IJs

Wat doe je als je een weekje naar de zon gaat om de winter in Nederland voor even te ontvluchten? Juist, dan eet je ijs.





Met andere woorden: het was heerlijk. We zijn lekker bruin geworden. Ik heb twee fijne boeken gelezen (Het beroemde broer & zus boek en Het wonderlijke leven van Jackie Fontanel). Geslapen. Visjes gegeten. Gezwommen (ja, ook een duik in de ijskoude Atlantische Oceaan). Een dagje rondgereden. Kom het fotoboek maar eens bekijken.
En als ik zin heb, maak ik ooit eens een fotoboek met alleen maar foto's van een ijsjesetende Minke!

Gestart

Ja, met hardlopen.
Ik zag in mijn uiterst handige Excellijstje dat ik op 18 september 2011 voor het laatst had hardgelopen. Zondag ben ik gegaan, en gisteravond. Lopen in het donker, dat is natuurlijk niks voor mij. Dus ik stond klaar in mijn hardlooppakje, eten hoefde alleen nog maar in de oven en het fornuis aangestoken als Ivo thuis kwam. Dus hup, hij binnen - ik buiten.
Tot nu toe een rondje van 2,2 km. Dat ging best lekker moet ik zeggen. Mijn knieën denken daar iets anders over, maar ja, ik ben dan ook al bijna 35!

Gehoord

Mama, wil jij dat lepelaleren?
Ja hoor, dat wil ik wel repareren.
Mama, heb jij dat gelepelaleerd?

We zitten aan tafel, Ivo en ik zijn in gesprek. Dan, zomaar, zonder echte aanleiding horen wij Minke zeggen: Dat geloof je toch niet?

Mama, mag ik jouw hardlopenschoenen aan?

Minke is haar elastiekje kwijt. Niet zomaar een elastiekje, nee, die ze van juf Lianne van het kinderdagverblijf kreeg. Een elastiekje kwijt? Nee! Erger:
Waar is mijn staart van de kindeldagvelblijf?

Spelen: nog best lastig

Al jaren was ik niet meer bezig met vakanties, in de zin dat ik rekening diende te houden met "kindervakanties". Maar nu Minke naar de peuterspeelzaal gaat, was daar plots de voorjaarsvakantie. Eigenlijk best handig, want nu hadden we weer samen de hele maandag en donderdag voor ons tweetjes. Maandag vertrokken we voor een bezoekje naar Chantal en Stijn. De kinderen overhandigden cadeautjes aan elkaar en speelden redelijk onwennig ver weg van elkaar. Toen de boterham op was en we huiswaarts wilden gaan, was het opeens feest en werd er samen gespeeld. Zul je altijd zien.


Donderdag kwam Rauza spelen. Dat is Minke's beste vriendin van het kinderdagverblijf. Minke had zich er best op verheugd, maar het was niet een daverend succes. De enige die zich echt heel goed vermaakte was het tien maanden oude zusje van Rauza. De meisjes hadden nogal moeite met het samen spelen, samen delen devies waar elk kind uit de 21 eeuw mee wordt doodgegooid. Toen de prinsessenjurken eenmaal aan waren en K3 door de huiskamer schalde en Rauza dus naar huis moest, werd het feest. Zul je altijd zien.
Hier een foto van de dikke vriendinnen op het kinderdagverblijf:


Dit weekend doken we nogmaals in de kleine kinderen: zondag vierden nicht Stella en neef Hugo hun vierde en tweede verjaardag. Mijn zuster bakte mooie en heerlijke taart, de kinderen speelden, Minke vertoonde haar vaardigheden op de nieuwe step van Stella (was is dat kind van ons toch vreselijk linkshandig en -benig!).
Nu is het kind weer braaf (hoop ik) op de peuterspeelzaal. Ik betaal rekeningen, tik blogjes en selecteer foto's van de fotoshoot voor aan de muur, op het bureau en het nachtkastje. Deze bijvoorbeeld:

