Feestje

Als moeder van een gezin met twee jonge kinderen, gecombineerd met een hang naar bankhangen, is een feestje 's avonds altijd weer een dilemma. Me na het avondeten en de kinderen in bed te hebben gelegd toch optutten en gaan. Of domweg afblazen en met mijn vent op de bank serietjes kijken (House of Cards op dit moment).
Gisteren koos ik voor het eerste. Door een donkere en gladde nacht begaf ik me naar Vleuten - de Meern. Gympen aan, hakken mee.
Het bleek een 'we-zitten-aan-tafel-en-kletsen-feestje' dus de hakken bleven in de gang en de gympen bleven aan.
Het was gezellig en om 00.00 uur moest ik snel naar de gang om te kijken of mijn hakken niet waren veranderd in, tsja, in wat?
Ik reed weer naar huis en was precies op dat moment binnen dat Lena echt een fles wilde.
En zo klopte alles precies.

Oor

Kerst. Een feest van samenzijn, genieten, cadeaus, familie en vrienden. Maar ook van eten, drinken en nog wat meer eten. Bij ons ging het dit jaar anders.
Op woensdag voelde Ivo zich niet lekker, en Minke was dinsdag na de BSO al hangerig met keel- en oorpijn. Dus terwijl Minke de hele dag in haar pyjama op de bank hing en tv keek, dook Ivo rond 10 uur zijn bed weer in.
Ik voelde me eigenlijk wel prima. Ik deed de was, begon met strijken, kreeg Margot met Eva en Abel op visite, deed boodschappen en maakte erwtensoep.
Minke en Ivo lagen allebei in hun bed te slapen toen Lena en ik wat aten. Ik heb haar in bed gelegd, de boel opgeruimd en ben op de bank neergeploft. Zo, even niks. Film kijken.
Na een half uur voelde ik me niet zo lekker. Dus ik ben mijn bed ingegaan, Ivo's emmer voor-je-weet-nooit aan mijn kant van het bed. En ik had 'm nodig.
Donderdag was het kerst. In plaats van veel gezelligheid en evenzoveel eten lagen Lena en ik vooral in bed. Ivo en Minke weer redelijk op de been, gingen naar Wiplala in de bioscoop. 's Avonds aten we brood met tomatensoep.
Vrijdag voelde ook ik me weer stukken beter. Maar Lena was verre van fit. Ze was koortsig en 's middags merkten we dat ze oorpijn had. Echt goede koorts had ze 's avonds. Ze hing lusteloos, voortdurend sabbelend op haar speen, tegen één van ons aan. We gingen toch maar even met z'n vieren naar de 70e verjaardag van Fred. 's Avonds had ze bijna 40 graden koorts.
Zaterdag sliep ze veel, eigenlijk voortdurend. En vanmorgen? Toen was haar hele wang vies - haar oor liep leeg. Een zogenaamd loopoor dus. En dat is goed, lees ik op internet. Ze is tierig en in tegenstelling tot de afgelopen dagen floreert zij zonder paracetamol.
Arme kind, gewoon vette oorontsteking.

ZZP olé

Een maand later

Mijn Lena is 1. Dat vierden we op het kinderdagverblijf door mooie mandarijnen uit te delen. En op zaterdag vierden we het thuis met een klein beetje familie. We aten cupcakes en Lena liet zich door Minke helpen bij het uitpakken van haar cadeautjes. Dus dat is nu weer klaar.

 

