buiken bijzonder vol aan al het lekkers dat mijn moeder had gemaakt. Minke en Stella kleurden en tekenden, Hugo bakte zandtaartjes, ik deed een dutje en 's avonds keken we naar het Paasvuur dat aan de rand van het dorp werd ontstoken.

 

Maandagavond gaven we Lena voor het eerst een beetje rijstebloem door haar melk in de hoop dat ze wat langer zou slapen. Maar dat was helaas niet het geval. Dus dinsdag herhaalden we de truc. Deze keer kwam ze ook nog twee keer, maar wel een uur later. Donderdag at ze voor het eerst een wortelpureetje. Waar ze het toen nog enigszins moeizaam het eten in haar mond hield alvorens het door te slikken, zie je nu met de dag vooruitgang. Gisteren at ze haar worteltjes terwijl ze bij mij op schoot zat en hup, daar ging haar mond weer open. Na vandaag mag ze dan ook een andere groente oefenen: het advies is om zo'n vier dagen hetzelfde aan te bieden zodat het kind aan de smaak kan wennen.
Nu gaan Minke en haar vriendin Julie naar paardrijden. Ik moet eigenlijk het een en ander voor de oudercommissie doen, maar ik heb ook wat strijkwerk liggen en zelfs wat verstelwerk. Jaja, niets huishoudelijks is mij vreemd. Aan de bak dus!

WC

Eind augustus 2008, dus zo'n 5,5 jaar geleden, trokken we in dit huis. En ik vond vanaf het eerste begin het toilet op de eerste verdieping niet mooi. De vloertegels niet, de wandtegels niet, het sierrandje niet, en vooral de vloertegels niet bij de wandtegels.
En nu was het dan eindelijk zover: vernieuwd en op een lamp na, af!
Ik ben erg verguld met het resultaat en ook met de aannemer die de klus in zes dagen klaarde.
Nu nog de keuken en de badkamer!

Voor:

Tijdens:

Na:

Hakken

Onlangs zette ik mijn zwangerschapskleding op Marktplaats. Daarna brak plotseling de lente aan en bekeek ik mijn zomergarderobe. Ik werd er niet heel blij van en zette een boel spullen op internet in de hoop een  zakcentje eraan te verdienen. En toen ik toch mijn kast aan het doorspitten was, volgden vandaag dan mijn schoenen.
Ik kan sinds het ongeval geen hakken meer dragen, of schoenen die weinig tot geen steun bieden. Dus dag laarsjes met hakken, dag zomerspump, dag gympen. Nu was ik al niet zo'n ontzettende hakkendraagster, maar ja, soms toch wel leuk onder een jurkje in de zomer.
Maar nu staan ze op Marktplaats. Maak me los!

Vrije vrijdag

Vandaag was Mira bij me op bezoek. Ik had haar na 10 uur uitgenodigd, omdat Lena sinds geruime tijd na de ochtendvoeding (+/- 07.00 uur) om 9 uur gaat slapen en dan een uur onder zeil is. Maar nu niet natuurlijk. Nu sliep ze uit, tot 09.00 uur. Zou het komen omdat ze een hele nacht in haar ledikant lag en niet in de wieg? Of omdat ze voor de laatste voeding van mij een fles met kunstvoeding had gehad? Wie zal het zeggen. Hoe het ook zij, ze dronk om kwart voor tien en ging rond half 11 naar bed, dus vlak voor Mira arriveerde.
Eigenlijk was het helemaal niet erg dat Lena lag te tukken; zo konden wij eens bijpraten. En Lena sliep en sliep. Maar toen moest ik toch echt Minke van school gaan halen. Dus Mira bleef thuis en toen ik met Minke (en Sofie) terug kwam, had Mira Lena verschoond en hadden ze uitgebreid kennis met elkaar gemaakt.
Na de voeding van Lena, kregen ook de grotere kinderen en volwassenen eten. Daarna mocht Mira mij assisteren bij een klusje, waar ik nu helaas nog geen verdere mededelingen over kan doen, gelet op de verjaardag van mijn vader. Cryptisch hè?
Minke en Sofie speelden schooltje, gingen verven, mochten make-uppen en kregen een kleurplaat. Er werd ook ouderwets geruziet en het was drama toch Sofie's moeder haar kwam ophalen.
Minke speelde nog buiten, ik liep met Lena een rondje om het park en maakte nasi zodat Ivo kon aanschuiven toen hij thuis kwam. En zo werd het vrijdagavond, zette ik nog meer kleding op Marktplaats want ik heb een handeltje en nu is het de hoogste tijd om de dag definitief af te sluiten. Morgen wordt weer een volle dag.

Te koop

Ik heb veel zwangerschapskleding. Deels door mijzelf aangeschaft, deels van Renate gekregen, die sommige kledingstukken ook weer had gekregen. Zo gaat dat met zwangerschapskleding.
Afgelopen zondag heb ik alles meegenomen naar Marloes, die eruit kon nemen wat ze wilde lenen. De kledingstukken die ik verkoopbaar achtte heb ik gisteren en vandaag allemaal op Marktplaats gezet.
Vertel je het aan je zwangere vriendinnen?

http://www.marktplaats.nl/verkopers/11542850.html

1, 2, 3, 4, 5!

 

 

Omrollen

Handen, voeten, neus

Op 1 december heb ik foto's van Lena laten maken. Ik plaats er hier een paar. En wat is ze alweer gegroeid in drie maanden tijd!