Kort verslag

Hier nog even een korte samenvatting van de derde verjaardag van Minke.
's Avonds laat stond ik nog te ploeteren op de taart van Minke, Ivo hing ladingen slingers op en blies balonnen vol met lucht. De volgende ochtend riep Minke, zoals bijna dagelijks, vanuit haar bed "waar moet mij naar toe-hoe"? Wij slopen naar haar kamer en zongen haar toe. Blij verrast bekeek ze de slingers en liep, met haar nieuwe schoenen aan onder haar pyjama, naar beneden, waar zij de cadeautjes uitpakte. Van ons kreeg zij een houten treinbaan met ladingen treintjes, boompjes en huisjes. Ook nog het vervolg op de Gruffalo. Er waren kaarten en zelfs nog een cadeau van Fatma, onze schoonmaakster.
We staken Minke in de kleren en gingen zitten wachten op de visite. Die kwam als eerste in de vorm van Bart en Bas. Daarna volgende nog opa en oma, Daniël en Renate (met kids), Ernst en Josephine (met kids) en op de valreep Anne, Jan Cees en Julie. Minke kreeg een poppenservies, lego, een prinsessenjurk mèt balletsloffen, een treinbaan mèt prinses èn toren (soort Duplo), een dvd van Knofje, een prentenboek over een jongen en zijn fiets en mooie tekeningen van Thijs. Ik mag wel zeggen dat de prinsessenjurk (later nog eentje van Martine) het grootste succes was. We zijn nu ruim een week verder, en ik heb Minke nauwelijks iets anders zien dragen.




Zondag lieten wij ons wederom fotograferen. We hebben inmiddels één van de foto's ontvangen en dat maakt mij heel benieuwd naar de rest. Ik vind het foto's maken op of rond Minke's verjaardag een heel leuke traditie!


En oja, ik heb ook twee filmpjes geupload.

En dat is drie!

Hier volgt z.s.m. een verslag van Minke's derde verjaardag.
Zij ligt al te pitten, ik zou ook wel willen slapen - wat een inspanningen zeg! Zie voorgaande blog over baksels.
Morgen doen we nog de traditionele fotoshoot. Ik moet nodig wat manden bij Ikea kopen om alle nieuwe cadeaus weer in de kast op te kunnen bergen. Maar dat komt een andere keer. Nu ga ik op mijn gat zitten. Welverdiend, al zeg ik het zelf.

Simone bakt (verjaardagstaart)

Vrijdag nam ik vrij om te bakken.
Ik bakte twee zogenaamde biscuitkapsels (een van 24 cm doorsnede en een van 18 cm doorsnede). Ik sneed ze doormidden en vulde ze met slagroom (verdikt) en frambozenjam. Ik streek ze af met de rest van de slagroom, en bedekte ze respectievelijk met paarse (zelfgekleurd) en roze marsepein. Daarna hielp Ivo mij met versieren (rood en groen werden ook nog toegevoegd).
Het was een heel werk, voornamelijk het uitrollen van de marsepein om de taarten te bekleden. Hard werken hoor, banketbakker...


Diezelfde middag bakte ik ook cupcakes. Heel veel cupcakes kan ik wel zeggen (48 kleintjes, 20 grote). Allen in paarse papiertjes, want mijn meisje houdt van paars. Ik zou ze versieren. Maar toen de taart 's avonds om 22.00 uur klaar was, bleven de cakejes kaal. Nou ja, kaal. Er zat heerlijk verse citroenrasp in hoor.

Simone kookt (fruitcobbler)

Donderdag kwam Irns bij ons eten. We grapten over zomerse barbecues met ijstaart toe. Het werd verse pasta (zelf opgewarmd) met heerlijke saus (zelf opgewarmd) en rijk gevulde salade (zelf gevuld). Desert was Jamie Olivers fruitcobbler, bestaande uit pruimen (2), kaki, aardbeien, frambozen, blauwe bessen, peer en 1/2 appel (ales vers), suiker en balsamico azijn, afgetobt met korstdeeglaag. Ik maakte 'm al eens eerder.

Winter

Minke en Ivo zijn op wintersport in een plaatsje nabij Winterberg. Vrijdag haalde ik haar al met de slee op vanaf het kinderdagverblijf. Ik nam volgens haar de verkeerde route (over het ene in plaats van over het andere fietspad) en dat mondde uit in een huildrama, gevolgd door het volledig teruglopen van eerst Minke en daarna mijzelf, om uiteindelijk via het enige juiste fietspad onze weg te vervolgen. Zucht. Wilskracht, noemde een passeerde moeder het. Ja. Leuk voor later.
Na dit drama hebben zowel Minke als ik heerlijk gesleed van het heuveltje aan het einde van het park, zoals wij dat vorig jaar ook deden.
Na het eten vertrokken de Wildemannen en zat ik thuis bij de warme kachel en genoot van de rust in huis.
Vanmiddag komen ze terug. Ik ga nu dus nog even in het zonnetje in de woonkamer lezen in de stilte, en maak me op voor veel wasgoed en vooral weer veel genieten van mijn wintersporters.