Wat ook klaar is, is mijn traject bij het Meander Medisch Centrum voor mijn knie. Gisteren had ik mijn voorlopig laatste bezoek aan de orthopeed. Eerst moest ik foto's laten maken en daarna kreeg ik een hand en 'thumbs up' en mocht ik gaan. Het been is recht. En hoewel ik altijd mijn beperkingen zal blijven ervaren, is het been nu klaar. In principe kunnen de schroeven en de plaat blijven zitten. Die hoeven er pas uit als ik er last van krijg. In de woorden van mijn arts, zal ik heus ooit nog wel eens iets met mijn knie moeten (knie-prothese) maar daar is voorlopig geen sprake van.
Ik ervaar het met een erg dubbel gevoel. Enerzijds ben ik natuurlijk opgelucht dat ik in de nabije toekomst niet weer geopereerd hoef te worden. Ik heb in de afgelopen 2,5 jaar maar liefst vier keer op de snijtafel gelegen en dat is me niet in mijn koude kleren gaan zitten. Anderzijds voel ik ook een soort verdrietig gevoel. Ik voelde een sterke mate van verbondenheid met het ziekenhuis, met mijn twee artsen en nu zal ik ze niet meer zien. Het waren, zonder dat zij dat echt wisten, maar partners-in-crime, mijn maatjes in dit proces. Ook voel ik verdriet omdat ik weet dat dit resultaat het eindresultaat is. En dat is, op zijn zachts gezegd, nou niet bepaald hoe ik voor het ongeval was. En ja, dat doet me pijn. Ik heb pijn bij langdurig zitten, ik weet niet zo goed hoe ver en hoe lang ik lopen kan. De kou doet mijn litteken geen goed en ik blijf toch angstig op gladde vloeren, droogloopmatten (met van die borsteltjes) en een heel klein beetje op de fiets. Maar, ik zwem, ik fiets, ik loop, ik rijd auto en ik werk.

Dit is een CT scan van mijn knie toen ik op 16 juni 2012 per ambulance werd binnengebracht. Je ziet dat mijn kuitbot gebroken is en dat er meerdere stukken van het bovenste deel van het scheenbot (het tibiaplateau) afgebroken zijn.

 

Dit is een röntgenfoto van mijn benen die gisteren genomen is. Je  ziet dat de benen allebei onder de juiste hoek staan. Duidelijk is het plaatwerk te  zien en de oude breuk in het kuitbot.

Ja, ik werk nog. Nog eventjes. Zoals het er nu naar uitziet is mijn laatste dag als ambtenaar op 23 december. Het team waar ik deel van uitmaak is zo'n twee weken geleden terugverhuist naar het gemeentehuis, waar we zijn opgenomen op de kamer van onze collega's van burgerzaken. Het was een goede aanleiding om alvast een start te maken met opruimen (a.k.a. weggooien) van dingen.
Onderwijl ben ik bezig om een ontwerp voor mijn bedrijfje te laten maken en groeien er in mijn hoofd ideeën. Heel concreet gebeurt er momenteel niet veel, want werk, fysio, activiteiten voor de (centrale) oudercommissie waar ik een rol in speel, slokken mijn tijd op. Maandag-, dinsdag- en woensdagavond was ik niet thuis. Komende week ben ik alleen donderdagavond thuis. Ik denk dat ik mezelf morgen maar eens gaan voorstellen aan mijn huisgenoten.
Maar: nu moet ik weg. Leentje wekken. Minke ophalen en door naar ballet. Druk is goed, maar soms ook wel eens een beetje te veel van het goede.

Dreumessenfeestje

 

 

 

Denk je mee?

Op de website www.ontwerpen-voor-geld.nl schreef ik een wedstrijd uit voor het verzinnen van een goede bedrijfsnaam. Ik heb op die site een kort stukje geschreven, zodat de namenverzinmensen zich een beeld van mijn werkzaamheden kunnen vormen. Ik heb dat stukje hieronder geplakt. Hopelijk is op deze manier jullie eerste nieuwsgierigheid bevredigd.
Tot nu toe ben ik niet bijster enthousiast over de verzonnen namen. Roept u maar in de comments!

Ik ga ondersteuning, gezelschap, hulp bieden aan meest oudere mensen. De hulp en ondersteuning kan bestaan uit het meegaan naar artsen/therapeuten, winkels, musea, parken. Het gezelschap bieden spreekt voor zich. Het is voor uit en thuis. Voor op de koffie, en bij de thee. Voor regelmaat. Tegen eenzaamheid.
Ik ben een professional, met een achtergrond als Wmo consulent bij diverse gemeentes. Ik ben de buurvrouw, maar dan eentje bij wie je niet in het krijt staat met een tegenprestatie.
Ik wil me richten op twee groepen. Enerzijds de mantelzorger die de zorg/ondersteuning voor vader/moeder/tante etc. niet alleen aan kan door eigen bezigheden (werk, gezin, kinderen, kleinkinderen, eigen sociaal leven). Anderzijds wil ik me ook direct op de 'klant' richten.