Nagekomen foto

Feest

Kleine meisjes worden groot, en dus mocht Minke voor het eerst in haar leven een partijtje geven. Een K3-feestje. Ik probeerde nog prinsessen, maar nee, het moest echt K3 zijn.
Dus kocht ik een K3-tafelkleed, K3-bordjes, K3-slingers en K3-bekers. De stelregel van tegenwoordig is zoveel kindjes uitnodigen als je oud wordt. Vijf dus. Eén kon niet maar Minke vond 'vier ook wel genoeg'. Mooi.
Gisteren was het zover. Vier meisjes in K3-jurk verschenen bij ons in huis en het gillen kon beginnen. Eerst verstopten de gasten hun cadeautjes en daarna mocht Minke ze zoeken. Ze kreeg Playmobil, een schets-/kleurboek, een K3-spel en kralen. Daarna mochten de meiden hun plakje cake versieren en werd er limonade gedronken.

Een meisje moest huilen en wilde dat ik haar moeder belde, wat ik niet deed overigens. Ik nam haar lekker even mee naar boven waar zij mocht kleuren: ik had K3-kleurplaten uitgeprint van te voren. De andere zangeressen kwamen ook boven en opeens lag de hele band te kleuren op de grond.

 

Ik maakte het koekhappen gereed in de keuken en toen om drie uur de grimeuze kwam, werd er snel nog even gekoekhapt. De meiden keken toe hoe elke meisje geschminkt werd. Daarna speelde Ivo een K3-versie van ezeltje prik (een microfoon op Josje plakken). Er werd nog met ballonen gespeeld, stoelendans gedaan en aan de eierrace zijn we niet eens toegekomen.

 

De meiden kregen een klein zakje met een koek en wat speeltjes mee naar huis en de rust keerde weder. Julie bleef nog lekker spelen, eten en ging met Minke in bad. Ik vond het geslaagd.

Volgend jaar wil Minke een bloemenfeestje.

Eerst de plaatjes voor Zuid Afrika

 

 

Perikelen van de kolvende werkende moeder

Afgelopen week ben ik weer aan het werk gegaan. Betaald werk, bedoel ik dan. Omdat ik op de valreep besloot toch een dag ouderschapsverlof op te nemen, hoef ik tot half november slechts twee dagen per week te werken, namelijk dinsdag en woensdag. Ik vind dat zelf heel luxe en geniet er nu al van.
Werken was eigenlijk weer best prima, al heb ik nog niet heel veel gedaan. Dinsdag bestond uit het zoeken naar en kletsen met collega's. De reorganisatie binnen het sociaal domein van de gemeente Huizen heeft tijdens mijn verlofmaanden definitief vorm gekregen. De meeste collega's zijn verhuisd, alleen ik zit zo ongeveer nog achter mijn eigen computer! Behalve kletsen moest ik ook het nodige regelen. Zo waren er nieuwe inlogcodes voor de computer, deed mijn toegangskey het niet meer op belangrijke deuren, is de mappenstructuur van het netwerk veranderd en zie ik mijn eigen documenten nergens meer terug, en uiteraard ging ik ook kolven. Dat had wat meer voeten in aarde dan verwacht.
Tot voorkort werd de nogal muffe douche- en omkleedruimte als kolfruimte gebruikt. Daar had ik me ten tijde van mijn fysiotherapieperiode wel eens omgekleed, maar de wielrenkleren die daar hangen uit te zweten in combinatie met vochtige douchelucht is verre van fris. Ik zag het dan ook niet zo zitten om daar, op een plastic tuinstoel te moeten kolven. Dus wat schetst mijn verbazing dat er een nieuwe kolfruimte is gerealiseerd: het invalidentoilet!
Heel officieel mag dat eigenlijk niet, maar ik ben niet de moeilijkste en heb het geluk dat ik vrij makkelijk kolf. Er was een klein kamerscherm neergezet dat ik om het toilet heen kon zetten zodat ik daar niet steeds naar zit te kijken. Verder stond er een tafeltje en een goede stoel uit een vergaderkamer. Maar eh... waar was het stopcontact? Ik heb namelijk een elektrische kolf! Oja... Ik zei dat ik bij de bodes zelf wel even een verlengsnoer ging regelen. Zo gezegd, zo gedaan. Maar toen ging de deur niet meer helemaal dicht, dus ook niet op slot. Ik zag geen andere oplossing, dus ik trek de deur zo dicht mogelijk en draai de stoel met de rugleuning naar de deur. Ik moest wel even de stekker van de kolf op een bijzondere manier in het verlengsnoer duwen, anders maakte hij niet goed contact en viel de kolf steeds uit.
Bij de tweede kolfsessie had ik inmiddels een ander verlengsnoer, waar de stekker wel goed in ging. En toen opeens, ging ik de deur VOL open. Daar stond de schoonmaker, recht voor mijn ontblote borst die ik aan het kolven was. Ik zeg, ongekend fel, dat hij de deur dicht moet doen. Waarop hij heel laconiek lijkt te antwoorden 'ja, zo'. Mijn reactie? NEE NU! Toen drong tot me door dat het een elektrische deur is, die met een knop opengaat en pas na enige tijd uit zichzelf dicht. Mijn hart bonste in mijn keel.
Na afloop van het kolven ben ik direct naar hoofd facilitaire zaken gegaan en gezegd dat er echt een stopcontact moet komen. Ter overbrugging is het verlengsnoer met ductape vastgezet op de vloer van de hal en het snoer is nu zo neergelegd dat de deur wel op slot kan. Woensdag was het stopcontact al bijna klaar.
Dinsdag ga ik maar eens echt aan het werk!