En dat allemaal in één weekend ...

We hebben in onze slaapkamer een vaste kast met schuifdeuren. Die knapte ik al eens op, zodat ze meer naar mijn smaak waren. Zie hier en hier. De stickers heb ik al weer enige tijd geleden verwijderd in een zoektocht naar meer rust in huis. Maanden geleden begaf één van de omlijstingen van de schuifdeur in onze slaapkamer het. Het duurde voordat we een mannetje lieten komen nadat we het zelf niet gerepareerd kregen. Hij keek en vertrok. Dus toen duurde het weer voor we nog een mannetje lieten komen. Resultaat: niet reperabel, vervangen door nieuwe deuren. We kozen voor heel simpel wit, dus niet met fancy handgreepjes of motiefjes. Al duur zat en eigenlijk ook gewoon de mooiste keus. Zaterdag werden ze gemonteerd


's Middags nodigde tante Louise ons uit voor haar verjaardagfeestje, dat zij vierde op de Pannenkoekenboot in Amsterdam. Terwijl de boot een tochtje over het IJ maakte werd er ongelimiteerd pannenkoeken gegeten en door de kindertjes (Bente, Boris, Minke) in het ballenbad gespeeld. Ik dronk pils. Ik drink nooit pils. Toch smaakte het prima.




En dan was er nog de zondag - we reden naar Rotterdam om nicht Stella en neef Hugo (Huso) te bezoeken. "Dat was wel eventjes gezellig", concludeerde Minke. En dat ben ik met haar eens.



En dan nog om af te ronden: ik heb redelijk was spulletjes in huis om voor Minke's verjaardag stevig uit te pakken met baksels:

Laatste dan..

Vorige week kocht ik zeven van deze borrelglaasjes met paars voetje. Waarom zeven? Ik ben toch die neuroot die van alles altijd zes heeft? Ja, dat ben ik inderdaad. Maar er is er eentje bij die een barstje leek te hebben en er bleek nog een zevende glaasje te zijn. Het barstje bleek in goed daglicht geen barstje te zijn maar een gietfoutje. Nu heb ik er dus een om te laten vallen.
Gekocht bij de Kringloopwinkel. Voor 20 cent per stuk. Ik vind ze leuk. Ivo trouwens ook.

Van mijn hand

Zie hier het kleine stukje dat ik schreef over het feestje op 7 januari bij het kinderdagverblijf.

Praatgraag

Minke is consequent in sommige verhaspelingen:
- Deze wil it meer niet.
- Wil jij die meer niet?

Minke is consequent wijsneuserig:
We rijden de A27 vanuit Huizen op. Moeten wij zo? Ja, wij moeten zo. Mogen wij hier heel hard? Ja, wij mogen hier heel hard. Nee, dat mag niet van de burgemeester. Nou, toevallig kèn ik de burgemeester, en het mag van de burgemeester. Nee, het mag niet van de burgemeester.

Minke probeert de iPad aan te doen. Het lukt niet. Waarop Ivo het volgende uit haar mond hoort komen: Hij wilt niet wat mij wil.

Minke noemt plakband steevast klitteband.

Simone kookt (lasagna)

Uien/wortels/selderij/knoflook - gehakt - verse Italiaanse kruiden - gepelde tomaten - lasagnavellen - bechamelsaus - parmazaan. Eerst 30 minuten sudderen, dan 45 minuten in de oven.
Resultaat: lekker maar nogal aan de zachte kant. Conclusie: minder vocht toevoegen of langer laten inkoken.
Minke lust dit graag. Bord schoon op.