Belangrijk om te weten:
• ik bied geen zorg in de 'verpleegkundige' zin van het woord. Ik ben ook geen huishoudelijke hulp. Ik ben de (betaalde) mantelzorger.
• ik zoek een catchy bedrijfsnaam mét tagline. Ik wil iets dat echt opvalt en blijft hangen. De tagline kan verdere uitleg geven. De titel hoeft de lading niet (volledig) te dekken dus.
• ik wil de volgende woorden/termen er NIET in: zorg, ondersteuning, hulp, op maat, naar wens. Noch mijn eigen naam.
En wees alert op al bestaande domeinnamen!

Kogel door de kerk

De knoop is doorgehakt. Ik heb mijn baan opgezegd. Per 1 januari 2015 werk ik niet meer bij de gemeente Huizen.
Ik voel spanning, ik voel onzekerheid, maar bovenal voel ik opluchting.
Al meerdere jaren vraag ik me af of mijn persoonlijkheid zich nog wel kan verenigen met wat van mijn verwacht en geëist wordt als Wmo consulente. De wetgeving vereist van de burger een grote eigen inbreng, Eigen Kracht genoemd. Er is minder geld beschikbaar voor het inzetten van ondersteuning. Ik snap dat. De kosten van de AWBZ en Wmo stijgen de pan uit. De burger is zogenaamd verwend de afgelopen decennia. We moeten de burger heropvoeden. We noemen dat Kantelen.
Ik kan er met mijn hoofd bij. Maar mijn hart volgt niet. Daarbij komt dat ik na een grote reorganisatie binnen de gemeente Huizen koos voor deelname aan het Gemeenteloket. Dat loket vormt de eerste toegang voor alle burgers van Huizen. Voor vragen over WWB, schuldhulpverlening, leerlingenvervoer, Wmo, bijstand, minimabeleid. Ook komen de functies Begeleiding en Jeugdzorg per 2015 naar de gemeente.
Ik zag het mezelf niet doen. Toen ik vorige week in een overleg zat waarin we bespraken wie wat van wie ging leren voelde ik wel iets raars. Had ik te vlug opgegeven? Was het laf om dit leerproces niet in te gaan? Was ik gemakzuchtig? Misschien. Maar ik denk nu dat ik er goed aan doe mijn dienstverband bij Huizen te beëindigen.
En ik ga wel verder hoor. Maar dan als zelfstandige. Waarin? Houd mijn blog in de gaten!

Over spijkers en knopen

Soms moet je spijkers met koppen slaan. Het ijzer smeden als het heet is.
In veel gevallen ben ik daar goed in. Ik heb iets in mijn hoofd en ga het regelen. Voorbeeld? Vlak voor onze zomervakantie besloot ik toch wel heel graag een draagdoek te willen om Lena in te vervoeren. Dus hup, draagdoekconsulente uitgenodigd, doek gekocht en klaar is Klara.

Nog een voorbeeld? De avond na het schrijven van het vorige blogbericht heb ik me ingeschreven voor een cursus columns schrijven, die start in januari 2015. Net zo makkelijk. Ik verdiep me kort in de materie, besluit dat het goed is en regel het.
Maar waarom kan ik het soms zo slecht, die spreekwoordelijke knopen doorhakken? Al zeer geruime tijd heb ik grote twijfels over mijn werk. De wet die ik begon uit te voeren in 2007 is niet meer de wet die ik anno 2014 moet uitvoeren. Ik ervaar het niet als een vooruitgang, integendeel. En hoewel ik me zeer dikwijls afvraag waar mijn hart wel ligt als het niet meer bij de Wmo is, het antwoord daarop heb ik nog altijd niet gevonden. Komt het omdat het geen kwestie is van 'me even ergens kort in verdiepen' of speelt er meer? En wat is dat meer dan? Waarom lukt het me niet om voor eens en voor altijd een knoop door te hakken en een andere baan te zoeken? Of dapperder zijn, en op te zeggen.
Is jouw baan de baan die je werkelijk ambieert?
Ja? Dat is mooi. Hoe kwam het dat je die vond, of dat je weet waar jouw passie ligt?
Nee? Hoe komt dat dan, en waarom zeg je 'm niet op?