Roze

We wilden al geruime tijd de woonkamer meer kleur geven. In september 2008 hebben wij, toen wij hier onze intrek namen, alles gewit. Alleen in de drie slaapkamers hebben we ook een andere kleur verf gebruikt (twee maal antraciet, één maal roze). Nou ja, ook het muurtje tegenover de toiletdeur is geverfd, blauw/lavendel.
Ivo en ik hadden ons oog laten vallen op de muur rondom de open haard, het rookkanaal dus. En die is nu fuchsia roze. En dat is best roze kan ik je verzekeren. Over een dag of drie komt laag numero twee erop. En dan bezinnen we ons op een kleur (verf of wellicht behang) voor de muur die tegenover de boekenkast is gelegen. We denken zacht of oud roze. To be continued ...



(na de tweede schilderbeurt wordt het tape verwijderd hoor, no worries)

Simone kookt (uientaart)

Gepelde sjalotten - gesmolten boter en witte basterdsuiker - flink wat verse tijm - afgedekt met bladerdeeg. In de oven. Omkeren. Resultaat: lekker maar erg zoet. Conclusie: op zoek naar een ander uientaartrecept.
Minke wilde de taart niet eten. Maar Minke moet altijd één hap proeven. Dat deed zij. En at vervolgens alles op.

In de gaten

Hou het blog in de gaten!
Een dezer dagen volgt een reeks aan berichten. Maar voor nu: nieuwe filmpjes, speciaal om opa en oma in Zuid Afrika up to date te houden.

Afrikaantjes

Ik stel voor om opa en oma in Zuid Afrika even te bellen. Eerder deze week zei Minke al eens "nee, dat kan tos niet!?" toen ik vertelde dat opa en oma helemaal in Afrika waren. Nu vertelde ik erbij dat het bij hen zomer is, lekker warm. Springend danste zij door de keuken, luid roepend "daar wil it oot naar toe".
Nu maar afwachten wat Minke van Winterberg gaat vinden, als Ivo haar meeneemt voor een eerste wintersportervaring...

Opa en oma maakten het trouwens goed, in de hittegolf, pizza etend op het strand. Morgen vertrekken ze naar hun eigen huis, in Greyton. Verschil moet er zijn. Morgen ga ik de auto krabben en naar mijn werk. Hartstikke veel te doen. Iedereen zijn meug.

Nadenken

Ik moet nadenken.
Mijn meisje wordt al heel snel 3 jaar.
Ik denk aan de zwangerschap, die zwaar voelde nu 3 jaar geleden. Ik denk aan de start van de bevalling, die spannend en leuk was. Aan de bevalling die spannend en niet zo leuk was. Ik denk aan onze blijdschap, die wij al 3 jaar voelen voor het blondje meisje dat bij ons is.
Ik moet nadenken over een taart. Ik heb Minke een taart beloofd. Een paarse. Per dag verschilt de keuze voor de steunkleuren: van blauw en roze, naar wit en rood.
Ik moet nadenken over een traktatie. Hou ik mijn traditie vast en verpak ik klein lekkers of leuks in fleurige servetten? Of knutsel ik er op los om de creatiefste moeder van het kinderdagverbijf te zijn?
Ik moet nadenken over de kleren die ik aan wil tijdens de traditionele fotoshoot op/nabij Minke's verjaardag. Kan je van een traditie spreken als iets pas de derde keer plaatsvindt?
Ik moet nadenken over het cadeau dat wij dit vrolijke en fantasievolle mensje schenken.
Ik moet nadenken over wat ik op de traditionele kaart van Ivo en mijzelf aan Minke zal gaan schrijven. Kaarten die zij hopelijk over vele jaren nog heeft en koestert.
Ik heb nog vier weken.

Taal - nog best lastig

Mama, mij moet wat iets hebben.
Wat heb je nodig dan?
Mij moet mij rugzak nodig hebben voor de blaadjes.

Ze zijn er al niet.

Jij bent de baby en mij bent de mama.

Waar is de schep-op lepel?

En geleerd op de peuterspeelzaal: Sip sap see, iedereen helpt mee (Minke ging spontaan ZELF opruimen nadat we "keukentje" hadden gespeeld!!)

IT vs MIJ

Ik zat vanmorgen met Minke in de auto richting Huizen. Het viel mij op dat ze een paar keer 'it' zei in plaats van het voor haar karakteristieke 'mij'. Ojee, dacht ik. Mijn leuke meisje met haar leuke taal wordt groot. Maar toen ik nog beter oplette, hoorde ik dat het aantal malen MIJ aanzienlijk groter was dan IT.
Ze zat achterin, ik zag voor mij de waanzinnige mooie maan. Na een tijdje ziet Minke 'm ook. De maan verdwijnt achter een wolk. 'De maan speelt verstoppertje met mij', zegt Minke. 'Dan ga IT tellen, dan gaat hij zich verstoppen'.
Minke kan trouwens goed tot tien tellen. Soms slaat ze de vier over. Ik hoorde haar zelfs tot dertien tellen onlangs!

Maak me los

De eerste 55 boeken staan op Marktplaats!

Fantasie

Minke wil winkeltje spelen. Nou ja, vooral kassaatje. Zij roept: "Jij bent de kassa". Ik neem plaats achter het voetenbankje en zij geeft al haar boodschappen af.
Dan is zij de kassa. Ik struin door de woonkamer, op zoek naar koopjes. "Heeft u ook witte wijn?" roep ik bekakt. "Ja, ook paarse" klinkt het antwoord terwijl Minke wijst naar de muur naast de boekenkast. "Komt ie uit Chili?" is mijn wedervraag. "Nee, uit de muur" hoor ik Minke zeggen.
Als ik de kassa weer ben vraagt Minke of iets gratis is (want mijn spel na-apen kan zij als de beste). Ik bel met de bedrijfsleider, maar nee hoor, die bloemkool is echt niet gratis. Zo gaan we langs de maïskolf, de verschillende broden, de sinaasappel en de rest van haar mandje. En ja hoor, als Minke even later de kassa is, wordt er veelvuldig met de bedrijfsleider gebeld. Haar bedrijfsleider is trouwens minder toeschietelijk dan de mijne...
Heerlijk om te zien hoe zij haar fantasie aan het ontwikkelen is.

Oja, schaatsen kan ze ook.

Simone kookt (kip)

Grote kip - tussen vel en vlees: sinaasappelrasp/tijm - gevuld met sjalotten/oesterzwammen/wittebrood/bleekselderij/sinaasappelrasp/tijm/knoflook/kippendijen - zout/peper
Geserveerd met huisgemaakte friet en sperzibonen.
Minke zei de kip lekker te vinden. Ze at echter slechts de frieten en haar toetje.

Niks van dat alles

Hier geen jaaroverzichten, terugblikken of lijsten met goede voornemens. Goede voornemens zitten in mijn hoofd, net als hoogte- en dieptepunten van 2011. Niet te lang blijven hangen, blik op de toekomst om te zorgen dat er op 1 januari 2013 weer andere hoogtepunten (en waarschijnlijk ook dieptepunten) zullen zijn.
Wel: lekker gegeten en gedronken gisteravond.


Open haard aan, Youp in beeld, en om middernacht Minke gewekt die mee mocht genieten van het onwaarschijnlijk mooie vuurwerk boven ons aller Vathorst.
En toen vanmorgen voor het eerst in drie maanden mijn postzegeltuin ingegaan om te snoeien, vegen en fotograferen. Een postzegeltuin die trouwens danig in de war is:



Op een b(l)oeiend 2012!

Highlight

Eerste kerstdag 2011. Bij de familie in Overdinkel.
Ja ja, veel kinderfoto's. Even doorbijten. Doe maar of je ze lief vindt (en dat zijn ze meestal ook).
Conclusie: relaxte dag.

3 uitspraken

Soms schrijf ik ze snel op, voor ik ze weer vergeet.

• Is papa al niet klaar? (ja, hij is klaar met douchen)


• Mij voelt iets wat (ze voelt harde stukjes in mijn haar van de gel)


• Nu is hij weer gerepetareerd (de arm van haar vader die als slagboom fungeert bij een spelletje, met de baco die zij van haar opa bij haar geboorte kreeg)