afbeelding van www.kaartje2go.nl

Eerst denken, dan doen

Een mens wil wel eens wat. En ik wil de laatste tijd nogal wat.
Nu ik tijdelijk thuis zit vanwege mijn been, heb ik tijd zat. Soms te veel, dan ga ik malen.
We namen een abonnement op Netflix zodat we Breaking Bad kunnen kijken, maar het betekende ook dat ik op mijn dagen alleen thuis, films ben gaan kijken. En sommige hebben me aan het denken gezet. Zo keek ik Julie & Julia. Over een jonge vrouw anno nu in New York die zoekt naar zingeving in haar dagelijks leven met een uitzichtloze baan en een blog start. Een blog waarin zij zichzelf uitdaagt elke dag gedurende één jaar gerechten te koken van bijna-naamgenoot Julia Child die in de jaren 60 van de vorige eeuw furore maakte met haar kookboek- en shows op televisie. Het leek me wel wat. Schrijven. Een doelstelling.
Daarbij kwam dat mij gevraagd werd om al dan niet tijdelijk korte nieuwsbriefjes te schrijven voor een online winkel in wijnen. En dat kwam dan weer omdat diegene mijn mailtjes aan ouders van het kinderdagverblijf over het reilen en zeilen van de oudercommissie erg goed geschreven vond.
Maar ik zou niet Simone heten als ik dan niet weet waarover te schrijven, of welk doel te hebben. Te denken dat natuurlijk nooit te kunnen. Maar ja, daar peins ik nu dus over. Ik overweeg (en zoek een beetje) naar een leuke cursus. Columns schrijven, of blogs. Ofzo.

Nu ik actief ben op Facebook merk ik dat ik minder vaak hier stukjes schrijf. Een echt blog is het natuurlijk nooit echt geweest; het is meer een online dagboek over mijn doen en laten en het leven met, maar ook van, mijn kinderen.
Ik ga eens proberen of het me lukt om het soms eens over een andere boeg te gooien. En dan hoor ik erg graag in de comments (!) hoe jullie dat bevalt.

En dat is recht, en dat is krom... (maar dan andersom)