Strijd

Minke en ik hadden strijd vandaag. Het startte zo goed, relaxed thuis in bed met de tv aan. Nadat ik mijn record langdouchen had geëvenaard vertrokken we naar Monkey Town om een gat te slaan in deze druilerige dag.
(Ik vroeg Mira per sms of zij en Abe meegingen naar Money Town. Daar had zij wel oren naar: één keer toegang betalen en dan Money zoveel je wilt, fantaseerden wij).
Terugblikkend was Minke al wat stuurs bij MT. Abe mocht niet op haar trampoline en binnen no time hadden we twee huilende peuters. Ik dronk koffie en zei dat ze lief moesten gaan spelen.
Het vertrek ging matig soepel, tot ik een mandarijn pelde waar ik volgens Minke alleen een beginnetje in had moeten maken. Boos. Huilen. Niet in de auto willen. Uiteraard viel madam voor het verlaten van Bussum in slaap.
Toen thuis: ik ging snel boven naar het toilet. Minke hoefde niet maar ik zat zelf nog te plassen toen zij in huilen uitbarstte achter de bank waar zij in haar broek had geplast. Alles uit, lekker pyjama aan. So far so good. Nou ja, eigenlijk moest ze echt even slapen maar bij het woord bed stampvoette ze ongeveer door de vloer (wat reden voor mij genoeg had moeten zijn om mijn wil door te zetten).
We hingen daarna heerlijk op de bank, lazen een nieuw boek, liggend onder een dekentje. Tv aan, Hello Kitty, Zandkasteel. Dat mag per slot van rekening op regenachtige dagen voor de kerst. Toen brak het moment aan dat ik ging koken. Ivo zou later zijn vanwege een werkafspraak. Minke speelde op de papa-iPad. Al om kwart voor zes was het eten klaar. Zij naar beneden. Zij niet aan tafel. Zij zelf water in een beker. Zij natte hand/mouw door kraan. Zij huilen. Zij nog steeds niet aan tafel. Ik ga eten. Zij onder tafel. Ik vind het eten erg lekker en probeer te genieten. Zij loopt door keuken, aldoor huilend. Ik maan haar zeer diverse malen om te komen zitten, maakt niet uit op welke stoel. Dat wil mij niet. Op schoot mag niet van mij. Huil. Huil. Snot. Tranen. Nou, eet dan maar terwijl je rond loopt. Nee, dat moet onder tafel. De wortel valt. De wortel wordt niet opgepakt. Ik probeer rustig te eten, maar erg goed wil dat niet lukken. Minke begint onder de tafel tegen mijn been te slaan. Ik waarschuw haar. Zij doet het weer en verdwijnt naar de gang. Ik smijt met de deur, maar het lucht niet op. Ze mag terugkomen. Ze eet niks, alleen yoghurt met glitters. Ik doe gezellig, ze mag zelf strooien. Ze wil nog een portie. Daar komt niks van in. Een flesje melk? Ben je besodemieterd! Ik ga de keuken opruimen en jou naar bed brengen. Dat wil mij niet, maar spelen. Nou hup, ga maar naar boven, dan ruim ik op. Ik ruim op. Minke gooit koekvormpjes van haar keukentje de trap af. De maat is vol. Luid krijsend en trappelend breng ik haar naar boven. Ik schakel snel om en maak grapjes tijdens tandenpoetsen, zelfs gezellig voorlezen. Niet lang boos blijven op je kind, werkt voor geen meter. Om iets voor haf zeven sluit ik haar deur. Op dat moment komt Ivo thuis. Strak van de spanning barst ik in tranen uit.
Zo blij dat ik geen peutertweeling heb!

Kletsmajoor

We zitten aan de keukentafel. Minke speelt met de vaste telefoon.
Mij gaat even een berichtje sturen, naar opa Flank.

We rijden naar huis, het is donker. Minke is moe, maar slaapt nog niet. Ze ziet de maan.
Mij snapt er helemaal niks van, zegt zij.
Waar niet van, vraag ik.
Van de maan, is haar antwoord.

We komen van dansles. We zijn op zoek naar een tentje om samen koffie te drinken. We rijden langs Ikea, waar Minke wel eens een ijsje heeft gegeten.
Mij wil een ijsje, hoor ik haar zeggen.
Ik mompel iets over nu niet en dat het geen ijsjesweer is.
Het is wel ijsjesweer, is haar repliek.
Van oma Sea krijg ik altijd wel ijsjes.

Ivo speelt gitaar. Hij vraagt Minke of hij een kerstliedje zal spelen.
Nee, dat mag niet van oma Sonna.

Ik lees de roddel en achterklap op mijn favoriete site (people.com) en klink op foto's van luxe dames.
Is dat jouw vriendin? Nee. Is dat jouw collega?