Ja, geopereerd. Het been lijkt recht te staan en na de eerste schrik bij het zien van het litteken ziet het er nu uit alsof het wel weer netjes wordt.
Ik werd donderdag 14 augustus door dokter Gaasbeek doorgezaagd, open gewigd, van metaal voorzien en toen weer dicht geniet. (Voor wat grafische afbeeldingen klik hier. Let wel, dit gaat over correctie van een O-been. Ik had een X-been. In tegenstelling tot correctie van veel andere X-benen, werd bij mij een ingreep gedaan in het onderbeen, en niet in het bovenbeen). Er werd geen donorbot geplaatst, want er bestaat kennelijk altijd een kleine kans dat dit lichaamsvreemde spul niet door het lijf wordt geaccepteerd. Indringers dus.
Ik zou één nacht blijven; het werden er drie. De wond lekte te veel en als je iets niet wil, is het problemen met de wond. Dus ik lag in het ziekenhuis, op een eenpersoonskamer. En dat is fijn. Want ik had dus niet te maken met de dame die schuin tegenover me op een kamer lag, tegen wie minimaal eenmaal per uur werd gezegd dat ze echt niet zelf uit bed mocht opstaan omdat ze in het ziekenhuis lag met een gebroken heup, en ik lag ook niet op de kamer met de meneer in de kamer naast de mijne die elke nacht blaffend als een hond doorbracht en zijn televisie zo hard had ik mee kon genieten. Maar het was ook wel saai, zo'n eenpersoonskamer. Ivo kwam, al dan niet met de kinderen. Minke maakte een schilderij voor me, en toen kocht ik toch ook maar 24 uur toegang tot de televisie.
Zondag kwam ik thuis. Weinig pijn, redelijk flexibel en helder van geest. Nogal een verschil met de ingreep van twee jaar geleden.
Ik heb twee nachten nog in het ziekenhuisbed dat we in de woonkamer hadden laten plaatsen geslapen, maar daarna ben ik weer lekker in mijn eigen bed gekropen. Als ik me voorzichtig op mijn buik en dus op het litteken draaide, ging dat best goed, en dus kon ik heerlijk op mijn buik slapen zoals ik gewend ben.
Overdag zat of lag ik wel veel in het bed beneden. Ik las veel, ook dit in tegenstelling tot twee jaar geleden.
Inmiddels zijn er vier weken voorbij. Ik heb de eerste controle gehad. De arts en ik zijn allebei tevreden. Het been staat, op het blote oog gezien, recht. Het litteken is alweer verworden tot een dunne donkerrode streep en afgelopen week ben ik met fysiotherapie gestart. Ik kan fietsen op een hometrainer, en als ik over twee weken weer voorzichtig mag gaan belasten, ga ik oefeningen doen om spierkracht te trainen.
Dinsdag heb ik het bed laten ophalen want ik wilde mijn woonkamer terug. Vooral Timo en Sim vinden dat erg spijtig, want man man man, wat lagen die heerlijk 24 uur per dag op dat bed te tukken in de nazomerzon.
Er wordt goed voor mij gezorgd door mijn liefje Ivo. Ik geniet van mijn dochters. De ene is weer terug naar school (groep 2 hoor mensen!) en mijn jonkie tijgert heel de kamer door en maakt lawaai voor tien. Lieve familie en vrienden zorgen voor maaltijden, zodat Ivo niet elke avond hoeft te koken. Op vrijdag komt de schoonmaakster (yeah!).
Ja, tuurlijk is het saai met vlagen. Maar ik probeer me er door heen te slaan. Het lezen is nu even een beetje gestagneerd, maar Minke's winterjas is uitgezocht op internet en al binnen, dit blog was nodig toe aan een update, allerhande werkzaamheden voor de oudercommissie zijn uitgevoerd: ik pak zo nu en dan wat op.

Zomervakantie 2014

We zijn terug van onze zomervakantie. Ik realiseerde me bij de start dat we eigenlijk drie bijzondere zomervakanties op rij hebben gehad: eerst een vervangende vakantie (weekje België) omdat ik mijn been brak in 2012, toen een korte vakantie vanwege slecht weer, met zwangere buik in 2013 en nu een vakantie met baby (wat vooral wennen was voor Minke).
Dit jaar huurden we een zogenaamde Pipowagen op een camping nabij de Loire. Het was prima, met één kamer die volledig gevuld was met een tweepersoonsbed en een klein kamertje met een stapelbed. Minke sliep boven en Lena in haar logeertentje op het onderste bed. Er was een toilet, een douche, een keukenblokje en een tafel met twee stoelen en een (lage) bank. We vonden het erg fijn dat we stromend water hadden, want dat hadden we vaak nodig met een baby.
We hebben een redelijk relaxte vakantie gehouden met stilzwijgende afspraak dat we na een dag met een uitje een dagje op de camping bleven. Minke ging volledig los in het zwembad en heeft met uitzondering van de eerste tien minuten op de eerste dag haar bandjes niet omgehad. Wat kan die zwemmen zeg. De aldaar aangeschafte opduikringen bleken een enorm succes en waren ook een goed middel om vriendjes mee te maken in het zwembad.
Minder makkelijk dan vorig jaar had Minke aansluiting met andere kinderen en dus mocht vooral Ivo veel met haar spelen. Het was ook veel wachten voor Minke hoor, met Lena die 's ochtends vaak lang sliep na het ontbijt en bij wakker worden dan eerst fruit moest voor we ergens heen konden. Dikwijls namen we dus fruit mee zodat we haar in de auto laadden zodra ze wakker werd en ze haar fruit at als wij ergens koffie gingen drinken. Minke kreeg vaak te horen dat ze 1) stiller moest zijn omdat Lena sliep, 2) wachten moest omdat Lena sliep, 3) zelf moest spelen etc. Van de weersomstuit was Minke soms wat sikkeneurig. Maar 's avonds deden we standaard een potje Rummikub als Lena al in bed lag, biljartte ze met haar vader of deed een potje tafelvoetbal.
Lena had de eerste week wat waterpokjes maar had daar geen last van. De tweede week was ze voortdurend wat koortsig, maar was er niet heel erg door ontdaan.
We aten soms 's middags warm buiten de deur omdat dat nou eenmaal makkelijker is met jonge kinderen dan 's avonds. En we bezichtigden wat plaatsjes, twee kastelen, een museum met allemaal oude winkeltjes, een bubbeltjeswijngebeuren en op de valreep zetten Ivo en Minke hun voeten nog even in de Loire.
Op de dag van vertrek mochten Lena en ik ook mee naar het bakkertje van Minke en Ivo, waarna we koffie dronken waar ook zij elke ochtend kwamen na hun bezoek aan de bakker. En toen reden we de hele vrijdag om thuis te komen: veel oponthoud en erg veel regen.

 

Groeien en bloeien

Och mensen, bijna een maand geen berichten. Dat heb je met Facebook, baby, werk, komende vakantie en komende operatie.
Maar nu snel snel snel snel snel een berichtje.
De plantjes van Minke groeien maar bloeien niet. Dat doen ze waarschijnlijk als we na dit weekend twee weken naar Frankrijk gaan, zul je altijd zien. Op deze vrolijke groene jongens na, is mijn tuin niet echt op en top. Ik heb drie planten verwijderd. Twee omdat ze op sterven na dood waren: de hortensia en de appelboom. En één omdat ik 'm niet meer wilde: iets groens met witte hartjes naast de hortensia. Al enige tijd geleden had ik de lavendel uit de potten gehaald omdat ze echt niks meer waard waren. En nu is mijn tuin dus leeg. Als het me lukt (!) haal ik nog wat planten in de week dat we thuis komen van vakantie. Dan staat het voor de operatie in de tuin en kan ik er vanuit mijn ziekbed naar kijken.

 

Verder is er veel gedaan hier hoor, de afgelopen maand. Ik had bezoek van een personal stylist met wie ik ook nog een ochtend ben gaan winkelen. Lena kan nu zo'n beetje zitten. Niet gaan zitten hoor, nee. Ook kochten we tweedehands een bakfiets. Eerst met Maxi-Cosi houder maar toch toen maar een peuterschaal gekocht en gemonteerd. Ik dacht dat ik er niet op zou durven fietsen maar ik werd op een dag gedwongen 'm te gebruiken en man man man, hadden we dat maar eerder gedaan! Wat een heerlijkheid om met Lena te fietsen.
Verder zijn Ivo en ik druk met het organiseren van zorg rondom ons gezinnetje voor de komende tijd. Ivo mobiliseerde oma's en reorganiseerde zijn werk. Ik regelde twee ZZP-ers die Lena en mij op dinsdagen opvangen. Ik heb goed contact met DAS en ASR over het declareren van gemaakte kosten. Het is natuurlijk waanzinnig fijn dat we veel, zo niet alles, vergoed krijgen, maar het vergt wel een hoop administratie.
Gisteren hadden we ook nog gezellig mijn ouders en mijn zus en haar gezin op bezoek en te eten. Minke en Stella gingen samen knutselen en Hugo wilde niet met zijn hoofd op de foto. En mijn vader bevestigde twee traphekjes, twee haakjes op Minke's kledingkast en de nieuwe lamp in het toilet. Ook handig.

Nu moet ik verder met nog meer klusjes!