Minke kijkt filmpjes boven op de laptop. Ivo zegt dat hij 'm naar beneden zal dragen, zodat ze in de keuken kan kijken waar ik ga koken.
Papa is de allerliefste van het hele jaar. Liever dan de beer.
Eerder die dag had Minke hem gezegd dat zijn ontzettend aftandse wandelschoenen mooier waren dan papa's racefiets.

Ik heb een dvd van Maja de Bij gekocht, wat een nostalgie. Minke kijkt het eerste van twee filmpjes, ademloos kan ik wel zeggen. Als het afgelopen is wil ze niet het tweede filmpje kijken. Ik vertel dat Maja de Bij al op tv was toen papa en ik jong waren.
Op deze tv? vraagt Minke

Verder:
Paars is allermooiste! En blauw ook.
Een, twee, dlie, VIJF!
Mag mij die kalender? (vijf maal per dag, duidend op de adventskalender (met chocolaatjes))
Mij kan het heeelemaal zelft!

Verschillende stadia

Twee foto's genomen met mijn telefoon in de auto voor de eerste behandeling. Geheel zonder make-up:



Foto genomen zo'n week na de eerste behandeling (alweer genomen met telefoon):


Foto genomen een aantal dagen na de tweede behandeling. De kleur is nog donker, de korstjes duidelijk zichtbaar:


Foto gisteren genomen, nu zijn ze in orde!


En vandaag:

Korstjes

Ja hoor, de korstjes beginnen eraf te vallen.
Ik krijg veel opmerkingen van mensen die zeggen dat ze mijn wenkbrauwen zo mooi vinden. Trots. Glim. Blij.
Foto's volgen snel.
Money well spent!

Wenkbrauwen

Voor de start van dit blog, ik woonde wel al in Hilversum, liet ik in Nijkerkerveen bij een schoonheidsspecialiste mijn wenkbrauwen doen. Wat dat inhoudt, mijn wenkbrauwen laten doen? Ik liet ze door middel van permanente make-up mooier maken, want ik had nog maar nauwelijks eigen haartjes. Na een jaar moest ik het laten bijwerken, want zo permanent is het nou ook weer niet. Het pigment wordt minder diep onder de huid aangebracht dan bij een tatoeage. Na die keer heb ik het niet meer laten bijwerken want ik had besloten dat ik de vorm en uitwerking toch niet zo mooi vond. Ik wilde het dus zoveel mogelijk laten vervagen alvorens ik het opnieuw ging laten doen. Een week of 6 geleden ging het dan gebeuren. Ik had inmiddels besloten dat ik het bij Irma Hulscher in Almere zou laten doen omdat ik resultaten gezien had die me bevielen. Ik ben een keer alleen gaan praten. Ik wilde graag laten beoordelen of mijn wenkbrauwen al genoeg vervaagd waren om over te gaan tot een nieuwe behandeling. En dat was het geval.
Dus 6 weken geleden ging ik, beetje angstig want de eerste keer had het me erg veel pijn gedaan. Dat viel deze keer reuze mee. We zijn voornamelijk bezig geweest met het bepalen van de vorm. De wenkbrauw was daarna in betrekkelijk korte tijd gezet. Ik ging naar huis met gigantische wenkbrauwen. Wie niet bekend is met het fenomeen zou denken dat ik een grootse vergissing had begaan, maar na een dag of vier vallen de korstje van de wenkbrauwen af en mag er weer met water gewassen worden. Het resultaat vond ikzelf erg mooi en ik keek wanneer het maar kon even naar mijn evenbeeld. Vandaag had ik een verrvolgafspraak om de puntjes op de i te zetten. Ik vond dat de linker wenkbrauw aan het uiteinde nog wel iets aangezet kon worden en in het algemeen iets voller kon worden aangezet. Deze keer waren we na een half uur klaar. Ook nu oogt het geheel nogal stevig. Dat komt vooral ook omdat het rondom de boog nogal rood is. Over een aantal dagen zal ik foto's plaatsen van voor en na.
Ik ben tevreden over het resultaat. Pas over een jaar moet ik het weer bij laten werken. Tot die tijd geen gepruts met wenkbrauwpotlood! Lang leve de permanente make-up!