Groene vingers

Gisteren was het best lekker weer. En we hadden natuurlijk weer eens veel te doen. Dus Ivo en Minke vertrokken in de ochtend naar het zwembad voor zwemles. Lena ging toen weer terug naar bed. Toen Minke en Ivo terugkwamen had ze net haar fruit op. Er bleek rommelroute bij de Bergen in Vathorst te zijn. Als ik dat van te voren had geweten had ik mijn twee tassen die klaar staan voor de Kringloopwinkel buiten gestald. Met Lena in de draagdoek en Minke aan de hand liepen we wat door de buurt.
Na de lunch fietsten Minke en ik naar Emiclaer. Minke op haar eigen fiets. Ik vond het nog wel spannend, want ik had eigenlijk geen idee hoever zijn fietsen kan. Het ging ontzettend goed (2,6 km enkele reis) en ik denk dat die dame makkelijk met ons naar de stad kan fietsen. Na wat spulletjes bij de Natuurwinkel te hebben ingeslagen reden we weer terug. Ivo nam Lena toen mee naar de Albert Heijn en Minke en ik bleven achter in het park. Zij speelde in de zandbak en daarna gingen we tuinieren. Ik had namelijk nog een zakjes met zaadjes van Natuurmonumenten in huis en onlangs kregen we nog een zakje bij een natuurmarkt. Van een collega kreeg ik een zakje met een soort zonnebloemen. Genoeg te doen dus. Ik had nog wel wat potten en twee gigantische zakken aarde. Minke ging het doen. Ik assisteerde. Minke wilde weten hoe aarde gemaakt werd, en ze dacht vanmorgen trouwens dat de zaadjes vast al uit de grond zouden zijn gekomen. Ik hoop dat het überhaupt wat wordt. Het leverde wel leuke foto's op.

 

Ivo ging die namiddag naar Arnhem naar een festival in het Openlucht Museum. Minke (en Lena) en ik speelden met de strijkkralen, een kleurboek, de Loomelastiekjes en na het eten gooide ik ze alletwee in bed en ging ik op mijn gat zitten. En dat allemaal op de langste dag van het jaar!

Beetje dom

Ik had wel opgemerkt dat er een merel druk was in mijn kamperfoelie maar ik had me niet gerealiseerd dat er ook daadwerkelijk een nest zou zijn. Maar mijn buurvrouw had het wel door en inderdaad: pa en moe vlogen af en aan, verjoegen de eksters en waarschuwden elkaar en/of hun jong(en) voor de katten. Wat tsja, een nest in een tuin met twee katten - dat heeft heel wat waarschuwingen nodig.
Gisteren viel het mijn moeder op dat het jong (het lijkt er maar eentje te zijn) al uit het nest was. En vandaag spotten wij hem ook. Klein brutaal mereltje. Hopelijk blijft ie uit de bekken van Timo en Sim of één van de vele andere buurtkatten.

Pech en geluk

Zo'n ochtend dat niks lukt.

Afgelopen vrijdag zat ik 's ochtends uitgebreid met automatisering van mijn werk aan de telefoon om er voor te zorgen dat ik thuis weer kon inloggen. Veranderde inlogcodes, tokens, passwords, Java - er was van alles aan de hand. Maar na heel wat tijd hadden we het voor elkaar - ik was op het netwerk ingelogd. Maar toen kreeg ik bezoek en heb ik verder niks kunnen doen.
Deze morgen wilde ik echt even aan de slag. Met 16 uur per week en dan ook nog kolven ren ik constant achter de feiten aan. Ik ben zo druk, dat ik niet eens toekom aan een tweede keer kolven op een dag, en dat is toch echt wat nodig is en wat ik wil. En dus baal ik enorm: van het niet kunnen kolven, van het niet op schema zijn van mijn werk en van het getrek van beleid over een project enerzijds en het getrek van het 'reguliere' werk anderzijds. Spagaat dus.
Maar ja, inloggen lukte vandaag dus weer niet. Meerdere keren geprobeerd maar niks. Incorrect inlogcode/password. Wat kan ik daar van balen zeg!
Maar niet getreurd, verzet je zinnen Van Rouendal. Wat wilde ik nog meer? Verder met het fotoboekje van Terschelling. Maar wat doet de software van mijn fotoboekprogramma? Niks - traag - wachten - blokkeren. Wat een drama. Dus de boel uitgegooid en loslaten.
Wat wil ik nog meer? De muur schilderen. Want die is nu een aantal jaar roze en die wil ik nu niet meer roze. Op mijn verzoek heeft Ivo alles vorige week afgeplakt maar ja, ik heb geen tijd gevonden om de verf te kopen. En de Gamma? Die gaat vandaag 'pas' om 12 uur open. En dus ga ik zo verf kopen. Misschien kom ik er vandaag niet aan toe, maar anders morgen wel, om een begin te maken.

 

En wat is het geluk? Het geluk zit 'm in een beeldschone gouden ring.
In 2009 geleden gingen Ivo en ik op zoek naar trouwringen. We kwamen uit bij een kleine juwelier/edelsmid in de Krommestraat, Anello. Ik zag een ring en wat vond ik 'm mooi. Zo mooi, dat ik de ring nooit heb vergeten en soms nog even ging kijken. Hij stond op mijn verlanglijstje en ik pestte Ivo elke verjaardag ermee. We kochten uiteindelijk andere trouwringen, dat moge duidelijk zijn. Nooit had ik genoeg geld om de ring te kopen. Ik had het niet, of ik had het er niet voor over.
Maar toen? In 2012 viel ik van mijn fiets. En dat had nogal wat voeten in aarde, op z'n zachts gezegd. Eind vorig jaar besloot ik onze WA-verzekering aan te spreken, via DAS, waar we ook verzekerd zijn. Behalve dat ik veel persoonlijk leed heb van het been, hebben we inmiddels ook redelijk wat kosten gemaakt. Het zou lastig worden, omdat gedaagde en aanklager op één polis zitten: we gaven aan dat Ivo mij aanreed en tja, Ivo is nou eenmaal mijn echtgenoot. De kans dat het zou lukken om in aanmerking te komen voor smartengeld en/of vergoeding van gemaakte kosten werd niet zo groot geacht. En als het al gehoneerd zou worden, zou het waarschijnlijk 50% zijn.
Ik schreef een brief over het ongeval en alle gevolgen. We kregen bezoek van een medisch adviseur op verzoek van onze verzekering. Ik gaf toestemming om informatie bij al mijn behandelaren op te vragen en vorige week kwam het goede nieuws. Omdat de ernst van het letsel zo groot is, wordt aan mij (ons) 100% uitgekeerd. Ik ben onverwacht blij - ik had het niet verwacht. En hoewel ik me ernstig realiseer dat ik mijn gezonde been niet terug heb, heb ik nu wel de ring waar ik al jaren van droomde.
Ik denk nog over een inscriptie, maar daar ben ik nog niet uit. Iemand ideeën?

1/2

Een half jaar. Wat een tijd. Zo hetzelfde en toch zo anders.

Minke

Lena

3 mei

3 mei 2013

 

 3 mei 2014

Vakantie

Minke heeft vrij want het is meivakantie. En dus gingen we ook maar even echt op vakantie. Ivo boekte een midweek Terschelling (ik lette niet op en vertelde enthousiast aan mijn vriendinnen dat we naar Vlieland gingen). We zaten in het zeer prettige Landal Residence: een ruim appartement met 3 slaapkamers, woonkamer met keuken, toilet, badkamer en zelfs een wasmachine. Maar die heb ik niet gebruikt hoor.
We lieten de auto in Harlingen staan en huurden twee fietsen. Ivo nam de bakfiets met daarin Lena in haar Maxi-cosi en Minke paste er nog net bij op het bankje. Ik reed op een damesfiets. De bagage werd voor ons naar onze Residence vervoerd.
En we fietsten wat af. Door bos en duin, langs weilanden, over het buitendijkse fietspad, heuvel op, heuvel af. Lena hobbelde lekker en viel dikwijls in slaap. Minke zong en kletste wat af, maar viel toch ook één keer in een diepe slaap.
We zochten en vonden de schat die de Ludies de week ervoor voor ons hadden begraven, we dronken wat in strandtentjes, aten een pannenkoek, Ivo dronk Terschellingse biertjes en glaasjes juttersbitter, ik at bitterballen. We gingen zwemmen in het zwembad bij onze Residence, inclusief Lena.
Het was heerlijk en volgend jaar gaan we gewoon weer!